Maandag 31 augustus

Vandaag zijn we na het ontbijt met Paul meegegaan naar de ADSN om daar mee te doen met de Hollandse spellenochtend. Vorige week hebben we alle Hollandse spellen uitgelegd aan de jongens en nu gaan ze iedere maandag een spellenochtend houden. Op deze manier leren de straatjongeren op een andere (leuke) manier met elkaar omgaan en kunnen de medewerkers (onder andere Paul) zien hoe de jongens omgaan met strijd, verlies en frustratie. Het is weer erg leuk om te zien hoe de jongens omgaan met de spellen. We beginnen met een potje Uno. Dit pakken ze snel op en vinden ze erg leuk om te spelen. Daarna ga ik samen met Karin en wat jongens op verzoek van één van hen memorie spelen. Vorige week duurde het spel erg lang en haakten er een aantal tussentijds af, doordat het te veel kaartjes waren en ze het niet konden onthouden. We besloten daarom om dit keer met minder kaartjes te spelen. Dit ging erg goed. De jongens hadden er lol in en het lukte ze steeds beter om het allemaal te onthouden. Na een tijdje wilde één van de jongens Ganzenbord doen. Aangezien ik ook niet meer precies wist hoe dat ook alweer ging, heb ik wat spelregels veranderd en lukte het uiteindelijk aardig goed. Ook besefte ik mij ineens dat ik op mijn stageplek het niet voor elkaar krijg om een spelletje te doen met de jongens en al helemaal geen ganzenbord. Hier waren de jongens erg enthousiast, totdat ze in de gevangenis kwamen en ik uiteindelijk won. Toen wilde ze snel weer iets anders doen. Twister dit keer.. Na heel wat stuntelen van Karin en ik met als resultaat dat wij verloren, zijn we maar bij de sjoelbak gaan kijken. Dit is nog steeds één van de populairste spellen hier in Jinja. Ook Jenga doet het goed! Na heel wat spellen en strijdkrachtige gezichten te hebben gezien, zijn Karin en ik in Jinja gaan shoppen. Frank is met de Boda Boda naar huis gegaan. Wij hebben eerst een heerlijke rollex gegeten. Dat is een chappati met een soort boerenomelet erin gerold. Erg lekker! Daarna hebben we heel wat geld erdoor heen gejaagd, zijn we waarschijnlijk flink afgezet met een paar eurocenten en wilden we eigenlijk alle winkeltjes leegkopen. Uiteindelijk kwamen we op de Boda Boda met flink wat tassen terug. Frank zat al klaar om de voorbereiding te doen voor de Fare well party van morgen. Het is erg leuk geworden en we hopen dat we niet al te hard uitgelachen worden, maar met onze zuivere stemmetjes moet dat helemaal goed komen…

Vanmiddag heeft Frank de laatste computerles bij de Mugaga Boys gegeven en zijn Karin en ik met de rest van de jongens gaan tekenen. We hebben de jongens de opdracht gegeven dat zij iets moesten tekenen over zichzelf en het leven hier. Deze tekeningen neemt Karin mee naar Nederland en laat zij zien aan haar stageklas. Die klas kan dan iets terugschrijven of tekenen aan de Mugaga Boys, wat Paul en Willem dan kunnen afgeven aan de jongens hier. Een erg leuk plan en de tekeningen waren erg leuk geworden!

Na een lekkere douche en een heerlijke maaltijd zitten we nu na te praten op de veranda. De dagen gaan hier erg snel, eigenlijk te snel… Morgen zijn alweer de laatste activiteiten en de fare well party. Ik ben erg benieuwd hoe ons optreden zal uitpakken… Morgen horen jullie hier meer over… Pak de melodie van ‘Schatje, mag ik je foto?’ maar vast bij de hand!!!

Lieke

Zondag 30 augustus

De ochtend startte met een forse regenbui met donder en bliksem.

Vanochtend waren we van plan om deel te nemen aan een dag over de Rechten van het Kind in de buurt van Soweto. Er was een heel programma samengesteld, waarvoor wij uitgenodigd waren. Het begon om 9.00 uur met het verwelkomen van de geïnviteerde gasten en om 9.30 met het verwelkomen van de eervolle gasten.

Daarna een mis van twee uur en het programma met veel speeches liep door tot ten minste 14.00 uur.

Door de regen veranderde het programma volledig en logisch; het zou pas starten als het gestopt was met regenen. Dan pas zouden ook de mensen arriveren.

Dit gaf ons wat ruimte om wat uit te rusten. En daar waren we wel gelukkig mee; de laatste dagen waren druk en intensief geweest met erg vroeg opstaan.

Vandaag vertrokken we dan ook pas tegen elven naar de plek waar de festiviteiten zouden plaats vinden. Daar was men nog bezig met de voorbereidingen. Het zou pas officieel starten als iedereen er was!

Ieder bisdom van Oeganda was vertegenwoordigd en hadden hun plek gevonden onder partytenten op het grasveld. Ook veel kinderen waren aanwezig. De regen van vanochtend had de paden veranderd in modderstromen.

Tegen eenen besloten we om terug te gaan. Willem was juist thuis gekomen van Entebbe (wegbrengen Minke en Joep) en zat zonder huissleutel op de veranda. Een bijzondere goede reden om het feest eerder te verlaten! Het zag er naar uit dat het geheel wel tot 17.00 uur kon duren.

De middag hebben we allemaal op onze eigen manier doorgebracht.

’s Avonds heerlijk gegeten bij een restaurant bij de Bugangali Falls aan de Nijl met een fantastisch uitzicht over deze falls van uit een hoek, die we nog niet gezien hadden.

Op de weg terug was het al donker. Tegen half acht is het werkelijk pikdonker en dan zijn bulten, obstakels, gleuven en gaten in de weg moeilijker te zien en te omzeilen. Er lopen en fietsen ook veel mensen langs de weg en zij zijn helemaal niet verlicht. Ook straatlantaarns zijn maar op bepaalde plekken op grote doorgaande wegen. Geen pretje om zo ’s avonds te rijden.

Je kunt ook precies zijn waar elektriciteit is en waar op olielampjes verlicht wordt. Bij elektrisch licht zie je mensen samen zijn; kaarten, kletsen, wat drinken.

Tegen negenen zijn we terug en het lijkt veel later in de avond, omdat het zo vroeg donker is. Een prima tijdstip om op tijd het bed in te gaan om slaap bij te tanken. Morgen staan er weer allerlei activiteiten op het programma.

Mieke.

27, 28 en 29 Augustus - Murchison Falls

27 augustus

Vandaag beginnen we aan onze driedaagse trip naar de Murchison Falls. We vertrekken samen met John (de chauffeur), Jacob, Robert en Bacali richting Masindi. Na onderweg 2 lekke banden te hebben gehad, komen we aan in ons luxe hotel in Masindi. Bij aankomst horen we dat we een dag later verwacht werden. Dit is gelukkig geen probleem, alleen moeten er die nacht wel 2 afrikanen buiten slapen. Voordat we gingen eten, namen we allemaal even de tijd om onze organen te laten zakken, nadat deze door elkaar geschud waren tijdens de heenreis. We eten wat en gaan daarna slapen in onze privé kamers. Na een heerlijke warme douche vallen we in slaap.

28 augustus

Een lichtknopje zoeken in het donker is vervelend. Als het lichtknopje het dan niet doet, is het nog vervelender. Na een aantal kreten zoals; “Doet het licht het bij jou wel?”, “Godverdomme, waar is mijn tandenborstel?!!” en “AUWWW mijn teen!!”, krijgen we door dat de stroom uitgevallen is. Nadat iedereen zich opgefrist heeft en aangekleed is, springt het licht ineens weer aan! Met vermoeide gezichten lopen we de ontbijtzaal binnen om te ontbijten en het 6 uur nieuws te kijken. In het donker rijden we weg en na 1 km is het alweer licht. We rijden het nationaal park binnen en zien meteen al bavianen. We rijden langs de lodge op richting de Murchison Falls. Onderweg gaan Karin en Frank in gevecht (noem het oorlog) met de chi chi vliegen en winnen! Bij de watervallen is het uitzicht schitterend! Met een heleboel foto’s rijden we terug naar de lodge. Halverwege raakte de motor van Willem bijna oververhit en moesten we met man en macht onszelf verdedigen tegen de chi chi vliegen, die nu dood in de auto liggen. Na een kort meditatie-moment aldus John konden we verder. In het chique resort krijgen we per tweetal een eenvoudige banda (hutje) toegewezen. Vanuit hier rijden we richting Nijl, waar we eerst gaan lunchen bij Red Chilli restcamp. Daarna stappen we de boot in, die een half uur later vertrekt, omdat de startkabel is geknapt. Tijdens het wachten blijken er nog twee plaatsen over te zijn en kunnen John en Willem toch mee. Althans dat dachten we. Toen we aan de overkant waren, moesten er nog drie mensen bij en moesten John en Willem er weer uit. De boottocht is schitterend. Na het zien van nijlpaarden, krokodillen, zwijnen, vogels, herten en een dood nijlpaard eindigt de trip aan de onderkant van de watervallen. Ook vanaf hier is het prachtig. Terug in de lodge eten we en laten we ons veilig door een bewaker begeleiden naar onze Banda. Er zijn namelijk leeuwen en buffels gesignaleerd op het terrein.

29 augustus

Vandaag begint de safari echt.. We staan om 5 uur op om als eerste de pont over te kunnen. Door het Afrikaanse ritme is dit niet gelukt, want hoezo te laat?! Je bent er nu toch!! (Afrikaans gezegde) Eenmaal de pont over zien we al snel de wilde dieren. We steken onze hoofden door het dakraam en houden onze camera’s in de aanslag. We zien olifanten, giraffen, buffels, herten, apen, zwijnen, antilopen, vogels en zelfs een mannetjes leeuw. Naast dat we genieten van de dieren, genieten we ook van het uitzicht. We willen hier voor altijd blijven, maar we moeten verder. Joep en Minke moeten op tijd het vliegtuig halen en wij moeten eigenlijk voor het donker in Jinja zijn. Het eerste lukt, Minke en Joep zijn terug naar Nederland. Het tweede lukt niet. Doodmoe en ontzettend vies (van stof, zweet en uitlaatgassen) komen we aan. Paul en de hondjes staan ons al op te wachten. Na een heerlijke douche en tijdens een heerlijke maaltijd praten we bij en gaan we op tijd onder de wol.

Frank, Karin en Lieke

Woensdag 26 augustus

Vandaag is voor Minke en mij de laatste dag hier in Jinja. Daarbij meteen en algemene mededeling voor al onze fans in Nederland; De komende 2 á 3 dagen zullen jullie even geen bericht op deze site van ons we zijn namelijk op safari in Murchiaon falls park. Olifanten, giraffen, krokodillen en nijlpaarden fotograferen. Na deze safari zullen Minke en ik terugkeren naar Nederland dit in verband met studie/werk. We hebben het geweldig gehad!

Vandaag zijn we ‘s ochtends naar een drugs voorlichting bij ADSN geweest. Erg interessant om eens het verhaal van deze jongeren te horen en te zien hoe zij op zo’n praatje reageren. Opvallend is dat hier de verhalen van verslaafde sterk overeen komen met die van de Nederlandse. Een groot verschil is echter dat er hier veel meer aan lijmsnuiven en petroleum snuiven wordt gedaan. Iets wat een enorme aanslag is op je hersenen. Wel prachtig dat de jongeren daar zo open waren over hun problemen.

Na afscheid genomen te hebben bij ADSN zijn Minke en ik naar de stad gegaan, eens lekker op souvenirtjes jacht. Tsja, we kunnen natuurlijk niet met legen handen thuis komen. Lekker nog koffie gedronken bij flavor’s, die de beste koffie schenken van heel Afrika. ‘s Avonds de tas gepakt en nu helemaal klaar voor de Safari. Al met al een onvergetelijke ervaring en reis.

Joep

Dinsdag 25 augustus 2009

Vandaag na het ontbijt door Willem gedropt in Kimasa, waar we naar de community hall geloodst werden om kennis te maken met de village people. Deze vertelden ons over het leven in Kimasa en wij vertelden over Xplore en Kisoboka. Hierna gingen we naar de crèche. Dit keer hadden we ons beter voorbereid door een trompet en een opblaaskrokodil van 2 meter mee te nemen die de kinderen gebruikten om met ons verstoppertje te spelen, wij verstopten de krokodil en zij moesten ‘m vinden. De trompet gebruikten we om de kinderen erop te laten spelen nadat Minke en Joep dit hadden gedaan. Toen we naar huis wilden gaan moesten we een lange tijd op Paul wachtten die er helaas weer niet kon zijn om ons weg te brengen. Maar al snel was iemand wel beschikbaar om ons weg te brengen naar het heuvelpad waarna we precies op tijd terug waren voor de lunch.

Na de heerlijke lunch vertrokken we naar Alba om te koken en computerles gegeven. Karin en Lieke hebben samen met Robert de computerles gegeven en Minke Joep en Frank erwtensoep en arretjescake gemaakt. Toen we klaar waren namen we kiprollade mee terug omdat Alba ’s avonds bij ons kwam dineren.

Frank.

Maandag 24 augustus

Kukelukuuuuuu… zo kraait de haan in Oeganda. Zo hebben wij aan veel geluiden moeten wennen ’s nachts. Het begint met gejank van de buurhonden, Karin en Lieke hebben hele gesprekken in hun slaap waarin Lieke zelfs engels praat, de haan begint rond 4 uur en de Mugagga boys zijn ook al vroeg van de partij. Toch slaapt iedereen hier fantastisch! Dat komt omdat we veel meemaken, zoals je waarschijnlijk ook leest op de weblog. Het zijn ervaringen die je nooit meer vergeet, maar die ook de nodige energie kosten om te verwerken.

Vandaag begint de dag dan ook weer op tijd. We gaan naar ADSN (het project van Paul met straatjongeren in Oeganda). Hier gaan we deze jongeren een lekker relaxed dagje bezorgen, aangezien we spelletjes gaan doen. Met een grote tas vol vertrekken we dan ook weer in de auto die het dit keer zelfs in een keer doet!

We geven allemaal geen kick meer als de auto wat hobbelt, of als er een brommer vlak voor de auto langs scheurt. We zijn al bijna ingeburgerd. In Jinja, weten we nu, dat de weg ontzettend goed is. Hij wordt niet smaller, smaller en smaller en er lopen zelfs geen koeien op.

Bij ADSN kiest ieder van ons een spelletje en geeft voor de hele groep een korte toelichting. Hierna gaan we aan de slag. De sjoelbak is echt een hit, dus Karin heeft het druk. Ze moet scores bij houden, want er ontstaat al snel een huize sjoelcompetitie. Lieke wordt voor helderziend aangezien als ze bij memory vaak weet waar het andere kaartje ligt. Joep zit vol concentratie te dammen met een jongen, terwijl Frank iedereen zit te pesten met Uno (een soort pesten, alleen met speciale kaarten). Ik ben bezig met Twister waarbij ik het leuk vind om soms wat af te wijken van wat de wijzer aangeeft en ervoor te zorgen dat de jongens in onmogelijke posities komen (oh, wat ben ik gemeen hè!).

Het valt ons op dat alle jongens het echt goed naar hun zin hebben. Maar ook het verschil tussen de jongens is opvallend. Dan heb ik het over niveau verschil, sommige jongens hebben een spelletje heel snel door, waarbij ze bijv. met Jenga ontzettend veel inzicht hebben. Maar ook de manier van communiceren, de één is erg gefocust, maar het is dan weer erg moeilijk om daar een praatje mee te maken. Terwijl de ander juist vrolijk de eerste stap zet voor een gezellig babbeltje. De jongens hebben in ieder geval erg veel geduld en luisteren goed naar onze instructies, zelfs als deze niet zo duidelijk zijn als we zelf niet helemaal meer weten hoe het spelletje ook alweer ging!

Wat mij vooral bij blijft hangen is het feit dat dit straatjongens zijn waar ik vandaag meer heb gespeeld. In het vertrouwde Nederland, waar ik toch redelijk beschermd ben opgevoed ben ik nog nooit in aanraking gekomen met straatjongens. Toch praat je hier dan met jongens die thuis zijn verstoten, toen een moeder is overleden en de vader hertrouwd is. Ze belanden op straat, waar ze moeten uitkijken voor de corrupte politie en voor de andere gevaren van de straat. Sommige zijn net van de drugs af, mede door hulp van Paul. Ze durven hier openlijk over te praten en rappen om te zorgen dat andere kinderen niet dezelfde fout maken. Wat heeft dit land toch duidelijk twee kanten!

’s Middags gaan we naar de Mugagga boys. Maar aangezien ik heel erg moe ben, heb ik niet veel meer gedaan dan lekker kleuren en observeren. Mij valt op dat deze jongens aan de ene kant erg jeugdig zijn voor hun leeftijd van 9. Bij het computerklasje zegt Karin dan ook dat het lijkt alsof ze voor de kleuters staat. Toch zijn het dan ook weer jongeren die wel meer mee hebben gemaakt dan ik met mijn 19 jaar. Zo hebben ze soms een hardheid over zich heen, waardoor echt communiceren veel tijd nodig heeft. Wij hopen dat we ze in ieder geval gewoon een lekker middagje bezorgen, waarin ze zorgeloos kunnen kleuren, sjoelen, wat voetballen en dominoën. De manier van begroeten: ‘Minke, Minke, Minke…’ de glimlach die we soms toegeworpen krijgen en de ontspannen gezichtjes maken mijn toch al goede dag, nog iets beter.

Minke

Zondag 23 augustus

Vanochtend na het ontbijt zijn wij vertrokken naar de Sipi Falls. We gingen in 2 auto’s samen met 5 jongens van Matia Mulumba en George (een Duitse student, die voor een jaar op de school vrijwilligerswerk gaat doen). De studenten van Matia Mulumba hadden wij helaas nog niet echt ontmoet, omdat de studenten vakantie hebben sinds wij er zijn. Na heel wat pogingen tijdens de trip om contact te leggen met de jongens, kwamen wij helaas tot de conclusie dat dit niet echt mogelijk was. Ik weet niet of het aan ons, de vakantie, hun humeur of het weer lag, maar ze bleven weinig tot niks terug zeggen! Tot onze verbazing gingen 3 jongens van Matia op de beste plaatsen in de auto zitten, waardoor Mieke, Karin en ik gezellig op de hobbelige achterbank moesten zitten. Dat was niet erg, maar het was wel erg duidelijk dat hier de man-vrouw verhoudingen wat anders liggen dan in Nederland. Na een gezellige tocht met een koffiepauze kwamen we aan bij de Sipi Falls. Nadat we de enge donkere hangtoilet hadden overleefd, konden we van het uitzicht genieten. We bestelden alvast de lunch voor als we terug kwamen en we gingen samen met de gids aan de wandel naar de langste waterval van de Sipi Falls. Deze waterval is volgens de gids 100 meter lang. Het was een mooie tocht met mooie uitzichtpunten, waar we goed gebruik van maakten vooral om uit te rusten. Vanuit allerlei hoeken kwamen er allerlei ‘gidsen’ aan om ons te helpen, het hemd van het lijf te vragen en die dus achteraf uiteindelijk geld wilden hebben voor hun hulp. Verder was het ook erg opvallend dat er zoveel mensen liepen met blote voeten, spullen op hun hoofddragend en een kind op hun rug. Ook stonden er koeien en geiten stijl op de berg te grazen. Erg bijzonder om te zien! Door het regenseizoen was het erg nat en glibberig op het laatste stukje naar de waterval en raadden Mieke en de gids het af om verder naar beneden te gaan. Uiteindelijk heeft alleen George het aangedurfd om nog een stukje verder naar beneden te gaan. Wij hebben mooie foto’s gemaakt (zoals die van hierboven) en genoten van het uitzicht. Daarna zijn we de tocht terug naar boven begonnen. Boven aangekomen viel de tocht reuze mee en was het erg de moeite waard geweest om over de smalle richeltjes te klimmen! Na een heerlijke lunch van Spaghetti en voor de jongens van Matia flink wat pocho, zijn we weer op weg gegaan naar Jinja. Ook de terugweg was weer een hele ervaring. Vooral doordat het donker werd en dan alles gewoon verder rijdt en loopt veelal zonder licht over de weg met flinke gaten en drempels. Je moet hier geen last van wagenziekte hebben en je niet te druk maken over het verkeer..

Toen wij uiteindelijk thuis bij het KisoBOKa-huis kwamen had Paul heerlijk gekookt en na een borrel zijn we lekker gaan eten. Nu zitten we op de veranda nog even na te genieten van deze alweer bijzondere dag!

Lieke

21 & 22 augustus

21, Augustus wakker geworden met slingers en ballonnen want het is mijn verjaardag. Prachtig versierde verjaardagsstoel, cadeautjes van hier, Minke en special delivery van thuis en ten slotte nog cake met heuse verjaardagskaarsjes. De dag kon niet meer stuk, maar werd alleen maar beter. We zijn na het ontbijt met z’n allen naar het King-Fisher (ijsvogel) resort gegaan. Daar, met de boot (grote soort kano met motor) over het Victoria meer naar de bronnen van de Nijl. Een prachtige tocht naar het punt waar deze rivier, van meer dan 6000 kilometer, begint. Het was prachtig we zagen vele vogelsoorten waaronder natuurlijk verschillende soorten King-Fishers en Pelikanen. Ook een aapje en een leguaan van bijna 1,5 meter kwamen we tegen op die prachtige boottocht. Terug bij het resort een duik genomen in het zwembad en daarna terug voor de lunch. Na de lunch vertrokken we, samen met vijf meiden van Alba, naar Mabira-forest, een regenwoud niet ver van Jinja af. We verbleven daar in een gastenhuis genaamd Little Kingston. Werd tijdelijk gerund door een Duitser genaamd Magnus. Erg aardige gast maar of hij de horeca in moet gaan? Die avond een wandeling gemaakt naar een super de luxe lodge, midden in de jungel, erg vet maar 120 dollar per persoon per nacht vonden we toch een beeeetje duur. Wel trouwens een aanrader voor iedereen die van plan is om op huwelijksrijs te gaan. Adres vraag maar als we in Nederland zijn. De tempratuur in het regenwoud is lager dan bij Jinja, het is er fris en ruikt er heerlijk soort verse humus geur, heerlijk. Op de terugweg naar ons gastenhuis zagen we nog een aapje erg tof zeker in combinatie met het prachtige landschap en de geweldige planten.

Die avond een BBQ en daarna een kampvuur, was wel nog een opgave om het natte kampvuur hout aan te krijgen maar met behulp van BBQ kooltjes en het volhardende gewapper door Ton kregen we toch een prachtig kampvuur. Nou dat was nog eens een verjaardag om nooit te vergeten!

22 Augustus, vroeg op want we gingen een wandeling maken door de jungel. Niet dat het vroeg opstaan een probleem was, want om half zes stond er een moskee tijden lang ochtendgebeden op te roepen. De wandeling begon met het zien van een wandelend blad, een diertje met een geweldige camouflage, niet te onderscheiden van andere bladen. Gelukkig voor ons zat hij op een steen. Het was een prachtige wandeling, vooral de zonnestralen die door het bladerdak vielen gaf het geheel een geweldige sfeer. Al hoewel we velen verschillende bomen in alle soorten en maten zagen en ook veel dieren hoorde, zagen we er maar weinig. Niet raar gezien de dichte begroeiing, behalve een aantal zeer boeiende insecten hebben we roodstaart aapjes gezien en een zwart en witte hornbill vogel. De wandeling eindigde dicht bij ons gastenhuis waar grote groepen blauwgeklede verkopers hun etenswaar probeerde te slijten aan de voorbijkomende auto’s. Steeds als er een auto, of busje, stopte verdrongen ze zich rondom de voertuigen om hun waren te slijten. Een prachtig gezicht zeker aangezien er op de achtergrond in de bomen roodstaartaapjes voorbij kwamen slingeren.

De terugweg ging een deel van de groep met Paul mee in zijn busje. Maar aangezien niet alles pasten gingen Ton, Mieke, Minke en ik samen met twee van de meiden van Alba met een Oeganese taxi mee. Het duurde even voordat er eentje was die ons alle zes mee kon nemen. Gelukkige konden we net voor een gigantische bui instappen, tsja het blijft een regenwoud. Terwijl grote druppels op de ruit van het busje neerkwamen, vertrokken wij met z’n eenentwintigen, ongelofelijk wat er in zo’n busje past, naar Jinja. Is trouwens ook weer een super ervaring er bij. Alleen was ik met m’n 1.94 wel blij dat het ritje na dik een half uur was afgelopen. Na de lunch onze kisoboka shirts aan. We waren uitgenodigd om te komen kijken bij een sportevenement in Buyala een plaatsje 40 minuten verwijderd van Jinja. De weg er naar toe was een grote gatenkaas, een avontuur op zich. Daar gekomen waren we nog net op tijd om getuigen te zijn van de touwtrek wedstrijden, de kwart marathon en de worstelwedstrijden waren helaas al voorbij. Wat een fanatisme en een aanmoediging van het publiek, echt geweldig om te zien. De winnaar van de marathon kreeg bij de vrouwen een Singer naaimachine en bij de mannen een fiets, net als bij het worstelen. De winners van de touwtrekwedstrijden mochten kiezen tussen een meetlint en of een kilo suiker, opvallend genoeg ging iedereen voor de kilo suiker. Voor de lokale bewoners was het een fantastisch evenement georganiseerd door de Nederlandse priester die afgelopen zondag bij ons de mis opdiende. De Kisoboka clan gaf ook nog een optrede weg, helaas voor hen was er geen muzikale begeleiding want de stereo-installatie werkte niet.

Vanavond gaan we eten bij een chinees restaurant. Ben erg benieuwd hoe dat de chinees hier smaakt, heb er in ieder geval goede verhalen over gehoord.

Joep

Donderdag 20 augustus

Deze ochtend staat er een bezoek gepland aan Soweto. Een dorp direct aan Jinja. We starten bij de crèche die Paul en Willem enkele weken hebben opgestart. We zingen wat liedjes en delen knuffels uit bij de oudste kinderen. Ik mag van Willem en Paul het geld dat ik opgehaald heb met mijn flessenactie aan de zuster overhandigen. Ik krijg een dikke knuffel en ze beloven het geld goed te besteden. Ze willen namelijk de 2 lokalen aankleden met educatieve posters, getallenlijnen, kleuren etc. Ik hoop dat ik, voor ik vertrek het resultaat kan zien. Na het bezoek aan de crèche worden we door Mister Edward van het ADSN centrum rondgeleid. Hij laat ons de warangy (sterke drank van suikerriet) stokerij zien. Er werken hier alleen vrouwen en het is echt levensgevaarlijk. Het wordt gestookt in vaten die elk moment kunnen ontploffen. Ook komt er een verschrikkelijke geur van af. Bij mij slaat het gelijk op mijn ogen, dus ik blijf er liever uit de buurt. Onze rondleiding eindigt onder een grote boom. Hier zitten alle vrouwen uit het dorp al op ons te wachten. In het dorp loopt een project om vrouwen de basiskennis bij te brengen. Hierbij moet je denken aan lezen, schrijven en tellen. Ook leren ze naaien en kettingen maken. Het laatste willen ze graag aan ons verkopen. Ze zitten in een grote kring en kijken allemaal even lief. We verdelen ons onder de vrouwen en proberen zo bij elke vrouw iets te kopen. Later horen we dat de meeste vrouwen samenwerken. Na de rondleiding komen we weer uit bij de crèche. We moeten even wachten op Paul dus ik ga lekker tussen de buitenspelende kinderen zitten. Als Muzungu (blanke) ben ik natuurlijk een hele verschijning, en ik heb dan als snel wat kinderen rond me zitten. Ik heb heerlijk nog een kwartiertje zitten knuffelen. Voor deze dag is er geen middag programma en iedereen besluit dat ook wat voor zichzelf te gaan doen. Minke en Joep vertrekken richting de stad om te lunchen en lieke en ik doen samen een handwas. Daarna vertrekken we ook richting stad. We drinken en winkelen wat. We komen de familie Hendriks nog tegen en vertrekken dan op een Boda Boda(Brommer taxi) weer naar Willem en Paul. We hebben net heerlijk gegeten. Vis en aardappeltjes alla Willem en salada alla Paul. Als het goed weer is vertrekken we morgen vroeg naar het Victoria meer voor een boottocht. ’s Middags vertrekken we richting Marbira forest. Het regenwoud hier in de buurt. We overnachtend daar ook dus morgen zal er geen stukje op het blog geschreven worden. Maar dat maken we zaterdag dubbel en dwars goed.

Karin

19 augustus

Vandaag zijn we als eerste naar ADSN gegaan, om een workshop te doen. Maar we zijn eerst langs de straatjongens gegaan om te zien hoe zij met helemaal niks toch iets kunnen doen. Zo hebben we de plaats gezien waar ze oude banden verbranden omdat daar ijzer in zit, dat ze weer kunnen verkopen als scrap. Ook hebben we gehoord dat de straatjongeren het stukje grond waar ze op leven ook daadwerkelijk bezitten, ze hebben het gekregen van de gemeente om een autowasserette op te bouwen, alleen hier komt niks van, omdat niemand het initiatief durft te nemen, omdat diegene dan gevaar loopt omdat hij meer is dan de rest. Even later kwamen we onze oude gids van de citytour tegen, Haried, die ons de houtwerkplaats liet zien waar hij werkte. Ze maakten daar kasten, bedden, tafeltjes en zelfs doodskisten. Op de terugweg zijn we nog even door een autowerkplaats gelopen waar een auto werd overgespoten en toen kwamen we weer terug bij ADSN waar onze workshop eindelijk begon. Karin en Lieke gingen met de meiden praten en experimenteren met hun haar, terwijl Joep, Minke en Frank katapulten gingen maken waar we toevallig een andere groep tegen het lijf liepen de net terugkwamen van de citytour. Na even een kort babbeltje werd duidelijk dat zij hier waren om kennissen te bezoeken die een weeshuis hadden gesticht. Even later had Paul een paar boda boda’s (motortaxi’s) geregeld die ons op een ontzettend leuke en mooie manier weer naar huis brachten.

Na de lunch kwam Robert van de computerlessen binnen om de lessen van de St. Mugaga Boys voor te bereiden en om te beginnen aan het lesprogramma dat we gaan maken om Robert wat houvast te bieden in z’n lessen. Na wat te hebben besproken zijn we naar de St. Mugaga Boys gegaan om de computerles te gaan geven. Na een herhaling van het al gedane werk vonden we dat de kinderen ook lol moesten maken met de computer en hebben we ze voor het laatste kwartiertje Pinball laten spelen, wat zeer goed in de smaak viel zowel bij de kinderen als bij Robert. Ook hebben we Robert de werking van de beamer bijgebracht en hem nog wat tips gegeven over het verloop van de lessen. Maar omdat hij op tijd thuis moest zijn hebben we het opruimen voor onze rekening genomen.

Frank.

Dinsdag 18 augustus

A very special day……………..Vandaag bezoeken we het kinder wees huis voor kinderen vanaf nul tot zes jaar in Iganga. Na hun zesde jaar gaan de jongens naar het Mugaga kindertehuis bij ons op Rubaga Hill.

Het is een half uurtje rijden van het huis van Willem en Paul. We passeren drukke straten en vooral op kruisingen van wegen is het een drukte van belang. Kleine houten winkeltjes waarin vanalles verkocht wordt, zoals time air voor je telefoon.Verkopers met dienbladen met bananen en fris, die de taxi bestormen om hun waar aan de inzittenden te verkopen.

Der weg is verhard en zeer goed begaanbaar. Het huis ligt aan deze zeer drukke straat, maar veilig afgescchermd voor de kleine bewoners.

We worden meteen omringd door kinderen, die volop plezier hebben, lachen en spelen, maar vooral door ons opgestild te worden om nooit meeer los te laten.

De leidster vasn het huis laat ons zien self supporting ze zijn. Geiten met naambordjes, kippen en de koe, de bananen en fruit tuin. Ook de kinderen zingen liedjes voor de koe en leren er mee om te gaan. Het schooltje is dicht vanwege de vakantie, maar de kinderen laten ons vol trots zien wat ze al geleerd hebben; kleuren, cijfers en letters.

De zeepbellen blazerij is een groot succes. Het is een groot plezier om te zien hoe gezond en zorgzaam deze kinderen begeleid worden.

Er komen ongeveer 10 á 13 kindern per jaar in dit tehuis. Ze worden zorgvuldig gesreend, want iedere ouder wil wel zo’n prima tehuis voor zijn kind. Toch komen alleen de kinderen in aanmerking waarvan ouders overleden zijn en er geen familie is die de zorg kan overnemen.

De zorgzaamheid is ook te ervaren in hun gastvrijheid voor de gasten uit Holland; koffie en fruit, verse melk, cookies, mrlorn, gestoomde maiskolf en gebakken pind’a’s.

Het is goed om te weten dat we deze kinderen achterlaten in de goede zorg van de zusters Franciscaner en hun helpers.

Mieke

Na deze lekkere ochtend, waarin we heerlijk met kindjes hebben gespeeld, zijn we naar Alba (een super lieve Italiaanse vrouw met een kookschool) gegaan. Hier hebben Frank en ik (Minke) een computerles gegeven, terwijl de rest bezig was met een kookworkshop “gehaktballen bakken”.

Eerst hebben we ons voorgesteld aan Robert, een Afrikaanse jongen die, als wij weg zijn, de computerles over gaat nemen. In de andere groepen had hij zich nog een beetje afzijdig gehouden, maar nu was toch de bedoeling dat hij de leiding op zich zou nemen. Dus lieten we hem de uitleg geven, die wij nog wel in zijn oor fluisterde.

In één les hebben de meiden zich eerst voorgesteld met een een stukje dat ze zelf getypt hebben. Daarna moesten ze dit opslaan op een USB-stick en kunnen kopieëren. Dit programma past net in een les van 2 uur. Toch hebben we ons echt vermaakt. De meiden willen namelijk allemaal graag leren, durfen vragen te stellen en hebben ook nog erg veel lol in wat ze doen!

Toen de meiden druk bezig waren met typen en we met Robert zaten te praten, bleek dat er wel erg veel behoefte is aan een lesplan. Daarom hebben we meteen voor morgen afgesproken om even rond de tafel te gaan zitten. Ik ben benieuw wat hier uit gaat komen! Het is in ieder geval heel erg leuk om je kennis te delen met mensen!

De kookworkshop was verder ook erg goed verlopen. Er is geblackjackt, wat danslessen gegeven maar er zijn ook echt wel wat lekkere gehaktballen gemaakt, die we natuurlijk wel eventjes geproeft hebben.

Natuurlijk moest er vandaag ook nog wat gevierd worden, Mieke is namelijk alweer 51 jaar geworden. Vandaar dat we ’s avond uiteten zijn geweest bij een super leuk restaurantje. We zijn nu net terug, en ik kan meldde dat iedereen tonnetje rond is, en veel plas van engeltjes op zijn tong heeft gehad.

Zo hebben we weer een dag vol met bezigheden gehad. Herrinneringen die ons altijd bij blijven! Heerlijk is het hier!

Minke

Maandag 17 augustus

Vanochtend hebben we voor het eerst aan tafel ontbeten. De 2^e groep ging ontbijten in Jinja stad. Dus er was genoeg ruimte. Gezellig. We vertrekken met ons 5^e (Ton en Mieke staan voor vandaag niet op het programma) naar Kimasa. We gaan daar op bezoek bij de creche. Op deze creche zitten kinderen van de leeftijd 3 t/m ongeveer 6. Daarna gaan ze door naar Primary school. We worden hartelijk ontvangen. Er wordt gezongen en gedanst. In hun enthousiasme houden ze het zingen ongeveer een half uur vol. Karin weet het uiteindelijk af te ronden en de kinderen mee naar buiten te nemen. Buiten spelen we met bellenblaas en leren we de kinderen Nederlandse dansen zoals de hookie pookie. Ook spelen we een potje voetbal en schipper mag ik overvaren. De kinderen zijn erg enthousiast en speels. Ook staan we vesteld over de kennis die de kinderen allemaal al hebben. Ze kunnen hier bijvoorbeeld al lezen en schrijven. Alle leerlingen krijgen les in het Engels. Dit omdat er in de klas ongeveer 9 verschillende moedertalen zitten. Vanaf dag 1 wordt er tegen de kinderen Engels gepraat. Ze moeten namelijk Engels kunnen om de les te kunnen volgen. Na 2 uur zeggen we gedag. Op dat moment komt ook Paul aangelopen. Paul is de “burgemeester” van Kimasa. Hij is 2 uur te laat maar verteld ons dat zojuist iemand in het dorp is overleden en dat hij van alles moet regelen. We staan allemaal even perplex. Toch wil hij graag tijd vrij maken om ons nog een rondleiding te geven. Halverwege wordt Frank niet lekker. Hij heeft al enkele dagen last van zijn maag en diarree. Ook is hij veel moe en misselijk. We bellen daarom Willem of hij ons kan komen halen. Na een bezoek aan de dokter blijkt Frank een infectie onder de leden te hebben. Met 4 verschillende pillen per dag moet het volgens de dokter morgen over zijn. We wachten af. Omdat de stroom niet betaald is bij het ADSN gebouw is computerles geven onmogelijk. Ook de muziek les waarvoor het keyboard gebruikt wordt vervalt. We gooien daarom het middag programma om en gaan langs bij de Mugaga Boys (Het jongensweeshuis dat naast het huis van Paul en Willem staat). We hebben gesjoeld, gevoetbald, getwisterd en gewoon lekker geklets en geknuffeld. ‘s Avonds hebben we voor het laatst met zijn 15^e aan een heerlijk maal gezeten. Jacob (de huishoudelijke hulp van Paul en Willem) heeft samen met Mieke wat lokale gerechten bereid en Marjon heeft een heerlijke grandiose pizza gemaakt. Nu nog een laatste biertje en dan naar bed. Groep 2 wordt morgen heel vroeg opgehaald om richting safari te gaan. Wij gaan morgen naar het baby’s home in Iganga. ’s Middags gaan we naar Alba (Een vrouw met een gouden hart die 10 dames een catering opleiding geeft) om te koken en een computer les te geven. Wij nemen het recept van groep 2 mee dat zij voor de fare well party gemaakt hebben. Gehakt balletjes in tomaten saus. Mmmm!

Lieke en Karin

Zaterdag 16 augustus

Zondag 16 augustus

Gisterochtend eerst naar de kerk geweest. Een Nederlandse priester leidde de dienst, deze keer een stuk interessanter (en korter) dan de vorige keer. Daarna hebben we samen de gehaktballetjes gemaakt, voor bij het afscheidsfeestje. Na de evaluatie vertrokken we naar Alba om daar onze farewell-party te vieren. Wij kwamen gelukkig als eerste aan en de meiden van Alba hadden een liedje voorbereid die ze alleen voor ons wilden uitvoeren. Erg bijzonder dat ze dat voor ons speciaal deden. Dat was sowieso een gevoel wat overheerste, het is uniek dat zoveel mensen naar een feestje komen om JOU gedag te zeggen. We hebben inmiddels heel wat mensen ontmoet en verschillende mensen hebben een plekje in ons hart gekregen.

Wij hebben een medley gedaan, waarin we elke groep met een liedje bedankte. Voor de Mugaga Boys hebben we ‘In de maneschijn’ gezongen, voor de meiden van Balidhabene ‘meisjes met rode (zwarte) haren’, voor de studenten van Matia Malumba ‘ik heb stiekem met je gedanst’ en voor de ADSN-jongeren hebben Big Rik en Wicked Wout een rap gedaan. Daarnaast heeft de Kisoboka Jazz Band een paar liedjes gespeeld. Er werd leuk gedanst, gepraat en gekletst. Het was een zeer waardig afscheid. Morgenvroeg vertrekken we om 7 uur naar Queen Elisabeth Park, een tocht waar we allemaal erg naar uitkijken!

Ook willen we groep 3, Minke, Joep, Frank, Lieke, Karin, Mieke en Ton, heel veel plezier wensen. We kennen het programma en weten wat voor bijzonders en nog gaat komen. Ga ervan genieten met z'n allen!

Tineke

14 en 15 augustus

Zaterdag 14 augustus

In de middag gingen we naar Mabira Forrest. Met vijf jongeren van Matia Malumba vertrokken we het regenwoud in. Toen we daar waren kwamen we aan in een camping met kamertjes. Dat tijdelijk gerund werd door een Duitse hippie. Samen met zijn vrienden blowend verzorgde hij ons van drankjes en eten. Maar eerst gingen we even op ons zelf een stukje lopen met paul als gids naar een lodgepark midden in het oerwoud. Het park was super mooi, maar daar betaal je dan ook 120 dollar per nacht voor. En dat is in shillings 250000 ugs. En daar komen dan de rijke Mzungu’s en Ugandezen op af. Op de terugweg hebben we nog apen gezien die sprongen van de ene tak naar de andere. Een vrije val van ongeveer 2 a 3 meter. Hierna zijn we nog even naar een plek geweest waar je een prachtig uitzicht had over het Mabira Forrest. ’s Avonds hebben we lekker gebarbecued , gekletst, liedjes gezongen, gedanst en slecht geslapen.
De volgende ochtend moesten we om 06:00uur opstaan, om een tocht te hebben, dwars door het regenwoud, onder begeleiding van een gids. Het regenwoud was erg indrukwekkend en mooi. Er waren bomen van 140 jaar oud die super mooi en groot waren. Verder zijn we nog verschillende apen tegengekomen, ongeveer 20. Verder was het super, met de nadruk op de s!
Gelukkig waren we geen slangen tegengekomen(voor Sietse), want die zitten er genoeg. Wout, Tineke en Sietse gingen met de taxi terug. De rest ging met de auto met Paul mee. De taxi zat de eerste 10 minuten propvol. In een busje waar in Nederland 9 mensen in mogen, zaten er 22 mensen. Na deze 10 minuten zaten er gelukkig nog maar 17 in, wat het qua ruimte iets rianter maakte. Het was wel een super (met de nadruk op de s!) leuke ervaring.

Tij en Sietse

Zaterdag 15 augustus

Zaterdag 15 augustus.

Wij, groep 3, zijn vandaag naar de Itanda en de Bujungali falls geweest. Twee prachtige watervallen die ook beschreven kunnen worden als twee enorme stroomversnellingen. Er wordt daar namelijk ook geraft. Eigenlijk was het een grote opeenvolging van kodakmomenten. Een opvallend feit hierbij is dat volgend jaar de Bujungali falls niet meer bestaan. Er wordt namelijk een omstreden stuwmeer aangelegd die het gehele gebied onder water zet. Het levert energie op, maar het is ook een groot probleem. Op de eerste plaats voor de mensen die daar wonen. Zij zullen allen moeten verhuizen. Daarbij is het een zeer interessant gebied voor toerisme. Het raften daar op de Nijl is een van de ruigste mogelijkheden ter wereld. Daarbij komt nog de aanslag op het milieu wat zo een stuwdam zal hebben. De Itanda falls zal gespaard blijven door de aanleg van de stuwdam maar is qua toerisme nog lang niet voldoende ingericht. Vooral de infrastructuur er naar toe laat sterk ten wenen over.

Na het bezoek aan de watervallen hebben we gezamenlijk een optreden bijgewoond van de Mbikko brassband. Deze band speelt westerse muziek en heeft leden die op het conservatorium zitten, wat zeker wat zegt van het niveau; goed! Erg leuk want we werden verwelkomd door het Wilhelmus. Minke had in Nederland geregeld dat we 4 trompetten mee konden nemen. Die avond hebben we er, nadat Minke en ik wat voorgespeeld hadden, twee

overhandigd aan het orkest. Ze waren daar super blij mee.

De dag afgesloten met door samen te gaan uiteten bij een prachtig restaurant aan de Nijl. En terwijl grote vleermuizen boven onze hoofden voorbij kwamen scheren, vloog deze dag voorbij.

Joep

14 Augustus 2009

14 augustus 2009

De wekker ging om 7.45, en zoals gewoonlijk volgde hierna het ontbijt. Op het programma voor vandaag stond een wandeling rond Kimasa en daarna kennismaken en koken met Alba. Om negen uur vertrokken we en werden we afgezet bij Kimasa waar we kennismaakten met Paul, onze gids. Na eerst en kort gesprek over de dorpjes begonnen we aan onze wandeling. Als eerste liepen we richting een illegale drankstookerij, waar Mieke Joep, Rick, Sietse, Ton en zelfs Lieke de drank proefden die door de strot brandde, volgens Mieke. Paul vertelde ons dat de drank werd gemaakt van suikerrietresten. Eigenlijk zouden ze hier graag vanaf willen maar ze hebben nog geen alternatieve inkomstenbron gevonden. Even later liepen we door naar de andere dorpjes waar we met de locale bevolking kennismaakten die natuurlijk maar al te graag met ons kennis wilde maken. We moesten iedereen handen geven en vele gingen zelfs voor ons op de knieën. Het hoogtepunt van de wandeling waren toch wel de visvijvers die de bevolking zelf uitgegvraven hadden. Dit moest gebeuren omdat ze geen vergunning hadden om in het Victoriameer te vissen. Omdat ze toch eten moesten hebben hebben ze een deal gemaakt met de regering, jullie graven de vijvers uit, wij zorgen voor water en vissen. Ook hebben de kennisgemaakt met suikerriet, we kregen allemaal een stok suikerriet van anderhalve meter lang. Toen we daar uiteindelijk een tijd mee hadden gelopen kwam Sietse met de vraag wat we er nou mee moesten doen. Paul schoot in de lach en was verbaasd wat wij dit niet in Nederland kenden, waarna hij ons vertelde dat we de stok moesten breken, schillen en er dan op kauwen, wat best nog wel lekker was. Even later kwamen we bij de school aan waar we kennis maakten met de directeur en uiteindelijk in Paul’s kantoor terecht kwamen, we vervolgden de reis nog even tot het beginpunt waar we afscheid namen van Paul en Angela (z’n dochter) ons op de pad zette terug naar huis.

Na de lunch zijn we vertrokken naar Alba om de leerlingen van haar kennis te laten maken met Wentelteefjes. Zij leerden ons het voorgerecht te bereiden van 12 augustus en wij leerden hun Wentelteefjes te maken wat bovendien erg in de smaak viel. Na een kennismaking waarbij we onze foto’s lieten zien duikten we de keuken in.

Frank.

Donderdag 13-08-2009

Donderdag 13 augustus 2009

Vandaag begon voor ons (de groep van Mieke) het ontbijt weer om 8 uur ’s ochtends. Op het programma stond een city tour, waarbij we ook het armere deel van Jinja zouden zien. Dus om 9 uur zaten we weer met z’n alle in een busje die lekker volgepakt, op weg naar ADSN.
Daar aangekomen kregen we een introductie over hoe ze mensen van de straat proberen te krijgen en daarna aan het werk gezet worden. Dit houdt in dat ze bijv. katapulten maken. Na de introductie werden we voorgesteld aan Harid en Sam, onze gidsen voor de tour.
Tijdens de tour werden we overal aangestaard. Als er in een keer een groep van 7 blanken voorbij komt lopen in een land met alleen donkere mensen, is dat blijkbaar heel apart! Toch voel je je geen moment onveilig. Iedereen is hartstikke aardig, vraagt netjes hoe het gaat (dat hoort altijd bij een begroeting, dus als ik thuis kom kan ik geen: ‘Hoe gaat het’, meer horen! Hahaha)
We zijn bij een ijzersmederij geweest, waar het geluid overdonderend is aangezien iedereen met een hamer platen ijzer probeert recht te slaan, zodat ze uiteindelijk er een cake bakblik, koffer of schanier van kunnen maken. Het werk is daar ontzettend zwaar! Je komt dan op een werkplaats in de openlucht. Hier werkt iedereen in kleine “kraampjes” naast elkaar.
Later gingen we naar de markt. Hier gaat het er veel aangenamer aan toe! Overal liggen kleren, eten en verzorgingsproducten. Je kunt rustig een praatje maken, waar Mieke dan ook vaak gebruik van maakte;). Het was een ervaring die ik niet had willen missen!
Terug bij ADSN kregen we de echte Oegandese hap. De Pocho (een maispap) viel wel in de smaak, maar van de matoke (een bananenprutje) kreeg ik niet meer dan één hap naar binnen.
Terug gekomen in het huis van Paul en Willem moesten we ons snel klaar maken voor het feest.
Minke

Het feest was op Matia Malumba ter gelegenheid van de opening van een nieuw klaslokaal. Dit lokaal is mede gesponsord door WoCom. Er waren vele genodigden gekomen, inmiddels ook veel bekenden van ons. De leerlingen van Alba (cateringschool) waren er, de rapgroep van ADSN, de dansgroep van de Mugaga boys en natuurlijk de studenten van Matia. De opening hield vooral veel speeches in. Maar deze werden gelukkig afgewisseld met wat entertainment van Matia (drama en dans), Magaga (dans en liedjes), de rappers van ADSN en ook wij waren gekomen om voor wat entertainment te zorgen. We hebben ‘de uil zat in de olmen’ in kanon gezongen, Minke en Joep hebben een trompetduet gespeeld en Rik en Wout hadden als klapper een act met een nummer van de Jeugd van Tegenwoordig. Daar hebben ze zelfs wat geld mee opgehaald!
Na de officiële opening hebben we met de genodigden samen gegeten bij Paul en Willem. De studenten bleven bij Matia, o.a. de geit die ze met het voetbaltoernooi hadden gekocht, werd daar opgegeten. Na het eten ging het feest nog even door. Er werd flink gedanst. Het was erg leuk om te zien hoe iedereen echt aan het dansen was en niet een beetje aan het wiegen waren. Ook was dit de eerste keer dat we wat meer contact tussen de jongens en meisjes zagen, dit gebeurt overdag eigenlijk niet. Maar goed, het was nu donker en er waren bijna geen docenten aanwezig, wat het natuurlijk mogelijk maakte om wat gezellige hoekjes op te zoeken. Ook onze jongens en meisjes werden regelmatig ten dans gevraagd. We kunnen weer terugkijken op een erg geslaagde avond!
Tineke

Dinsdag 11 augustus / Woensdag 12 augustus

11 augustus

Daar zijn we dan: Groep 3 is geariveerd. Na een vliegreis met een korte vertraging en een overnachting in Entebbe in Frank’s guesthouse zijn we aangekomen bij Paul en Willem. We zijn hartelijk ontvangen door Paul en Willen en groep 2. Ook hebben we kennisgemaakt met de huisvriend Robbert en natuurlijk met Jacob. Met zijn 15^e hebben we gebarbequed. Aan de vermoeide gezichten te zien moest groep 3 aardig wat indrukken verwerken. Vooral de reis van Kampala naar Jinja heeft indruk gemaakt. Vooral omdat dit beelden waren die je alleen op televisie te zien krijgt. Het is er zo druk. Alles loopt door elkaar en alles staat vol. Overal zie je reclame. Terwijl wij denken dat de plaatselijke bevolking hier niks mee kan. Vooral reclame voor frisdrank, telefoons en drank is erg populair. Ook is het verkeer hier chaotisch. We hebben ons verbaasd over de rijstijl. Maar ondanks dat rijdt alles door en houdt het rekening met elkaar. Toch schrikken wij nog steeds als een scheurende boda boda langs komt. Dit zijn fietsen of brommers die mensen vervoeren. Voor 15 cent kom je een heel eind. Door al deze indrukken zijn we vroeg gaan slapen. Minke, Joep en wij slapen de aankomende week bij de Mugaga boys. We hebben hier een slaapplek omdat de ruimte in het huis nu even op is.

12 augustus

Karin is Jarig en wordt wakker met trompetten en slingers. Minke en Joep spelen op de trompet lang zal ze leven. Erg leuk!! Lieke heeft de slaapkamer versierd en een cadeutje van de vriendinnen bij zich. Karin is erg blij met haar wensbalon en het schilderij voor in de tuin. Ook de veranda is mooi gekleurd door de slingers. Na vele verjaardagskussen kan het dagprogamma beginnen. Groep 2 gaat verder de computer lessen en het ADSN programma. Groep 3 krijgt van Willem een tour door Jinja stad. Na het uitleggen van het internet cafe en het restaurant met de beste koffie van Afrika gaan we richting Soweto. Hier hebben Paul en Willem een creche gevestigd. Gelijk bij aankomst vliegen de kinderen ons in de armen. Er wordt gespeeld en heel veel geknuffeld. We werden overdonderd door verliefdheidskriebels. Ja ook Frank! J. Deze creche staat er sinds 2 weken. De kinderen die nu op deze creche zitten zwierven eerst rond door de stad. Het zijn kinderen waar van ouders overleden zijn aan bijvoorbeeld Aids en nu bij hun Oma leven. Ze komen allemaal uit het armste gedeelte. Het is de bedoeling dat de kinderen vanuit hier doorstromen naar primary school. Na een kop koffie op de veranda zijn we naar Alba gegaan. Er werd ons door groep 2, Willem en Paul van te voren even duidelijk gemaakt dat Alba een hele lieve vrouw is maar aardig pittig uit de hoek kan komen. Alba leidt ongeveer 15 dames op tot horeca medewerksters. Ze leren koken, schoonmaken, serveren, naaien etc. Alba doet dit allemaal alleen en met alle liefde die ze kan geven. Maar Alba is Italiaans. Dus alles moet precies en SNEL! We hebben een heerlijke lunch gehad. Waarbij we de dames en Alba soms even voor de gek hielden. Vanuit Alba’s place is groep 3 vertrokken naar ADSN. We hebben hier kennisgemaakt met de directeur en het programma. We zijn rondgeleid door het gebouw en kwamen uit bij de housekeeping les. Hier leren meiden en jongens vakken als hairdressing, naaien en housekeeping. Vanuit de groep kwam weinig response. We stonden namelijk op een rij voor de groep en voelde ons daardoor erg ongemakkelijk. We zijn daarom tussen de straatkinderen gaan zitten. Mieke heeft gezellig zitten kletsen en was erg populair door haar oogschaduw. Karin heeft leren haarvlechten en ook Lieke moest aan geloven. Ook Minke, Joep en Frank vonden snel hun draai. We zijn onder de indruk en hopen snel terug te komen. Morgen gaan we op tour naar het andere Jinja (de armste delen). Dit wordt ADSN georganiseerd. Het is namelijk niet slim om daar als Mzungu (blanke) alleen te komen.

We zitten nu op de veranda en gaan zo eten. Weer een drukke dag en dus weer op tijd naar bed. Maar we genieten.

Lieke en Karin.

Dinsdag 11 augustus

Vandaag zijn we naar een tehuis voor kinderen van 0 tot en met 6 geweest in Iganga. Na een half uurtje in de auto hebben gezeten kwamen we aan, zette de auto neer en toen kwamen de eerste kinderen al aanrennen met open mondjes vol verwondering. Op dat moment waren de kinderen bezig met dansen; ongeveer 40 baby’s, peuters en kleuters waren heerlijk aan het dansen. Na een 5 minuutjes te hebben meegedanst, kregen we een rondleiding door de aardige zuster Elisabeth. Ze liet ons de slaapzalen zien. Ik was erg blij om te zien dat deze ruimtes vrij klein waren; er lagen niet te veel kinderen op één kamer, en er werd ook rekening gehouden met de leeftijdsverschillen; de kleuters lagen niet in de zelfde ruimtes als de pasgeboren baby’s.
Na de slaapruimtes liet de zuster ons de kleine boerderij zien, waar de geiten, de koeien en de kippen van een goed leventje genoten. Na de rondleiding kwamen we op een plek waar de kinderen hun lunch kregen; warme pap in een grote blauwe beker en een wit bolletje. Het was prachtig om te zien hoe deze kinderen van hun –toch wel simpel hapje- konden genieten.

Toen we terugkwamen hadden we lekker tosties gemaakt; toch weer eens iets anders.
In de loop van de middag kwam de derde groep aan; Mieke, Ton, Minke, Joep, Karin en Lieke. Ze hadden een goede reis achter de rug. Het is nu een erg vol huis hier; 15 mensen. (Karin, Lieke, Minke en Joep slapen bij de Mugaga boys hier een paar meter vandaan omdat er niet genoeg slaapplaatsen zijn in het huis van Paul en Willem.) We hebben genoten van een heerlijke barbecue, klaargemaakt door Marjon, Paul en Willem. Iedereen had heerlijk gegeten van de (aardappel)-salade, somosa’s, nasi, geit, kip, en heerlijke koteletjes.
Rond een uur of 9 is de eerste groep naar bed gegaan; moe van de reis en van de vele indrukken. Ik ben enorm benieuwd hoe de nieuwe groep de eerste dagen gaat beleven. Ik weet zeker dat ze minstens zo onder de indruk zullen zijn als ik.

Iedere dag is weer enorm leerzaam en kijk ik mijn ogen uit. Ik merk dat ik steeds gemakkelijker door de stad loop (door de armoede) en ik denk dat je daar toch op één of andere manier aan went (gek genoeg). Ik denk dat wanneer ik weer in Nederland ben, me écht ga realiseren van hoe het hier allemaal is en gaat zoals het gaat. Gister heb ik een artikel gelezen van een Nederlandse man die schrijft over Afrika. De man vertelt over het feit dat je een soort standenmaatschappij hier hebt; een piramide. Wanneer de Afrikaan in het onderste deel zit van de piramide heeft hij eigenlijk twee keuzes; gehoorzamen, of misleiden. Het tweede gebeurt hier nog het vaakst. De mensen die niks hebben, proberen op alle mogelijke manieren geld te krijgen, of steun te ontvangen op welke manier dan ook. Maar dat neem ik hun ook niet kwalijk; als je ziet in wat voor omstandigheden sommigen hier leven.

Zaterdag 8, zondag 9, maandag 10 augustus 2009

Zaterdag 8 augustus

Vandaag was het de grote dag van voetbal en netbaltoernooi. De heren speelden vandaag met voetbal de finale en de wedstrijd om de 3^e en 4^e plaats. De dames speelden netbal, een spel wat erg lijkt op korfbal. Hierbij ging het ook bij hen om de finale en de wedstrijd om de derde en vierde plaats. Helaas was één team, Soweto, bij het voetbal niet op komen dagen. Hierdoor had Paul snel een team samengesteld onder de Mzungu’s en wat anderen. Ik was een van de Mzungu’s naast Rik en Tij die in dit team zaten. Ook Roberto, een Italiaan die te gast is bij Miss. Alba speelde mee. We speelden tegen Mugaga Boys. Van tevoren wisten we natuurlijk al dat we dik ingemaakt zouden worden, maar uiteindelijk viel het gelukkig erg mee. We verloren maar met 2-0, terwijl het, gezien de kansen, net zo goed 10-0 had kunnen zijn. Ondanks ons verlies was het een leuke wedstrijd, die wel erg zwaar was, gezien de zon.
Het netbal was erg leuk om te zien. De dames waren erg fanantiek. Het damesteam van St. Matia Mulumba kon duidelijk niet tegen haar verlies. Een tijd lang werd er heftig gediscussieerd en waarschijnlijk ook gescholden al konden wij het natuurlijk niet verstaan, omdat het in het Ugandees was. Het was wel erg mooi om te zien hoe uitbundig en expressief ze kunnen praten en reageren.
Tijdens de finale van het voetbal heb ik ook mijn ogen uitgekeken. Het publiek langs het veld was erg uitbundig door te schreeuwen en te dansen. De prijsuitreiking vond ik nog het allermooiste. De winnaars ontvingen een vaantje en een geit!! De nummer 2 en 3 ontvingen ook een vaantje en een geldprijs, maar om de geit was het allemaal te doen. De gehele dag ging het al over de prijs. Iedereen wilde hem hebben. De geit werd dan ook uitbundig in ontvangst genomen en waarschijnlijk ook dezelfde avond geslacht. Bij voetbal had St. Matia Mulumba gewonnen en bij netbal had social services gewonnen. Al met al een erg geslaagde dag en een geslaagd toernooi, wat zeker voor herhaling vatbaar is. Goed georganiseerd Paul en Willem!

Sietse

Zondag 9 augustus

Vroeg opstaan vandaag, de wekker ging bij mij om half 7 onbijten en de auto in, het was een lange rit naar de sipi falls ik was ondertussen in slaap gevallen. Eenmaal aangekomen na 3,5 uur in de auto waren we in een schiterend natuur gebied alleen het uitzicht was de 3,5 uur rijden al waard. We bestelde de lunch en gingen beginnen aan de wandeling die geplaned stond voor vandaag. Ik had er erg veel zin in want ik wist dat we bij de watervallen zouden komen. De wandeling was geweldig de trappetjes waren wankel en we liepen dwars door de bergen heen na een afdaling was ongeveer 100 meter kwamen we bij de waterfallen, de waterfal waar wij kwamen was 90 meter hoor. Ik vroeg of ik hier mocht zwemmen en dat was inderdaad mogenlijk. Ik en nog een anderen jongen van het ADSN ‘john’ gingen het watter in en dat was echt geweldig ik kon om 1 meter afstand van de waterval komen die van 90 meter hoog naar beneden kletterde. Ik was in het water geweest en het was verschrikelijk koud, maar de terug tocht zorgde ervoor dat ik weer hellemaal droog boven kwam. Ik ben de terug tocht met de gids omhoog geklommen via de bergen en daar stond de lunch op mij te wachten. Na de lunch gingen we weer terug in de auto . eenmaal snachts in bed was ik verkouden.

Wout

Maandag 10 augustus

Vandaag gingen we weer samen met Paul naar de straatjongeren bij ADSN, waar Paul werkt. Tineke en Wout gaven weer een computerles en Rik en ik gaven een workshop. We gaven een workshop over “The future”. Hierbij hebben we eerst uitgelegd hoe de toekomst van Nederlandse jeugd eruit ziet, hoe dit in elkaar steekt en wat de belemmeringen hierbij zijn. Hierna hebben we het gehad over de toekomst van straatjongeren. Velen hadden al eerder aangegeven dat ze een “change”willen. Ze willen van de straat af en een “normaal” leven leiden.
Rik en ik dachten dat het misschien goed was Daniël uit te nodigen, aangezien hij vrij was van zijn werk. Daniël is de jongen waar Tineke al eerder over verteld heeft. Hij is voor lange tijd straatjongere geweest, maar is nu volledig omgedraaid. Hij heeft werk, onderdak, studeert bijna af en werkt hard aan zijn toekomst. Aangezien hij zelf straatjongere is geweest weet hij exact wat de moeilijkheden zijn om de “change” te realiseren. Hij vertelde zijn verhaal en zijn moeilijkheden en al snel kwam er een heftige discussie/gesprek op gang. Voor Rik en mij was dit een erg bijzondere ervaring, aangezien het voor ons moeilijk is, om de problemen en strubbelingen te begrijpen. Daniël deed het erg goed. In mijn optiek gaf hij ze motivatie om aan de “change” te werken, maar gaf hij ook aan dat ze geduldig moeten zijn en goed in de spiegel moeten kijken, omdat ze het uiteindelijk toch zelf moeten doen. Ze kunnen hulp krijgen van bijvoorbeeld Paul en Ibrahim (collega van Paul), maar met enkel alleen hulp gaan ze het redden. Ze zullen zelf er hard aan moeten werken. Na deze heftige, maar goede discussie, hebben we gezamenlijk een collage gemaakt op een grote muur. Het thema was uiteraard “The Future”. Een ieder schreef een tekst, plakte plaatjes of maakte een tekening over zijn gewilde toekomst. Het is een erg inspirerende muur geworden.

Het goede hieraan is dat ze telkens als ze hem zien herinnert worden aan zijn gewilde toekomst. Een extra motivatie om te werken aan de “change”.

Sietse

Donderdag 6 augustus en vrijdag 7 augustus

Donderdag 6 juli

We begonnen de dag in Soweto een klein buitenwijkje van Jinja. Mister lugero voor ons een programma gemaakt hebben. Nou naar drie kwartier wachten komt hij. Moesten we noch een half uur wachten voordat hij uitgepraat was met de kleuterjuf. En toen gingen we naar de mangoboom waar ze altijd vergaderingen houden. Ging hij het zelfde verhaal van de eerste keer dat we hem zagen noch een keer vertellen maar dan langer. En toen kwamen er een stuk of acht vrouwen met de ketingen hebben we een half uur onderhandeld over de prijs en toen ging rik kindjes die daar waren w.m.c.a leren.

Lunchen…

Daarna gingen ik sietse en wout spelletjes spelen bij de mugaga boys dat was in ieder geval de bedoeling. Want ze waren al aan het voetballen en toen lukte het al niet om een ander spelletje gaan spelen dan voetbal toen dachten we dan gaan we bekertjes voetbal spelen. Maar niemand had de bekertjes voor zen ogen. Dus gingen we maar gewoon voetbal spelen. En wout had 1 goal, Sietse 2 en ik ook 1.

Vrijdag 7 augustus

Vanochtend was vrij gepland. Omdat eerder deze week een workshop niet door was gegaan, hadden Sietse en ik wel iets op de planning staan. Samen met de Matia’s hebben we Earth gekeken. Sowieso leuk om te laten zien omdat veel van de dieren ze hier niet kennen en nog nooit gezien hebben, maar tegelijkertijd een gelegenheid om over duurzaamheid te praten. Helaas blijft dit lastig. Het is soms erg lastig om echt een gesprek met de studenten hier aan te gaan. We stelden veel vragen, maar er kwam bijna geen responsie. We hopen maar dat ze in ieder geval wat van de film hebben geleerd.

Vanmiddag zijn we naar de cateringschool geweest. Tij en Wout hebben samen heerlijke hutspot gemaakt, de dames hebben cakejes gemaakt. Ik heb met de anderen gekletst. Ik heb ze laten reageren op een stelling. Ze moesten hun mening en argumenten op papier zetten, zodat ze later in het gesprek daar altijd op konden terugvallen. Dit ging best aardig, ze konden best goed onder woorden brengen waarom ze iets vonden. Maar ook hier kwam een gesprek niet echt op gang. We hebben het over onderwijs, vrouwenrechten, het huwelijk, het belang van werk gehad, allemaal onderwerpen die ze wel interesseren. Je merkt dat ze luisteren en soms iets naar elkaar fluisteren, maar het is voor hun erg moeilijk om in de groep te vertellen wat zij ergens van vinden. Ondanks dat heb ik wel een leuke middag gehad, want wat de meiden vertelden was erg interessant.

Net nog eventjes naar een plek bij de kerk gelopen waar je een prachtig uitzicht hebt op de stad en daarna nog even met de studenten van Matia gekletst. Nu gaan we een kip eten die Jacob vanochtend voor ons geslacht heeft.

Tineke

Woensdag 5 augustus

Na een lekker boterhammetje gingen Paul, Sietse en ik richting het centrum van Jinja. We gingen met z’n drieën naar Flavours; een restaurantje dat gerund wordt door twee Nederlanders, en staat tevens bekend om de beste koffie van Uganda. Daniel werkt daar ook. Hij had veel indruk op me gemaakt toen hij langskwam bij Paul en Willem. Het is echt tof om te zien hoe Daniel nu in zijn leven staat, en oprecht trots is op wat hij tot nu toe heeft bereikt. Daniel is een jongen die niet stil blijft zitten, en hij heeft over een tijdje een stage in Kampala; bij één van de duurste hotels van de hoofdstad. Nadat we nieuwe flyers hadden neergelegd van de City Tour, en een heerlijk kopje koffie zijn we naar de garage gegaan. De auto moest gerepareerd worden. Willem had een heel waslijstje met mankementen gemaakt die Paul daar had afgegeven. We gingen vervolgens met de ‘Boda Boda’ naar de ADSN. Daar hebben Sietse en ik de hele ochtend met de jongeren gepraat, meegeholpen met katapulten maken en langs geweest bij de jongens die op straat aan het ‘hangen’ waren. Het blijft iedere keer erg raar om als ‘Mzungu’ door al die armoede te lopen. Wat me iedere keer blijft verbazen is het feit dat de mensen altijd aardig naar je blijven en even een praatje willen maken. Vaak willen de mensen na het praatje wat Ugandese Shillings, maar er zijn ook vele keren dat ze niets van je willen, en het al prima vinden om even met je te praten.
Bij het groepje jongens die langs het spoor zaten –sommige met een zakdoekje benzine- zag ik een jongen die ik herkende van de foto op de CD van de KisoBOKa clan. Hij stond helemaal versteld te kijken toen ik vertelde dat ik zijn CD had gekocht. Het is en blijft onvoorstelbaar om te zien en vooral te begrijpen hoe die mensen leven.

Vanmiddag zijn we met een aantal meiden naar de Bujangali Falls en de Itanda Falls gegaan. Deze meiden zitten op de cateringschool van de Italiaanse Alba. Net als voor de meiden, was het voor ons de eerste keer deze reusachtige watervallen te bewonderen. Het is leuk om met de meiden te kletsen, te keten en te lachen om van alles en nog wat. Na de interessante, bobbelige en naar kleine kindjes zwaaiende reis hadden we een paar heerlijke stukjes geit gegeten met een soepje vooraf. De geit was ’s middags al bereid door Jacob; de huisman.

Nu zitten we hier op z’n Hollands te sjoelbakken, koffie/bier te drinken en na te genieten van een wederom geslaagd dagje.

Rik

Zaterdag 01, Zondag 02, Maandag 03 -08-209

Zaterdag 1 augustus

Na het ontbijt zijn we naar de mugaga boys gegaan , dat is een weeshuis bij ons onder aan de heuvel. We gingen spelletjes doen met de kinderen(tussen de 4 en 12 jaar) het was heel leuk om te zien dat ze veel spelletjes die wij spelen niet kennen en ook niet wisten hoe ze dat moesten doen. We hebben gesjoeld met de kinderen, twister gespeeld en ze begrepen niet zo goed hoe dit werkte. Ik had van Paul een hand vol ballonnen gekregen en de kinderen wisten niet wat hun overkwam. Ze kwamen allemaal op me afgestormd en ze vonden dat echt geweldig.

Na de lunch zijn we naar het voetbaltoernooi gegaan, dat is georganiseerd tussen de verschillende organisaties die meewerken met het project. Ik en tij moesten grensrechter zijn bij voetbal, we kenden alleen de regels niet zo goed dus we deden maar gewoon hetzelfde wat de scheidsrechter deed. De jongens die aan het voetballen waren , waren heel erg gedreven en enthousiast dat was wel erg leuk om te zien.

Wout

Zondag 2 augustus

Vandaag ging de wekker om 7 uur , we moesten onze mooie kleren aantrekken want we gingen naar de mis bij de plaatselijke kathedraal. Iedereen was netjes gekleed en de mis begon. Ik ben zelf al een paar jaar niet meer in de kerk geweest maar ik vond het wel leuk om te zien dat de mensen heel traditioneel waren in het naar de kerk gaan. Er werd veel gezongen en gepraat . ik wist niet zo goed hoe ik mezelf houding , midden in de mis ging iedereen naar voren om geld te geven, of hoe een vrouw ons het even duidelijk maakte ‘they’re making gifts’ dus dat hebben wij ook maar gedaan. Er werd onderscheid gemaakt tussen, mannen, vrouwen en kinderen er waren ook 3 verschillende boxen waar je het geld in kon doen. Daarna werd opgelezen hoeveel elke groep had opgebracht. Naar ongeveer 2,5 uur in de kerk gezeten hebben mochten we weer gaan. Naar een uurtje wachten werden we verblijd met de komst van Sietse en rik.

Wout

Maandag 3 augustus

Vandaag hebben Wout, Tij en ik de computercursus voor het eerst gegevens. Deze vond plaats op het ADSN. Zelfs voor de officiële tijd waren alle deelnemers aanwezig, dus zijn we eerder begonnen. Iedereen heeft hard tot 2 uur gewerkt. Allemaal hebben ze erg hard gewerkt. Ze hebben goed opgelet en konden als al veel laten zien. Na afloop ben ik samen met Tij op de boda boda terug naar huis gegaan. Daar hebben we samen geluncht. Eigenlijk zou ik daarna met Sietse om 14 uur een workshop geven na aanleiding van de film ‘earth’. Deze werd verplaatst naar 16 uur vanwege de examens, maar toen we daar aankwamen bleek dat de lunch wat langer had geduurd, waardoor de examens ook later waren begonnen. Helaas konden wij toen niet meer de workshop geven. Thuis hebben we wel eventjes wat spelletjes voorbereid om met de mugagaboys te kunnen spelen. Daar kwam ook Daniël langs, een jongen die Paul en Willem onder hun hoede hebben. 2 jaar geleden is hij opgepakt door de politie. Vanaf dat moment heeft hij vele grote veranderingen doorgemaakt. Van een gevaarlijke straatjongen is het een jongen geworden die hard werkt in een lunchcafé. Hij leefde al vanaf zijn 5^e op straat omdat zijn stiefvader niet voor hem wilde zorgen. Om te overleven gebruikte hij drugs, bedelde en stal. Doordat hij in contact kwam met ‘good people’ zoals hij dat noemde, na zijn arrestatie ontdekte hij een kracht in zichzelf, waardoor hij uit deze situatie kon komen. Hij is naar school gegaan, waar hij over 3 maanden mee klaar is. Dan heeft hij zijn cateringsopleiding afgerond. In de tussentijd heeft hij in een tehuis gewoond waar veel jonge kinderen zitten terwijl ze wachten op permanente verblijfplaatsen. Daniël kon erg goed onder woorden brengen hoe hij zich voelde op de straat, maar ook waar hij de kracht vandaan haalde om zijn situatie te verbeteren. Met ontzettend veel bewondering hebben we naar zijn verhaal geluisterd. Een echt geval van: kisoboka.

Tineke

Vandaag hadden Rik en ik citytour: “The other side of Jinja”, deze was voor mij erg indrukwekkend. Samen met onze tourgide Francis gingen we langs de minder welvarende delen van Jinja. Francis legde alles erg goed uit en hielp ons ook erg goed. Waarschijnlijk had ik het, achteraf gezien, niet aangedurfd om deze route alleen met Rik te lopen. Overal waar we liepen werden we als mzungu’s flink aangestaard en niet altijd even positief. Dit was erg begrijpelijk. De mensen werken hard, maken van staal, hout en rubber nieuwe dingen om te verkopen in de hoop hun voedsel voor de dag bij elkaar te sprokkelen en daar komen dan Sietse en Rik naar kijken. In dure kleren, schoenen, en met een dure fotocamera op zak, komen de welvarende Westerlingen eens even kijken hoe zij leven. Het liefst had ik mijn kleren afgegeven, oude ‘rotte’ aangetrokken en mezelf smerig gemaakt om niet op te vallen, maar zo werkt het natuurlijk niet. Een enkele keer kwamen Rik en ik in een wat benauwde situatie, omdat de automonteur met ons in gesprek gingen, niet erg aardig waren en ons agressief aankeken. Francis hielp ons goed door smoezen te vertellen aan hen, zodat we snel weg konden. Verder waren er totaal geen problemen en waren de mensen erg vriendelijk. Ze wilden erg graag met ons praten over Nederland en over ons. Ook wilden enkele van hen speciaal op de foto om hem later te zien en verlangden ze dat we hem in Nederland aan iedereen laten zien, zodat ze geld of iets anders op gaan sturen. Verder heb ik geen foto’s gemaakt. Ik vond het te asociaal en enkel met toestemming van Francis heb ik een foto gemaakt.

Nadien hebben Rik en ik samen met Francis gegeten, pocho. Niet erg smaakvol, maar goed te eten. Omdat Francis het zo goed had gedaan als tourgide en hij erg gezellig en leuk was, wilden we hem iets extras geven. Op advies van Paul is dat deze maaltijd geworden. ’s Middags ging de workshop helaas niet door, zoals Tineke al beschreven heeft. Ook ik ben nog steeds erg onder de indruk van het verhaal van Daniël. Ik was even een klein rondje lopen met Tij en toen we terugkwamen was hij er. Uit interesse vroegen we naar zijn relatie met Paul en Willem en toen kwam zijn verhaal. Nog steeds spookt het in mijn hoofd rond. Het verhaal ga ik natuurlijk niet verder uitleggen, want dat heeft Tineke al gedaan, maar over Daniël kan ik nu alleen maar zeggen dat hij een inspiratie voor iedereen is en ik erg veel bewondering en respect voor hem heb. Hij is een voorbeeld voor iedere straatjongere en een motivatie voor ons en vooral voor Paul om zijn werk door te zetten.

Sietse