Vandaag zijn we in ochtend naar de crèche geweest, in Iganga. Deze creche is bedoeld voor de wat jongere jongeren die bijvoorbeeld ter vondeling zijn gelegd, of hun moeder hebben verloren zodat ze gewoon op hun zelf zijn aangewezen. De creche word gerunt door zusters. En het blijft mooi om te zien dat de jongeren in jonge leeftijd altijd aanhankelijk gedrag vertonen tegen de blanken, in ieder geval dat is mijn mening. Zo waren er bijvoorbeeld 2 kleine jongetjes die al aanwezig waren bij aankomst, en die blijven de rest van de rondleiding op het terrein van de creche bij je, en ook precies dezelfde kinderen, ook al lopen er 30 kleine kindjes mee. Overigens kreeg ik wel een brok in mijn keel bij het zien een bepaalde slaap gelegenheid. De slaapgedeeltes waren ingedeeld in bepaalde leeftijden, en aan het eind van de gang sliepen de kinderen tot 1 jaar.....En dan liggen er 2 kleine kinderen die niet veel ouder zijn dan 4 maanden, en dan krijg je te horen dat ze gewoonweg ter vondeling gevonden zijn, en zoiets maakt toch wel iets los in mij.
In de middag zijn we opnieuw naar de school van Alba geweest om computerles te geven, althans Babet en ik. En Joep en Guido hadden een engelse conversatie. De bedoeling van de computerles is jammer genoeg nog steeds niet altijd duidelijk. Zo had de broeder van de sint mugaga school voor ogen dat er elke computerles 8 nieuwe kinderen konden komen. Maar nog steeds zien we liever wat oudere kinderen die de stof beter oppakken en wat beter engels kunnen, en we hebben nog altijd maar plek voor 6 jongeren. En daarbij komt dat we elke les het liefst 6 dezelfde personen zien zodat we elke keer meer vooruitgang boeken in plaats van elke keer weer vanaf het begin beginnen. Maar goed ook bij Alba was het verhaal niet helemaal duidelijk, en ook zij had 2 groepen voor ogen die dan in de 2 en half uur tijd de les konden volgen. Uiteindelijk was het ook zo gegaan, maar dat was eigenlijk niet de bedoeling. Maar met zoiets merk je wel of er veel kennis is blijven zitten en wat men zich nog kan herrineren, aangezien dit de tweede computerles was bij Alba. En dat is nog knap lastig want sommige mensen konden zich nog alles herinneren, en sommige wisten niet eens meer hoe ze ‘word’ moesten openen, daarom bleef ik hammeren dat ze aantekeningen moesten maken. Maar goed al met al leren ze steeds meer, en je ziet ze progressie maken en dat geeft toch een goed gevoel.
Thieu,
Dag, leuk jullie verhalen weer te lezen. Jullie maken zoveel bijzondere dingen mee, ik ben echt jaloers, dat dat dit jaar voor Fred en mij niet is weggelegd. Maar wij hopen echt volgend jaar te gaan!
BeantwoordenVerwijderenBlijf genieten, over 3 dagen voegen Marjon, Tij, Wout en Tineke zich bij jullie.
Groet,
Mies