Xplore reis Kisoboka 2009

Zondag, 6 september 2009

2009-09-06T16:11:00.002+02:00

Ook de laatste groep is gezond en veilig aangekomen in Nederland.
Erg vermoeid na de nachtvlucht staan we rond negen uur al weer voor de huisdeur. Alles is voorspoedig en volgens het boekje en klokje verlopen.
Al weer aan het voor bereiden op de dingen van morgen, (Never a dull moment!) staan we nog met hoofd en voeten in Oeganda en zijn aan het bijkomen van een bijzondere reis.
Bijzonder door de fantastische en ook schrijnende dingen die we gezien hebben.
Bijzonder door de leuke uitstapjes van de verschillende falls , de boottochten op het Victoriameer en de Nijl en de safari.
Bijzonder door de activiteiten die we hebben kunnen doen voor de straatjongeren van ADSN, de Alba good cooking ladys, de verstoppende kids van Kimaso en de Mugaggaboys, die vast gegrepen zijn door het computervirus.
Bijzonder ook door de vriendelijke en hoffelijke wijze we werden begroet door al die groepen en de inwoners van Oeganda.
Bijzonder door de warme verzorging van Jacob met zijn lieve en bescheiden lach. We hadden hem graag mee genomen naar huis! Wishing you all the best,Jacob. Greetings to Frieda. This is a goodbye, not a farewell!
Bijzonder door de gastvrijheid van Willem en Paul, die hun huis en hart openstelden om ons te laten delen in hun passie en werk. We hebben ons thuis gevoeld in het Kisoboko huis.
Bijzonder ook door het werk verzet door het bestuur , Myriam Beltman , Peter Goes, en Jan van Neerven.
Bijzonder door de groepsleden en hun begeleiders. Samen hebben we er een fantastische reis van gemaakt, die voor iedereen een waardevolle en leerzame ervaring in hun leven is.
Dank aan iedereen die het mogelijk heeft gemaakt om deze reis te maken en daaraan op welke wijze dan ook heeft bijgedragen.
Wij willen deze ervaringen graag delen en zijn nu druk doende om presentaties samen te stellen, zoals ook de voorwaarde van Xplore is.
Op de Kisoboka bijeenkomst van 2 oktober in ´t Vertrek te Boxmeer zult U hier meer van horen en wij nodigen u dan ook graag uit om samen met Willem en Paul een proost uit te brengen op deze succesvolle reis naar Oeganda.

Mieke.

Woensdag 2 september 2009

2009-09-02T20:39:00.003+02:00

Vandaag lekker uitgeslapen en daarna op z’n Afrikaans gaan ontbijten aan de Nijl. Na een heerlijk ontbijt op ons gemak naar main street gelopen voor het inslaan van wat souvenirs. Na het bestellen van een Rolex met de boda-boda terug naar huis gereden. Nog even voor ’t laatst geëvalueerd en ons daarna gaan voorbereiden op de terugreis.

We hebben met z’n allen hier een hele fijne tijd gehad en komt mede dankzij door de enorme gastvrijheid van Willem & Paul, waar we ze ook hartelijk voor bedanken. Verder hebben we met veel plezier iedere dag op de weblog geschreven om de achterban en andere geïnteresseerden geïnformeerd te houden over onze belevenissen. Verder bedanken we; ADSN, Kimasa, Soweto, de Mugagga Boys en de meiden van Benitabene en nog veel meer mensen voor de tijd die ze voor ons vrij hebben gemaakt. We hebben een ontzettend leuke tijd gehad.

Karin, Lieke, Mieke, Ton en Frank.

Dinsdag 1 september

2009-09-01T21:49:00.002+02:00

Darling give me your picture. De rode draad tijdens onze act voor de fare well party. We hebben vanavond afscheid genomen van alle groepen die we de afgelopen weken hebben leren kennen. Voor onze act hebben we een aantal foto’s verzameld en een andere tekst gemaakt op de melodie van: Schatje, mag ik je foto?. We hebben op het terrein van Alba en haar meiden heerlijk gegeten en gedanst. Met acts van de meiden van Alba en de Kisoboka clan was de avond compleet. Omdat dit het allerlaatste feestje was van de Xplore reis hadden ook Paul en Willem nog wat dingen voorbereid. Elke groep van de Xplore reis hebben met een aantal camera’s foto’s gemaakt bij de activiteiten. Deze camera’s hebben Paul en Willem vandaag uitgereikt aan de verschillende groepen: ADSN, The Mugagga boys home, Matia Malumba school, Alba en de meiden en aan Kimasa. Het werd door Willem als kleine cadeautjes omschreven. Maar aan de vreugde te zien was dit een heel groot cadeau!! Met een aantal Xplore T-shirt en wat tassen was het helemaal compleet. Vanochtend hebben we ook de laatste computer les gegeven. Samen met Robbert (de teacher) hebben we de meiden van Alba wegwijs gemaakt met het plaatsen van foto’s en verhalen typen. We hebben Robbert de laatste tips gegeven en hopen dat hij de lessen goed overneemt. Maar wij zijn er van overtuigd dat het wel goed gaat komen. Zeker nu hij ook nog 3 weken op cursus gaat in Kampala. Morgen hebben we vrij en gaan we lekker uit ontbijten. Daarna hebben we even de tijd om de stad in te gaan en daarna is de aller laatste evaluatie. En dan, dan kunnen we ons gaan focussen op inpakken en terug vliegen. Maar daar denken we nu nog maar even niet over na!

Karin

P.s. Op verzoek: Jacob op de foto!!

Maandag 31 augustus

2009-08-31T21:13:00.001+02:00

Vandaag zijn we na het ontbijt met Paul meegegaan naar de ADSN om daar mee te doen met de Hollandse spellenochtend. Vorige week hebben we alle Hollandse spellen uitgelegd aan de jongens en nu gaan ze iedere maandag een spellenochtend houden. Op deze manier leren de straatjongeren op een andere (leuke) manier met elkaar omgaan en kunnen de medewerkers (onder andere Paul) zien hoe de jongens omgaan met strijd, verlies en frustratie. Het is weer erg leuk om te zien hoe de jongens omgaan met de spellen. We beginnen met een potje Uno. Dit pakken ze snel op en vinden ze erg leuk om te spelen. Daarna ga ik samen met Karin en wat jongens op verzoek van één van hen memorie spelen. Vorige week duurde het spel erg lang en haakten er een aantal tussentijds af, doordat het te veel kaartjes waren en ze het niet konden onthouden. We besloten daarom om dit keer met minder kaartjes te spelen. Dit ging erg goed. De jongens hadden er lol in en het lukte ze steeds beter om het allemaal te onthouden. Na een tijdje wilde één van de jongens Ganzenbord doen. Aangezien ik ook niet meer precies wist hoe dat ook alweer ging, heb ik wat spelregels veranderd en lukte het uiteindelijk aardig goed. Ook besefte ik mij ineens dat ik op mijn stageplek het niet voor elkaar krijg om een spelletje te doen met de jongens en al helemaal geen ganzenbord. Hier waren de jongens erg enthousiast, totdat ze in de gevangenis kwamen en ik uiteindelijk won. Toen wilde ze snel weer iets anders doen. Twister dit keer.. Na heel wat stuntelen van Karin en ik met als resultaat dat wij verloren, zijn we maar bij de sjoelbak gaan kijken. Dit is nog steeds één van de populairste spellen hier in Jinja. Ook Jenga doet het goed! Na heel wat spellen en strijdkrachtige gezichten te hebben gezien, zijn Karin en ik in Jinja gaan shoppen. Frank is met de Boda Boda naar huis gegaan. Wij hebben eerst een heerlijke rollex gegeten. Dat is een chappati met een soort boerenomelet erin gerold. Erg lekker! Daarna hebben we heel wat geld erdoor heen gejaagd, zijn we waarschijnlijk flink afgezet met een paar eurocenten en wilden we eigenlijk alle winkeltjes leegkopen. Uiteindelijk kwamen we op de Boda Boda met flink wat tassen terug. Frank zat al klaar om de voorbereiding te doen voor de Fare well party van morgen. Het is erg leuk geworden en we hopen dat we niet al te hard uitgelachen worden, maar met onze zuivere stemmetjes moet dat helemaal goed komen…

Vanmiddag heeft Frank de laatste computerles bij de Mugaga Boys gegeven en zijn Karin en ik met de rest van de jongens gaan tekenen. We hebben de jongens de opdracht gegeven dat zij iets moesten tekenen over zichzelf en het leven hier. Deze tekeningen neemt Karin mee naar Nederland en laat zij zien aan haar stageklas. Die klas kan dan iets terugschrijven of tekenen aan de Mugaga Boys, wat Paul en Willem dan kunnen afgeven aan de jongens hier. Een erg leuk plan en de tekeningen waren erg leuk geworden!

Na een lekkere douche en een heerlijke maaltijd zitten we nu na te praten op de veranda. De dagen gaan hier erg snel, eigenlijk te snel… Morgen zijn alweer de laatste activiteiten en de fare well party. Ik ben erg benieuwd hoe ons optreden zal uitpakken… Morgen horen jullie hier meer over… Pak de melodie van ‘Schatje, mag ik je foto?’ maar vast bij de hand!!!

Lieke

Zondag 30 augustus

2009-08-31T21:09:00.002+02:00

De ochtend startte met een forse regenbui met donder en bliksem.

Vanochtend waren we van plan om deel te nemen aan een dag over de Rechten van het Kind in de buurt van Soweto. Er was een heel programma samengesteld, waarvoor wij uitgenodigd waren. Het begon om 9.00 uur met het verwelkomen van de geïnviteerde gasten en om 9.30 met het verwelkomen van de eervolle gasten.

Daarna een mis van twee uur en het programma met veel speeches liep door tot ten minste 14.00 uur.

Door de regen veranderde het programma volledig en logisch; het zou pas starten als het gestopt was met regenen. Dan pas zouden ook de mensen arriveren.

Dit gaf ons wat ruimte om wat uit te rusten. En daar waren we wel gelukkig mee; de laatste dagen waren druk en intensief geweest met erg vroeg opstaan.

Vandaag vertrokken we dan ook pas tegen elven naar de plek waar de festiviteiten zouden plaats vinden. Daar was men nog bezig met de voorbereidingen. Het zou pas officieel starten als iedereen er was!

Ieder bisdom van Oeganda was vertegenwoordigd en hadden hun plek gevonden onder partytenten op het grasveld. Ook veel kinderen waren aanwezig. De regen van vanochtend had de paden veranderd in modderstromen.

Tegen eenen besloten we om terug te gaan. Willem was juist thuis gekomen van Entebbe (wegbrengen Minke en Joep) en zat zonder huissleutel op de veranda. Een bijzondere goede reden om het feest eerder te verlaten! Het zag er naar uit dat het geheel wel tot 17.00 uur kon duren.

De middag hebben we allemaal op onze eigen manier doorgebracht.

’s Avonds heerlijk gegeten bij een restaurant bij de Bugangali Falls aan de Nijl met een fantastisch uitzicht over deze falls van uit een hoek, die we nog niet gezien hadden.

Op de weg terug was het al donker. Tegen half acht is het werkelijk pikdonker en dan zijn bulten, obstakels, gleuven en gaten in de weg moeilijker te zien en te omzeilen. Er lopen en fietsen ook veel mensen langs de weg en zij zijn helemaal niet verlicht. Ook straatlantaarns zijn maar op bepaalde plekken op grote doorgaande wegen. Geen pretje om zo ’s avonds te rijden.

Je kunt ook precies zijn waar elektriciteit is en waar op olielampjes verlicht wordt. Bij elektrisch licht zie je mensen samen zijn; kaarten, kletsen, wat drinken.

Tegen negenen zijn we terug en het lijkt veel later in de avond, omdat het zo vroeg donker is. Een prima tijdstip om op tijd het bed in te gaan om slaap bij te tanken. Morgen staan er weer allerlei activiteiten op het programma.

Mieke.

27, 28 en 29 Augustus - Murchison Falls

2009-08-30T15:41:00.004+02:00

27 augustus

Vandaag beginnen we aan onze driedaagse trip naar de Murchison Falls. We vertrekken samen met John (de chauffeur), Jacob, Robert en Bacali richting Masindi. Na onderweg 2 lekke banden te hebben gehad, komen we aan in ons luxe hotel in Masindi. Bij aankomst horen we dat we een dag later verwacht werden. Dit is gelukkig geen probleem, alleen moeten er die nacht wel 2 afrikanen buiten slapen. Voordat we gingen eten, namen we allemaal even de tijd om onze organen te laten zakken, nadat deze door elkaar geschud waren tijdens de heenreis. We eten wat en gaan daarna slapen in onze privé kamers. Na een heerlijke warme douche vallen we in slaap.

28 augustus

Een lichtknopje zoeken in het donker is vervelend. Als het lichtknopje het dan niet doet, is het nog vervelender. Na een aantal kreten zoals; “Doet het licht het bij jou wel?”, “Godverdomme, waar is mijn tandenborstel?!!” en “AUWWW mijn teen!!”, krijgen we door dat de stroom uitgevallen is. Nadat iedereen zich opgefrist heeft en aangekleed is, springt het licht ineens weer aan! Met vermoeide gezichten lopen we de ontbijtzaal binnen om te ontbijten en het 6 uur nieuws te kijken. In het donker rijden we weg en na 1 km is het alweer licht. We rijden het nationaal park binnen en zien meteen al bavianen. We rijden langs de lodge op richting de Murchison Falls. Onderweg gaan Karin en Frank in gevecht (noem het oorlog) met de chi chi vliegen en winnen! Bij de watervallen is het uitzicht schitterend! Met een heleboel foto’s rijden we terug naar de lodge. Halverwege raakte de motor van Willem bijna oververhit en moesten we met man en macht onszelf verdedigen tegen de chi chi vliegen, die nu dood in de auto liggen. Na een kort meditatie-moment aldus John konden we verder. In het chique resort krijgen we per tweetal een eenvoudige banda (hutje) toegewezen. Vanuit hier rijden we richting Nijl, waar we eerst gaan lunchen bij Red Chilli restcamp. Daarna stappen we de boot in, die een half uur later vertrekt, omdat de startkabel is geknapt. Tijdens het wachten blijken er nog twee plaatsen over te zijn en kunnen John en Willem toch mee. Althans dat dachten we. Toen we aan de overkant waren, moesten er nog drie mensen bij en moesten John en Willem er weer uit. De boottocht is schitterend. Na het zien van nijlpaarden, krokodillen, zwijnen, vogels, herten en een dood nijlpaard eindigt de trip aan de onderkant van de watervallen. Ook vanaf hier is het prachtig. Terug in de lodge eten we en laten we ons veilig door een bewaker begeleiden naar onze Banda. Er zijn namelijk leeuwen en buffels gesignaleerd op het terrein.

29 augustus

Vandaag begint de safari echt.. We staan om 5 uur op om als eerste de pont over te kunnen. Door het Afrikaanse ritme is dit niet gelukt, want hoezo te laat?! Je bent er nu toch!! (Afrikaans gezegde) Eenmaal de pont over zien we al snel de wilde dieren. We steken onze hoofden door het dakraam en houden onze camera’s in de aanslag. We zien olifanten, giraffen, buffels, herten, apen, zwijnen, antilopen, vogels en zelfs een mannetjes leeuw. Naast dat we genieten van de dieren, genieten we ook van het uitzicht. We willen hier voor altijd blijven, maar we moeten verder. Joep en Minke moeten op tijd het vliegtuig halen en wij moeten eigenlijk voor het donker in Jinja zijn. Het eerste lukt, Minke en Joep zijn terug naar Nederland. Het tweede lukt niet. Doodmoe en ontzettend vies (van stof, zweet en uitlaatgassen) komen we aan. Paul en de hondjes staan ons al op te wachten. Na een heerlijke douche en tijdens een heerlijke maaltijd praten we bij en gaan we op tijd onder de wol.

Frank, Karin en Lieke

Woensdag 26 augustus

2009-08-26T20:55:00.001+02:00

Vandaag is voor Minke en mij de laatste dag hier in Jinja. Daarbij meteen en algemene mededeling voor al onze fans in Nederland; De komende 2 á 3 dagen zullen jullie even geen bericht op deze site van ons we zijn namelijk op safari in Murchiaon falls park. Olifanten, giraffen, krokodillen en nijlpaarden fotograferen. Na deze safari zullen Minke en ik terugkeren naar Nederland dit in verband met studie/werk. We hebben het geweldig gehad!

Vandaag zijn we ‘s ochtends naar een drugs voorlichting bij ADSN geweest. Erg interessant om eens het verhaal van deze jongeren te horen en te zien hoe zij op zo’n praatje reageren. Opvallend is dat hier de verhalen van verslaafde sterk overeen komen met die van de Nederlandse. Een groot verschil is echter dat er hier veel meer aan lijmsnuiven en petroleum snuiven wordt gedaan. Iets wat een enorme aanslag is op je hersenen. Wel prachtig dat de jongeren daar zo open waren over hun problemen.

Na afscheid genomen te hebben bij ADSN zijn Minke en ik naar de stad gegaan, eens lekker op souvenirtjes jacht. Tsja, we kunnen natuurlijk niet met legen handen thuis komen. Lekker nog koffie gedronken bij flavor’s, die de beste koffie schenken van heel Afrika. ‘s Avonds de tas gepakt en nu helemaal klaar voor de Safari. Al met al een onvergetelijke ervaring en reis.

Joep

Dinsdag 25 augustus 2009

2009-08-25T20:30:00.002+02:00

Vandaag na het ontbijt door Willem gedropt in Kimasa, waar we naar de community hall geloodst werden om kennis te maken met de village people. Deze vertelden ons over het leven in Kimasa en wij vertelden over Xplore en Kisoboka. Hierna gingen we naar de crèche. Dit keer hadden we ons beter voorbereid door een trompet en een opblaaskrokodil van 2 meter mee te nemen die de kinderen gebruikten om met ons verstoppertje te spelen, wij verstopten de krokodil en zij moesten ‘m vinden. De trompet gebruikten we om de kinderen erop te laten spelen nadat Minke en Joep dit hadden gedaan. Toen we naar huis wilden gaan moesten we een lange tijd op Paul wachtten die er helaas weer niet kon zijn om ons weg te brengen. Maar al snel was iemand wel beschikbaar om ons weg te brengen naar het heuvelpad waarna we precies op tijd terug waren voor de lunch.

Na de heerlijke lunch vertrokken we naar Alba om te koken en computerles gegeven. Karin en Lieke hebben samen met Robert de computerles gegeven en Minke Joep en Frank erwtensoep en arretjescake gemaakt. Toen we klaar waren namen we kiprollade mee terug omdat Alba ’s avonds bij ons kwam dineren.

Frank.

Maandag 24 augustus

2009-08-24T21:51:00.001+02:00

Kukelukuuuuuu… zo kraait de haan in Oeganda. Zo hebben wij aan veel geluiden moeten wennen ’s nachts. Het begint met gejank van de buurhonden, Karin en Lieke hebben hele gesprekken in hun slaap waarin Lieke zelfs engels praat, de haan begint rond 4 uur en de Mugagga boys zijn ook al vroeg van de partij. Toch slaapt iedereen hier fantastisch! Dat komt omdat we veel meemaken, zoals je waarschijnlijk ook leest op de weblog. Het zijn ervaringen die je nooit meer vergeet, maar die ook de nodige energie kosten om te verwerken.

Vandaag begint de dag dan ook weer op tijd. We gaan naar ADSN (het project van Paul met straatjongeren in Oeganda). Hier gaan we deze jongeren een lekker relaxed dagje bezorgen, aangezien we spelletjes gaan doen. Met een grote tas vol vertrekken we dan ook weer in de auto die het dit keer zelfs in een keer doet!

We geven allemaal geen kick meer als de auto wat hobbelt, of als er een brommer vlak voor de auto langs scheurt. We zijn al bijna ingeburgerd. In Jinja, weten we nu, dat de weg ontzettend goed is. Hij wordt niet smaller, smaller en smaller en er lopen zelfs geen koeien op.

Bij ADSN kiest ieder van ons een spelletje en geeft voor de hele groep een korte toelichting. Hierna gaan we aan de slag. De sjoelbak is echt een hit, dus Karin heeft het druk. Ze moet scores bij houden, want er ontstaat al snel een huize sjoelcompetitie. Lieke wordt voor helderziend aangezien als ze bij memory vaak weet waar het andere kaartje ligt. Joep zit vol concentratie te dammen met een jongen, terwijl Frank iedereen zit te pesten met Uno (een soort pesten, alleen met speciale kaarten). Ik ben bezig met Twister waarbij ik het leuk vind om soms wat af te wijken van wat de wijzer aangeeft en ervoor te zorgen dat de jongens in onmogelijke posities komen (oh, wat ben ik gemeen hè!).

Het valt ons op dat alle jongens het echt goed naar hun zin hebben. Maar ook het verschil tussen de jongens is opvallend. Dan heb ik het over niveau verschil, sommige jongens hebben een spelletje heel snel door, waarbij ze bijv. met Jenga ontzettend veel inzicht hebben. Maar ook de manier van communiceren, de één is erg gefocust, maar het is dan weer erg moeilijk om daar een praatje mee te maken. Terwijl de ander juist vrolijk de eerste stap zet voor een gezellig babbeltje. De jongens hebben in ieder geval erg veel geduld en luisteren goed naar onze instructies, zelfs als deze niet zo duidelijk zijn als we zelf niet helemaal meer weten hoe het spelletje ook alweer ging!

Wat mij vooral bij blijft hangen is het feit dat dit straatjongens zijn waar ik vandaag meer heb gespeeld. In het vertrouwde Nederland, waar ik toch redelijk beschermd ben opgevoed ben ik nog nooit in aanraking gekomen met straatjongens. Toch praat je hier dan met jongens die thuis zijn verstoten, toen een moeder is overleden en de vader hertrouwd is. Ze belanden op straat, waar ze moeten uitkijken voor de corrupte politie en voor de andere gevaren van de straat. Sommige zijn net van de drugs af, mede door hulp van Paul. Ze durven hier openlijk over te praten en rappen om te zorgen dat andere kinderen niet dezelfde fout maken. Wat heeft dit land toch duidelijk twee kanten!

’s Middags gaan we naar de Mugagga boys. Maar aangezien ik heel erg moe ben, heb ik niet veel meer gedaan dan lekker kleuren en observeren. Mij valt op dat deze jongens aan de ene kant erg jeugdig zijn voor hun leeftijd van 9. Bij het computerklasje zegt Karin dan ook dat het lijkt alsof ze voor de kleuters staat. Toch zijn het dan ook weer jongeren die wel meer mee hebben gemaakt dan ik met mijn 19 jaar. Zo hebben ze soms een hardheid over zich heen, waardoor echt communiceren veel tijd nodig heeft. Wij hopen dat we ze in ieder geval gewoon een lekker middagje bezorgen, waarin ze zorgeloos kunnen kleuren, sjoelen, wat voetballen en dominoën. De manier van begroeten: ‘Minke, Minke, Minke…’ de glimlach die we soms toegeworpen krijgen en de ontspannen gezichtjes maken mijn toch al goede dag, nog iets beter.

Minke

Zondag 23 augustus

2009-08-23T21:09:00.002+02:00

Vanochtend na het ontbijt zijn wij vertrokken naar de Sipi Falls. We gingen in 2 auto’s samen met 5 jongens van Matia Mulumba en George (een Duitse student, die voor een jaar op de school vrijwilligerswerk gaat doen). De studenten van Matia Mulumba hadden wij helaas nog niet echt ontmoet, omdat de studenten vakantie hebben sinds wij er zijn. Na heel wat pogingen tijdens de trip om contact te leggen met de jongens, kwamen wij helaas tot de conclusie dat dit niet echt mogelijk was. Ik weet niet of het aan ons, de vakantie, hun humeur of het weer lag, maar ze bleven weinig tot niks terug zeggen! Tot onze verbazing gingen 3 jongens van Matia op de beste plaatsen in de auto zitten, waardoor Mieke, Karin en ik gezellig op de hobbelige achterbank moesten zitten. Dat was niet erg, maar het was wel erg duidelijk dat hier de man-vrouw verhoudingen wat anders liggen dan in Nederland. Na een gezellige tocht met een koffiepauze kwamen we aan bij de Sipi Falls. Nadat we de enge donkere hangtoilet hadden overleefd, konden we van het uitzicht genieten. We bestelden alvast de lunch voor als we terug kwamen en we gingen samen met de gids aan de wandel naar de langste waterval van de Sipi Falls. Deze waterval is volgens de gids 100 meter lang. Het was een mooie tocht met mooie uitzichtpunten, waar we goed gebruik van maakten vooral om uit te rusten. Vanuit allerlei hoeken kwamen er allerlei ‘gidsen’ aan om ons te helpen, het hemd van het lijf te vragen en die dus achteraf uiteindelijk geld wilden hebben voor hun hulp. Verder was het ook erg opvallend dat er zoveel mensen liepen met blote voeten, spullen op hun hoofddragend en een kind op hun rug. Ook stonden er koeien en geiten stijl op de berg te grazen. Erg bijzonder om te zien! Door het regenseizoen was het erg nat en glibberig op het laatste stukje naar de waterval en raadden Mieke en de gids het af om verder naar beneden te gaan. Uiteindelijk heeft alleen George het aangedurfd om nog een stukje verder naar beneden te gaan. Wij hebben mooie foto’s gemaakt (zoals die van hierboven) en genoten van het uitzicht. Daarna zijn we de tocht terug naar boven begonnen. Boven aangekomen viel de tocht reuze mee en was het erg de moeite waard geweest om over de smalle richeltjes te klimmen! Na een heerlijke lunch van Spaghetti en voor de jongens van Matia flink wat pocho, zijn we weer op weg gegaan naar Jinja. Ook de terugweg was weer een hele ervaring. Vooral doordat het donker werd en dan alles gewoon verder rijdt en loopt veelal zonder licht over de weg met flinke gaten en drempels. Je moet hier geen last van wagenziekte hebben en je niet te druk maken over het verkeer..

Toen wij uiteindelijk thuis bij het KisoBOKa-huis kwamen had Paul heerlijk gekookt en na een borrel zijn we lekker gaan eten. Nu zitten we op de veranda nog even na te genieten van deze alweer bijzondere dag!

Lieke

21 & 22 augustus

2009-08-22T20:53:00.002+02:00

21, Augustus wakker geworden met slingers en ballonnen want het is mijn verjaardag. Prachtig versierde verjaardagsstoel, cadeautjes van hier, Minke en special delivery van thuis en ten slotte nog cake met heuse verjaardagskaarsjes. De dag kon niet meer stuk, maar werd alleen maar beter. We zijn na het ontbijt met z’n allen naar het King-Fisher (ijsvogel) resort gegaan. Daar, met de boot (grote soort kano met motor) over het Victoria meer naar de bronnen van de Nijl. Een prachtige tocht naar het punt waar deze rivier, van meer dan 6000 kilometer, begint. Het was prachtig we zagen vele vogelsoorten waaronder natuurlijk verschillende soorten King-Fishers en Pelikanen. Ook een aapje en een leguaan van bijna 1,5 meter kwamen we tegen op die prachtige boottocht. Terug bij het resort een duik genomen in het zwembad en daarna terug voor de lunch. Na de lunch vertrokken we, samen met vijf meiden van Alba, naar Mabira-forest, een regenwoud niet ver van Jinja af. We verbleven daar in een gastenhuis genaamd Little Kingston. Werd tijdelijk gerund door een Duitser genaamd Magnus. Erg aardige gast maar of hij de horeca in moet gaan? Die avond een wandeling gemaakt naar een super de luxe lodge, midden in de jungel, erg vet maar 120 dollar per persoon per nacht vonden we toch een beeeetje duur. Wel trouwens een aanrader voor iedereen die van plan is om op huwelijksrijs te gaan. Adres vraag maar als we in Nederland zijn. De tempratuur in het regenwoud is lager dan bij Jinja, het is er fris en ruikt er heerlijk soort verse humus geur, heerlijk. Op de terugweg naar ons gastenhuis zagen we nog een aapje erg tof zeker in combinatie met het prachtige landschap en de geweldige planten.

Die avond een BBQ en daarna een kampvuur, was wel nog een opgave om het natte kampvuur hout aan te krijgen maar met behulp van BBQ kooltjes en het volhardende gewapper door Ton kregen we toch een prachtig kampvuur. Nou dat was nog eens een verjaardag om nooit te vergeten!

22 Augustus, vroeg op want we gingen een wandeling maken door de jungel. Niet dat het vroeg opstaan een probleem was, want om half zes stond er een moskee tijden lang ochtendgebeden op te roepen. De wandeling begon met het zien van een wandelend blad, een diertje met een geweldige camouflage, niet te onderscheiden van andere bladen. Gelukkig voor ons zat hij op een steen. Het was een prachtige wandeling, vooral de zonnestralen die door het bladerdak vielen gaf het geheel een geweldige sfeer. Al hoewel we velen verschillende bomen in alle soorten en maten zagen en ook veel dieren hoorde, zagen we er maar weinig. Niet raar gezien de dichte begroeiing, behalve een aantal zeer boeiende insecten hebben we roodstaart aapjes gezien en een zwart en witte hornbill vogel. De wandeling eindigde dicht bij ons gastenhuis waar grote groepen blauwgeklede verkopers hun etenswaar probeerde te slijten aan de voorbijkomende auto’s. Steeds als er een auto, of busje, stopte verdrongen ze zich rondom de voertuigen om hun waren te slijten. Een prachtig gezicht zeker aangezien er op de achtergrond in de bomen roodstaartaapjes voorbij kwamen slingeren.

De terugweg ging een deel van de groep met Paul mee in zijn busje. Maar aangezien niet alles pasten gingen Ton, Mieke, Minke en ik samen met twee van de meiden van Alba met een Oeganese taxi mee. Het duurde even voordat er eentje was die ons alle zes mee kon nemen. Gelukkige konden we net voor een gigantische bui instappen, tsja het blijft een regenwoud. Terwijl grote druppels op de ruit van het busje neerkwamen, vertrokken wij met z’n eenentwintigen, ongelofelijk wat er in zo’n busje past, naar Jinja. Is trouwens ook weer een super ervaring er bij. Alleen was ik met m’n 1.94 wel blij dat het ritje na dik een half uur was afgelopen. Na de lunch onze kisoboka shirts aan. We waren uitgenodigd om te komen kijken bij een sportevenement in Buyala een plaatsje 40 minuten verwijderd van Jinja. De weg er naar toe was een grote gatenkaas, een avontuur op zich. Daar gekomen waren we nog net op tijd om getuigen te zijn van de touwtrek wedstrijden, de kwart marathon en de worstelwedstrijden waren helaas al voorbij. Wat een fanatisme en een aanmoediging van het publiek, echt geweldig om te zien. De winnaar van de marathon kreeg bij de vrouwen een Singer naaimachine en bij de mannen een fiets, net als bij het worstelen. De winners van de touwtrekwedstrijden mochten kiezen tussen een meetlint en of een kilo suiker, opvallend genoeg ging iedereen voor de kilo suiker. Voor de lokale bewoners was het een fantastisch evenement georganiseerd door de Nederlandse priester die afgelopen zondag bij ons de mis opdiende. De Kisoboka clan gaf ook nog een optrede weg, helaas voor hen was er geen muzikale begeleiding want de stereo-installatie werkte niet.

Vanavond gaan we eten bij een chinees restaurant. Ben erg benieuwd hoe dat de chinees hier smaakt, heb er in ieder geval goede verhalen over gehoord.

Joep

Donderdag 20 augustus

2009-08-20T20:55:00.001+02:00

Deze ochtend staat er een bezoek gepland aan Soweto. Een dorp direct aan Jinja. We starten bij de crèche die Paul en Willem enkele weken hebben opgestart. We zingen wat liedjes en delen knuffels uit bij de oudste kinderen. Ik mag van Willem en Paul het geld dat ik opgehaald heb met mijn flessenactie aan de zuster overhandigen. Ik krijg een dikke knuffel en ze beloven het geld goed te besteden. Ze willen namelijk de 2 lokalen aankleden met educatieve posters, getallenlijnen, kleuren etc. Ik hoop dat ik, voor ik vertrek het resultaat kan zien. Na het bezoek aan de crèche worden we door Mister Edward van het ADSN centrum rondgeleid. Hij laat ons de warangy (sterke drank van suikerriet) stokerij zien. Er werken hier alleen vrouwen en het is echt levensgevaarlijk. Het wordt gestookt in vaten die elk moment kunnen ontploffen. Ook komt er een verschrikkelijke geur van af. Bij mij slaat het gelijk op mijn ogen, dus ik blijf er liever uit de buurt. Onze rondleiding eindigt onder een grote boom. Hier zitten alle vrouwen uit het dorp al op ons te wachten. In het dorp loopt een project om vrouwen de basiskennis bij te brengen. Hierbij moet je denken aan lezen, schrijven en tellen. Ook leren ze naaien en kettingen maken. Het laatste willen ze graag aan ons verkopen. Ze zitten in een grote kring en kijken allemaal even lief. We verdelen ons onder de vrouwen en proberen zo bij elke vrouw iets te kopen. Later horen we dat de meeste vrouwen samenwerken. Na de rondleiding komen we weer uit bij de crèche. We moeten even wachten op Paul dus ik ga lekker tussen de buitenspelende kinderen zitten. Als Muzungu (blanke) ben ik natuurlijk een hele verschijning, en ik heb dan als snel wat kinderen rond me zitten. Ik heb heerlijk nog een kwartiertje zitten knuffelen. Voor deze dag is er geen middag programma en iedereen besluit dat ook wat voor zichzelf te gaan doen. Minke en Joep vertrekken richting de stad om te lunchen en lieke en ik doen samen een handwas. Daarna vertrekken we ook richting stad. We drinken en winkelen wat. We komen de familie Hendriks nog tegen en vertrekken dan op een Boda Boda(Brommer taxi) weer naar Willem en Paul. We hebben net heerlijk gegeten. Vis en aardappeltjes alla Willem en salada alla Paul. Als het goed weer is vertrekken we morgen vroeg naar het Victoria meer voor een boottocht. ’s Middags vertrekken we richting Marbira forest. Het regenwoud hier in de buurt. We overnachtend daar ook dus morgen zal er geen stukje op het blog geschreven worden. Maar dat maken we zaterdag dubbel en dwars goed.

Karin

19 augustus

2009-08-20T20:53:00.001+02:00

Vandaag zijn we als eerste naar ADSN gegaan, om een workshop te doen. Maar we zijn eerst langs de straatjongens gegaan om te zien hoe zij met helemaal niks toch iets kunnen doen. Zo hebben we de plaats gezien waar ze oude banden verbranden omdat daar ijzer in zit, dat ze weer kunnen verkopen als scrap. Ook hebben we gehoord dat de straatjongeren het stukje grond waar ze op leven ook daadwerkelijk bezitten, ze hebben het gekregen van de gemeente om een autowasserette op te bouwen, alleen hier komt niks van, omdat niemand het initiatief durft te nemen, omdat diegene dan gevaar loopt omdat hij meer is dan de rest. Even later kwamen we onze oude gids van de citytour tegen, Haried, die ons de houtwerkplaats liet zien waar hij werkte. Ze maakten daar kasten, bedden, tafeltjes en zelfs doodskisten. Op de terugweg zijn we nog even door een autowerkplaats gelopen waar een auto werd overgespoten en toen kwamen we weer terug bij ADSN waar onze workshop eindelijk begon. Karin en Lieke gingen met de meiden praten en experimenteren met hun haar, terwijl Joep, Minke en Frank katapulten gingen maken waar we toevallig een andere groep tegen het lijf liepen de net terugkwamen van de citytour. Na even een kort babbeltje werd duidelijk dat zij hier waren om kennissen te bezoeken die een weeshuis hadden gesticht. Even later had Paul een paar boda boda’s (motortaxi’s) geregeld die ons op een ontzettend leuke en mooie manier weer naar huis brachten.

Na de lunch kwam Robert van de computerlessen binnen om de lessen van de St. Mugaga Boys voor te bereiden en om te beginnen aan het lesprogramma dat we gaan maken om Robert wat houvast te bieden in z’n lessen. Na wat te hebben besproken zijn we naar de St. Mugaga Boys gegaan om de computerles te gaan geven. Na een herhaling van het al gedane werk vonden we dat de kinderen ook lol moesten maken met de computer en hebben we ze voor het laatste kwartiertje Pinball laten spelen, wat zeer goed in de smaak viel zowel bij de kinderen als bij Robert. Ook hebben we Robert de werking van de beamer bijgebracht en hem nog wat tips gegeven over het verloop van de lessen. Maar omdat hij op tijd thuis moest zijn hebben we het opruimen voor onze rekening genomen.

Frank.

Dinsdag 18 augustus

2009-08-18T21:11:00.001+02:00

A very special day……………..Vandaag bezoeken we het kinder wees huis voor kinderen vanaf nul tot zes jaar in Iganga. Na hun zesde jaar gaan de jongens naar het Mugaga kindertehuis bij ons op Rubaga Hill.

Het is een half uurtje rijden van het huis van Willem en Paul. We passeren drukke straten en vooral op kruisingen van wegen is het een drukte van belang. Kleine houten winkeltjes waarin vanalles verkocht wordt, zoals time air voor je telefoon.Verkopers met dienbladen met bananen en fris, die de taxi bestormen om hun waar aan de inzittenden te verkopen.

Der weg is verhard en zeer goed begaanbaar. Het huis ligt aan deze zeer drukke straat, maar veilig afgescchermd voor de kleine bewoners.

We worden meteen omringd door kinderen, die volop plezier hebben, lachen en spelen, maar vooral door ons opgestild te worden om nooit meeer los te laten.

De leidster vasn het huis laat ons zien self supporting ze zijn. Geiten met naambordjes, kippen en de koe, de bananen en fruit tuin. Ook de kinderen zingen liedjes voor de koe en leren er mee om te gaan. Het schooltje is dicht vanwege de vakantie, maar de kinderen laten ons vol trots zien wat ze al geleerd hebben; kleuren, cijfers en letters.

De zeepbellen blazerij is een groot succes. Het is een groot plezier om te zien hoe gezond en zorgzaam deze kinderen begeleid worden.

Er komen ongeveer 10 á 13 kindern per jaar in dit tehuis. Ze worden zorgvuldig gesreend, want iedere ouder wil wel zo’n prima tehuis voor zijn kind. Toch komen alleen de kinderen in aanmerking waarvan ouders overleden zijn en er geen familie is die de zorg kan overnemen.

De zorgzaamheid is ook te ervaren in hun gastvrijheid voor de gasten uit Holland; koffie en fruit, verse melk, cookies, mrlorn, gestoomde maiskolf en gebakken pind’a’s.

Het is goed om te weten dat we deze kinderen achterlaten in de goede zorg van de zusters Franciscaner en hun helpers.

Mieke

Na deze lekkere ochtend, waarin we heerlijk met kindjes hebben gespeeld, zijn we naar Alba (een super lieve Italiaanse vrouw met een kookschool) gegaan. Hier hebben Frank en ik (Minke) een computerles gegeven, terwijl de rest bezig was met een kookworkshop “gehaktballen bakken”.

Eerst hebben we ons voorgesteld aan Robert, een Afrikaanse jongen die, als wij weg zijn, de computerles over gaat nemen. In de andere groepen had hij zich nog een beetje afzijdig gehouden, maar nu was toch de bedoeling dat hij de leiding op zich zou nemen. Dus lieten we hem de uitleg geven, die wij nog wel in zijn oor fluisterde.

In één les hebben de meiden zich eerst voorgesteld met een een stukje dat ze zelf getypt hebben. Daarna moesten ze dit opslaan op een USB-stick en kunnen kopieëren. Dit programma past net in een les van 2 uur. Toch hebben we ons echt vermaakt. De meiden willen namelijk allemaal graag leren, durfen vragen te stellen en hebben ook nog erg veel lol in wat ze doen!

Toen de meiden druk bezig waren met typen en we met Robert zaten te praten, bleek dat er wel erg veel behoefte is aan een lesplan. Daarom hebben we meteen voor morgen afgesproken om even rond de tafel te gaan zitten. Ik ben benieuw wat hier uit gaat komen! Het is in ieder geval heel erg leuk om je kennis te delen met mensen!

De kookworkshop was verder ook erg goed verlopen. Er is geblackjackt, wat danslessen gegeven maar er zijn ook echt wel wat lekkere gehaktballen gemaakt, die we natuurlijk wel eventjes geproeft hebben.

Natuurlijk moest er vandaag ook nog wat gevierd worden, Mieke is namelijk alweer 51 jaar geworden. Vandaar dat we ’s avond uiteten zijn geweest bij een super leuk restaurantje. We zijn nu net terug, en ik kan meldde dat iedereen tonnetje rond is, en veel plas van engeltjes op zijn tong heeft gehad.

Zo hebben we weer een dag vol met bezigheden gehad. Herrinneringen die ons altijd bij blijven! Heerlijk is het hier!

Minke

Maandag 17 augustus

2009-08-17T21:27:00.001+02:00

Vanochtend hebben we voor het eerst aan tafel ontbeten. De 2^e groep ging ontbijten in Jinja stad. Dus er was genoeg ruimte. Gezellig. We vertrekken met ons 5^e (Ton en Mieke staan voor vandaag niet op het programma) naar Kimasa. We gaan daar op bezoek bij de creche. Op deze creche zitten kinderen van de leeftijd 3 t/m ongeveer 6. Daarna gaan ze door naar Primary school. We worden hartelijk ontvangen. Er wordt gezongen en gedanst. In hun enthousiasme houden ze het zingen ongeveer een half uur vol. Karin weet het uiteindelijk af te ronden en de kinderen mee naar buiten te nemen. Buiten spelen we met bellenblaas en leren we de kinderen Nederlandse dansen zoals de hookie pookie. Ook spelen we een potje voetbal en schipper mag ik overvaren. De kinderen zijn erg enthousiast en speels. Ook staan we vesteld over de kennis die de kinderen allemaal al hebben. Ze kunnen hier bijvoorbeeld al lezen en schrijven. Alle leerlingen krijgen les in het Engels. Dit omdat er in de klas ongeveer 9 verschillende moedertalen zitten. Vanaf dag 1 wordt er tegen de kinderen Engels gepraat. Ze moeten namelijk Engels kunnen om de les te kunnen volgen. Na 2 uur zeggen we gedag. Op dat moment komt ook Paul aangelopen. Paul is de “burgemeester” van Kimasa. Hij is 2 uur te laat maar verteld ons dat zojuist iemand in het dorp is overleden en dat hij van alles moet regelen. We staan allemaal even perplex. Toch wil hij graag tijd vrij maken om ons nog een rondleiding te geven. Halverwege wordt Frank niet lekker. Hij heeft al enkele dagen last van zijn maag en diarree. Ook is hij veel moe en misselijk. We bellen daarom Willem of hij ons kan komen halen. Na een bezoek aan de dokter blijkt Frank een infectie onder de leden te hebben. Met 4 verschillende pillen per dag moet het volgens de dokter morgen over zijn. We wachten af. Omdat de stroom niet betaald is bij het ADSN gebouw is computerles geven onmogelijk. Ook de muziek les waarvoor het keyboard gebruikt wordt vervalt. We gooien daarom het middag programma om en gaan langs bij de Mugaga Boys (Het jongensweeshuis dat naast het huis van Paul en Willem staat). We hebben gesjoeld, gevoetbald, getwisterd en gewoon lekker geklets en geknuffeld. ‘s Avonds hebben we voor het laatst met zijn 15^e aan een heerlijk maal gezeten. Jacob (de huishoudelijke hulp van Paul en Willem) heeft samen met Mieke wat lokale gerechten bereid en Marjon heeft een heerlijke grandiose pizza gemaakt. Nu nog een laatste biertje en dan naar bed. Groep 2 wordt morgen heel vroeg opgehaald om richting safari te gaan. Wij gaan morgen naar het baby’s home in Iganga. ’s Middags gaan we naar Alba (Een vrouw met een gouden hart die 10 dames een catering opleiding geeft) om te koken en een computer les te geven. Wij nemen het recept van groep 2 mee dat zij voor de fare well party gemaakt hebben. Gehakt balletjes in tomaten saus. Mmmm!

Lieke en Karin

Zaterdag 16 augustus

2009-08-17T17:50:00.002+02:00

Zondag 16 augustus

Gisterochtend eerst naar de kerk geweest. Een Nederlandse priester leidde de dienst, deze keer een stuk interessanter (en korter) dan de vorige keer. Daarna hebben we samen de gehaktballetjes gemaakt, voor bij het afscheidsfeestje. Na de evaluatie vertrokken we naar Alba om daar onze farewell-party te vieren. Wij kwamen gelukkig als eerste aan en de meiden van Alba hadden een liedje voorbereid die ze alleen voor ons wilden uitvoeren. Erg bijzonder dat ze dat voor ons speciaal deden. Dat was sowieso een gevoel wat overheerste, het is uniek dat zoveel mensen naar een feestje komen om JOU gedag te zeggen. We hebben inmiddels heel wat mensen ontmoet en verschillende mensen hebben een plekje in ons hart gekregen.

Wij hebben een medley gedaan, waarin we elke groep met een liedje bedankte. Voor de Mugaga Boys hebben we ‘In de maneschijn’ gezongen, voor de meiden van Balidhabene ‘meisjes met rode (zwarte) haren’, voor de studenten van Matia Malumba ‘ik heb stiekem met je gedanst’ en voor de ADSN-jongeren hebben Big Rik en Wicked Wout een rap gedaan. Daarnaast heeft de Kisoboka Jazz Band een paar liedjes gespeeld. Er werd leuk gedanst, gepraat en gekletst. Het was een zeer waardig afscheid. Morgenvroeg vertrekken we om 7 uur naar Queen Elisabeth Park, een tocht waar we allemaal erg naar uitkijken!

Ook willen we groep 3, Minke, Joep, Frank, Lieke, Karin, Mieke en Ton, heel veel plezier wensen. We kennen het programma en weten wat voor bijzonders en nog gaat komen. Ga ervan genieten met z'n allen!

Tineke

14 en 15 augustus

2009-08-16T10:51:00.002+02:00

Zaterdag 14 augustus

In de middag gingen we naar Mabira Forrest. Met vijf jongeren van Matia Malumba vertrokken we het regenwoud in. Toen we daar waren kwamen we aan in een camping met kamertjes. Dat tijdelijk gerund werd door een Duitse hippie. Samen met zijn vrienden blowend verzorgde hij ons van drankjes en eten. Maar eerst gingen we even op ons zelf een stukje lopen met paul als gids naar een lodgepark midden in het oerwoud. Het park was super mooi, maar daar betaal je dan ook 120 dollar per nacht voor. En dat is in shillings 250000 ugs. En daar komen dan de rijke Mzungu’s en Ugandezen op af. Op de terugweg hebben we nog apen gezien die sprongen van de ene tak naar de andere. Een vrije val van ongeveer 2 a 3 meter. Hierna zijn we nog even naar een plek geweest waar je een prachtig uitzicht had over het Mabira Forrest. ’s Avonds hebben we lekker gebarbecued , gekletst, liedjes gezongen, gedanst en slecht geslapen.
De volgende ochtend moesten we om 06:00uur opstaan, om een tocht te hebben, dwars door het regenwoud, onder begeleiding van een gids. Het regenwoud was erg indrukwekkend en mooi. Er waren bomen van 140 jaar oud die super mooi en groot waren. Verder zijn we nog verschillende apen tegengekomen, ongeveer 20. Verder was het super, met de nadruk op de s!
Gelukkig waren we geen slangen tegengekomen(voor Sietse), want die zitten er genoeg. Wout, Tineke en Sietse gingen met de taxi terug. De rest ging met de auto met Paul mee. De taxi zat de eerste 10 minuten propvol. In een busje waar in Nederland 9 mensen in mogen, zaten er 22 mensen. Na deze 10 minuten zaten er gelukkig nog maar 17 in, wat het qua ruimte iets rianter maakte. Het was wel een super (met de nadruk op de s!) leuke ervaring.

Tij en Sietse

Zaterdag 15 augustus

2009-08-15T21:06:00.002+02:00

Zaterdag 15 augustus.

Wij, groep 3, zijn vandaag naar de Itanda en de Bujungali falls geweest. Twee prachtige watervallen die ook beschreven kunnen worden als twee enorme stroomversnellingen. Er wordt daar namelijk ook geraft. Eigenlijk was het een grote opeenvolging van kodakmomenten. Een opvallend feit hierbij is dat volgend jaar de Bujungali falls niet meer bestaan. Er wordt namelijk een omstreden stuwmeer aangelegd die het gehele gebied onder water zet. Het levert energie op, maar het is ook een groot probleem. Op de eerste plaats voor de mensen die daar wonen. Zij zullen allen moeten verhuizen. Daarbij is het een zeer interessant gebied voor toerisme. Het raften daar op de Nijl is een van de ruigste mogelijkheden ter wereld. Daarbij komt nog de aanslag op het milieu wat zo een stuwdam zal hebben. De Itanda falls zal gespaard blijven door de aanleg van de stuwdam maar is qua toerisme nog lang niet voldoende ingericht. Vooral de infrastructuur er naar toe laat sterk ten wenen over.

Na het bezoek aan de watervallen hebben we gezamenlijk een optreden bijgewoond van de Mbikko brassband. Deze band speelt westerse muziek en heeft leden die op het conservatorium zitten, wat zeker wat zegt van het niveau; goed! Erg leuk want we werden verwelkomd door het Wilhelmus. Minke had in Nederland geregeld dat we 4 trompetten mee konden nemen. Die avond hebben we er, nadat Minke en ik wat voorgespeeld hadden, twee

overhandigd aan het orkest. Ze waren daar super blij mee.

De dag afgesloten met door samen te gaan uiteten bij een prachtig restaurant aan de Nijl. En terwijl grote vleermuizen boven onze hoofden voorbij kwamen scheren, vloog deze dag voorbij.

Joep

14 Augustus 2009

2009-08-14T21:42:00.005+02:00

14 augustus 2009

De wekker ging om 7.45, en zoals gewoonlijk volgde hierna het ontbijt. Op het programma voor vandaag stond een wandeling rond Kimasa en daarna kennismaken en koken met Alba. Om negen uur vertrokken we en werden we afgezet bij Kimasa waar we kennismaakten met Paul, onze gids. Na eerst en kort gesprek over de dorpjes begonnen we aan onze wandeling. Als eerste liepen we richting een illegale drankstookerij, waar Mieke Joep, Rick, Sietse, Ton en zelfs Lieke de drank proefden die door de strot brandde, volgens Mieke. Paul vertelde ons dat de drank werd gemaakt van suikerrietresten. Eigenlijk zouden ze hier graag vanaf willen maar ze hebben nog geen alternatieve inkomstenbron gevonden. Even later liepen we door naar de andere dorpjes waar we met de locale bevolking kennismaakten die natuurlijk maar al te graag met ons kennis wilde maken. We moesten iedereen handen geven en vele gingen zelfs voor ons op de knieën. Het hoogtepunt van de wandeling waren toch wel de visvijvers die de bevolking zelf uitgegvraven hadden. Dit moest gebeuren omdat ze geen vergunning hadden om in het Victoriameer te vissen. Omdat ze toch eten moesten hebben hebben ze een deal gemaakt met de regering, jullie graven de vijvers uit, wij zorgen voor water en vissen. Ook hebben de kennisgemaakt met suikerriet, we kregen allemaal een stok suikerriet van anderhalve meter lang. Toen we daar uiteindelijk een tijd mee hadden gelopen kwam Sietse met de vraag wat we er nou mee moesten doen. Paul schoot in de lach en was verbaasd wat wij dit niet in Nederland kenden, waarna hij ons vertelde dat we de stok moesten breken, schillen en er dan op kauwen, wat best nog wel lekker was. Even later kwamen we bij de school aan waar we kennis maakten met de directeur en uiteindelijk in Paul’s kantoor terecht kwamen, we vervolgden de reis nog even tot het beginpunt waar we afscheid namen van Paul en Angela (z’n dochter) ons op de pad zette terug naar huis.

Na de lunch zijn we vertrokken naar Alba om de leerlingen van haar kennis te laten maken met Wentelteefjes. Zij leerden ons het voorgerecht te bereiden van 12 augustus en wij leerden hun Wentelteefjes te maken wat bovendien erg in de smaak viel. Na een kennismaking waarbij we onze foto’s lieten zien duikten we de keuken in.

Frank.

Donderdag 13-08-2009

2009-08-13T20:25:00.002+02:00

Donderdag 13 augustus 2009

Vandaag begon voor ons (de groep van Mieke) het ontbijt weer om 8 uur ’s ochtends. Op het programma stond een city tour, waarbij we ook het armere deel van Jinja zouden zien. Dus om 9 uur zaten we weer met z’n alle in een busje die lekker volgepakt, op weg naar ADSN.
Daar aangekomen kregen we een introductie over hoe ze mensen van de straat proberen te krijgen en daarna aan het werk gezet worden. Dit houdt in dat ze bijv. katapulten maken. Na de introductie werden we voorgesteld aan Harid en Sam, onze gidsen voor de tour.
Tijdens de tour werden we overal aangestaard. Als er in een keer een groep van 7 blanken voorbij komt lopen in een land met alleen donkere mensen, is dat blijkbaar heel apart! Toch voel je je geen moment onveilig. Iedereen is hartstikke aardig, vraagt netjes hoe het gaat (dat hoort altijd bij een begroeting, dus als ik thuis kom kan ik geen: ‘Hoe gaat het’, meer horen! Hahaha)
We zijn bij een ijzersmederij geweest, waar het geluid overdonderend is aangezien iedereen met een hamer platen ijzer probeert recht te slaan, zodat ze uiteindelijk er een cake bakblik, koffer of schanier van kunnen maken. Het werk is daar ontzettend zwaar! Je komt dan op een werkplaats in de openlucht. Hier werkt iedereen in kleine “kraampjes” naast elkaar.
Later gingen we naar de markt. Hier gaat het er veel aangenamer aan toe! Overal liggen kleren, eten en verzorgingsproducten. Je kunt rustig een praatje maken, waar Mieke dan ook vaak gebruik van maakte;). Het was een ervaring die ik niet had willen missen!
Terug bij ADSN kregen we de echte Oegandese hap. De Pocho (een maispap) viel wel in de smaak, maar van de matoke (een bananenprutje) kreeg ik niet meer dan één hap naar binnen.
Terug gekomen in het huis van Paul en Willem moesten we ons snel klaar maken voor het feest.
Minke

Het feest was op Matia Malumba ter gelegenheid van de opening van een nieuw klaslokaal. Dit lokaal is mede gesponsord door WoCom. Er waren vele genodigden gekomen, inmiddels ook veel bekenden van ons. De leerlingen van Alba (cateringschool) waren er, de rapgroep van ADSN, de dansgroep van de Mugaga boys en natuurlijk de studenten van Matia. De opening hield vooral veel speeches in. Maar deze werden gelukkig afgewisseld met wat entertainment van Matia (drama en dans), Magaga (dans en liedjes), de rappers van ADSN en ook wij waren gekomen om voor wat entertainment te zorgen. We hebben ‘de uil zat in de olmen’ in kanon gezongen, Minke en Joep hebben een trompetduet gespeeld en Rik en Wout hadden als klapper een act met een nummer van de Jeugd van Tegenwoordig. Daar hebben ze zelfs wat geld mee opgehaald!
Na de officiële opening hebben we met de genodigden samen gegeten bij Paul en Willem. De studenten bleven bij Matia, o.a. de geit die ze met het voetbaltoernooi hadden gekocht, werd daar opgegeten. Na het eten ging het feest nog even door. Er werd flink gedanst. Het was erg leuk om te zien hoe iedereen echt aan het dansen was en niet een beetje aan het wiegen waren. Ook was dit de eerste keer dat we wat meer contact tussen de jongens en meisjes zagen, dit gebeurt overdag eigenlijk niet. Maar goed, het was nu donker en er waren bijna geen docenten aanwezig, wat het natuurlijk mogelijk maakte om wat gezellige hoekjes op te zoeken. Ook onze jongens en meisjes werden regelmatig ten dans gevraagd. We kunnen weer terugkijken op een erg geslaagde avond!
Tineke

Dinsdag 11 augustus / Woensdag 12 augustus

2009-08-13T07:48:00.004+02:00

11 augustus

Daar zijn we dan: Groep 3 is geariveerd. Na een vliegreis met een korte vertraging en een overnachting in Entebbe in Frank’s guesthouse zijn we aangekomen bij Paul en Willem. We zijn hartelijk ontvangen door Paul en Willen en groep 2. Ook hebben we kennisgemaakt met de huisvriend Robbert en natuurlijk met Jacob. Met zijn 15^e hebben we gebarbequed. Aan de vermoeide gezichten te zien moest groep 3 aardig wat indrukken verwerken. Vooral de reis van Kampala naar Jinja heeft indruk gemaakt. Vooral omdat dit beelden waren die je alleen op televisie te zien krijgt. Het is er zo druk. Alles loopt door elkaar en alles staat vol. Overal zie je reclame. Terwijl wij denken dat de plaatselijke bevolking hier niks mee kan. Vooral reclame voor frisdrank, telefoons en drank is erg populair. Ook is het verkeer hier chaotisch. We hebben ons verbaasd over de rijstijl. Maar ondanks dat rijdt alles door en houdt het rekening met elkaar. Toch schrikken wij nog steeds als een scheurende boda boda langs komt. Dit zijn fietsen of brommers die mensen vervoeren. Voor 15 cent kom je een heel eind. Door al deze indrukken zijn we vroeg gaan slapen. Minke, Joep en wij slapen de aankomende week bij de Mugaga boys. We hebben hier een slaapplek omdat de ruimte in het huis nu even op is.

12 augustus

Karin is Jarig en wordt wakker met trompetten en slingers. Minke en Joep spelen op de trompet lang zal ze leven. Erg leuk!! Lieke heeft de slaapkamer versierd en een cadeutje van de vriendinnen bij zich. Karin is erg blij met haar wensbalon en het schilderij voor in de tuin. Ook de veranda is mooi gekleurd door de slingers. Na vele verjaardagskussen kan het dagprogamma beginnen. Groep 2 gaat verder de computer lessen en het ADSN programma. Groep 3 krijgt van Willem een tour door Jinja stad. Na het uitleggen van het internet cafe en het restaurant met de beste koffie van Afrika gaan we richting Soweto. Hier hebben Paul en Willem een creche gevestigd. Gelijk bij aankomst vliegen de kinderen ons in de armen. Er wordt gespeeld en heel veel geknuffeld. We werden overdonderd door verliefdheidskriebels. Ja ook Frank! J. Deze creche staat er sinds 2 weken. De kinderen die nu op deze creche zitten zwierven eerst rond door de stad. Het zijn kinderen waar van ouders overleden zijn aan bijvoorbeeld Aids en nu bij hun Oma leven. Ze komen allemaal uit het armste gedeelte. Het is de bedoeling dat de kinderen vanuit hier doorstromen naar primary school. Na een kop koffie op de veranda zijn we naar Alba gegaan. Er werd ons door groep 2, Willem en Paul van te voren even duidelijk gemaakt dat Alba een hele lieve vrouw is maar aardig pittig uit de hoek kan komen. Alba leidt ongeveer 15 dames op tot horeca medewerksters. Ze leren koken, schoonmaken, serveren, naaien etc. Alba doet dit allemaal alleen en met alle liefde die ze kan geven. Maar Alba is Italiaans. Dus alles moet precies en SNEL! We hebben een heerlijke lunch gehad. Waarbij we de dames en Alba soms even voor de gek hielden. Vanuit Alba’s place is groep 3 vertrokken naar ADSN. We hebben hier kennisgemaakt met de directeur en het programma. We zijn rondgeleid door het gebouw en kwamen uit bij de housekeeping les. Hier leren meiden en jongens vakken als hairdressing, naaien en housekeeping. Vanuit de groep kwam weinig response. We stonden namelijk op een rij voor de groep en voelde ons daardoor erg ongemakkelijk. We zijn daarom tussen de straatkinderen gaan zitten. Mieke heeft gezellig zitten kletsen en was erg populair door haar oogschaduw. Karin heeft leren haarvlechten en ook Lieke moest aan geloven. Ook Minke, Joep en Frank vonden snel hun draai. We zijn onder de indruk en hopen snel terug te komen. Morgen gaan we op tour naar het andere Jinja (de armste delen). Dit wordt ADSN georganiseerd. Het is namelijk niet slim om daar als Mzungu (blanke) alleen te komen.

We zitten nu op de veranda en gaan zo eten. Weer een drukke dag en dus weer op tijd naar bed. Maar we genieten.

Lieke en Karin.

Dinsdag 11 augustus

2009-08-12T14:38:00.004+02:00

Vandaag zijn we naar een tehuis voor kinderen van 0 tot en met 6 geweest in Iganga. Na een half uurtje in de auto hebben gezeten kwamen we aan, zette de auto neer en toen kwamen de eerste kinderen al aanrennen met open mondjes vol verwondering. Op dat moment waren de kinderen bezig met dansen; ongeveer 40 baby’s, peuters en kleuters waren heerlijk aan het dansen. Na een 5 minuutjes te hebben meegedanst, kregen we een rondleiding door de aardige zuster Elisabeth. Ze liet ons de slaapzalen zien. Ik was erg blij om te zien dat deze ruimtes vrij klein waren; er lagen niet te veel kinderen op één kamer, en er werd ook rekening gehouden met de leeftijdsverschillen; de kleuters lagen niet in de zelfde ruimtes als de pasgeboren baby’s.
Na de slaapruimtes liet de zuster ons de kleine boerderij zien, waar de geiten, de koeien en de kippen van een goed leventje genoten. Na de rondleiding kwamen we op een plek waar de kinderen hun lunch kregen; warme pap in een grote blauwe beker en een wit bolletje. Het was prachtig om te zien hoe deze kinderen van hun –toch wel simpel hapje- konden genieten.

Toen we terugkwamen hadden we lekker tosties gemaakt; toch weer eens iets anders.
In de loop van de middag kwam de derde groep aan; Mieke, Ton, Minke, Joep, Karin en Lieke. Ze hadden een goede reis achter de rug. Het is nu een erg vol huis hier; 15 mensen. (Karin, Lieke, Minke en Joep slapen bij de Mugaga boys hier een paar meter vandaan omdat er niet genoeg slaapplaatsen zijn in het huis van Paul en Willem.) We hebben genoten van een heerlijke barbecue, klaargemaakt door Marjon, Paul en Willem. Iedereen had heerlijk gegeten van de (aardappel)-salade, somosa’s, nasi, geit, kip, en heerlijke koteletjes.
Rond een uur of 9 is de eerste groep naar bed gegaan; moe van de reis en van de vele indrukken. Ik ben enorm benieuwd hoe de nieuwe groep de eerste dagen gaat beleven. Ik weet zeker dat ze minstens zo onder de indruk zullen zijn als ik.

Iedere dag is weer enorm leerzaam en kijk ik mijn ogen uit. Ik merk dat ik steeds gemakkelijker door de stad loop (door de armoede) en ik denk dat je daar toch op één of andere manier aan went (gek genoeg). Ik denk dat wanneer ik weer in Nederland ben, me écht ga realiseren van hoe het hier allemaal is en gaat zoals het gaat. Gister heb ik een artikel gelezen van een Nederlandse man die schrijft over Afrika. De man vertelt over het feit dat je een soort standenmaatschappij hier hebt; een piramide. Wanneer de Afrikaan in het onderste deel zit van de piramide heeft hij eigenlijk twee keuzes; gehoorzamen, of misleiden. Het tweede gebeurt hier nog het vaakst. De mensen die niks hebben, proberen op alle mogelijke manieren geld te krijgen, of steun te ontvangen op welke manier dan ook. Maar dat neem ik hun ook niet kwalijk; als je ziet in wat voor omstandigheden sommigen hier leven.

Zaterdag 8, zondag 9, maandag 10 augustus 2009

2009-08-10T20:23:00.006+02:00

Zaterdag 8 augustus

Vandaag was het de grote dag van voetbal en netbaltoernooi. De heren speelden vandaag met voetbal de finale en de wedstrijd om de 3^e en 4^e plaats. De dames speelden netbal, een spel wat erg lijkt op korfbal. Hierbij ging het ook bij hen om de finale en de wedstrijd om de derde en vierde plaats. Helaas was één team, Soweto, bij het voetbal niet op komen dagen. Hierdoor had Paul snel een team samengesteld onder de Mzungu’s en wat anderen. Ik was een van de Mzungu’s naast Rik en Tij die in dit team zaten. Ook Roberto, een Italiaan die te gast is bij Miss. Alba speelde mee. We speelden tegen Mugaga Boys. Van tevoren wisten we natuurlijk al dat we dik ingemaakt zouden worden, maar uiteindelijk viel het gelukkig erg mee. We verloren maar met 2-0, terwijl het, gezien de kansen, net zo goed 10-0 had kunnen zijn. Ondanks ons verlies was het een leuke wedstrijd, die wel erg zwaar was, gezien de zon.
Het netbal was erg leuk om te zien. De dames waren erg fanantiek. Het damesteam van St. Matia Mulumba kon duidelijk niet tegen haar verlies. Een tijd lang werd er heftig gediscussieerd en waarschijnlijk ook gescholden al konden wij het natuurlijk niet verstaan, omdat het in het Ugandees was. Het was wel erg mooi om te zien hoe uitbundig en expressief ze kunnen praten en reageren.
Tijdens de finale van het voetbal heb ik ook mijn ogen uitgekeken. Het publiek langs het veld was erg uitbundig door te schreeuwen en te dansen. De prijsuitreiking vond ik nog het allermooiste. De winnaars ontvingen een vaantje en een geit!! De nummer 2 en 3 ontvingen ook een vaantje en een geldprijs, maar om de geit was het allemaal te doen. De gehele dag ging het al over de prijs. Iedereen wilde hem hebben. De geit werd dan ook uitbundig in ontvangst genomen en waarschijnlijk ook dezelfde avond geslacht. Bij voetbal had St. Matia Mulumba gewonnen en bij netbal had social services gewonnen. Al met al een erg geslaagde dag en een geslaagd toernooi, wat zeker voor herhaling vatbaar is. Goed georganiseerd Paul en Willem!

Sietse

Zondag 9 augustus

Vroeg opstaan vandaag, de wekker ging bij mij om half 7 onbijten en de auto in, het was een lange rit naar de sipi falls ik was ondertussen in slaap gevallen. Eenmaal aangekomen na 3,5 uur in de auto waren we in een schiterend natuur gebied alleen het uitzicht was de 3,5 uur rijden al waard. We bestelde de lunch en gingen beginnen aan de wandeling die geplaned stond voor vandaag. Ik had er erg veel zin in want ik wist dat we bij de watervallen zouden komen. De wandeling was geweldig de trappetjes waren wankel en we liepen dwars door de bergen heen na een afdaling was ongeveer 100 meter kwamen we bij de waterfallen, de waterfal waar wij kwamen was 90 meter hoor. Ik vroeg of ik hier mocht zwemmen en dat was inderdaad mogenlijk. Ik en nog een anderen jongen van het ADSN ‘john’ gingen het watter in en dat was echt geweldig ik kon om 1 meter afstand van de waterval komen die van 90 meter hoog naar beneden kletterde. Ik was in het water geweest en het was verschrikelijk koud, maar de terug tocht zorgde ervoor dat ik weer hellemaal droog boven kwam. Ik ben de terug tocht met de gids omhoog geklommen via de bergen en daar stond de lunch op mij te wachten. Na de lunch gingen we weer terug in de auto . eenmaal snachts in bed was ik verkouden.

Wout

Maandag 10 augustus

Vandaag gingen we weer samen met Paul naar de straatjongeren bij ADSN, waar Paul werkt. Tineke en Wout gaven weer een computerles en Rik en ik gaven een workshop. We gaven een workshop over “The future”. Hierbij hebben we eerst uitgelegd hoe de toekomst van Nederlandse jeugd eruit ziet, hoe dit in elkaar steekt en wat de belemmeringen hierbij zijn. Hierna hebben we het gehad over de toekomst van straatjongeren. Velen hadden al eerder aangegeven dat ze een “change”willen. Ze willen van de straat af en een “normaal” leven leiden.
Rik en ik dachten dat het misschien goed was Daniël uit te nodigen, aangezien hij vrij was van zijn werk. Daniël is de jongen waar Tineke al eerder over verteld heeft. Hij is voor lange tijd straatjongere geweest, maar is nu volledig omgedraaid. Hij heeft werk, onderdak, studeert bijna af en werkt hard aan zijn toekomst. Aangezien hij zelf straatjongere is geweest weet hij exact wat de moeilijkheden zijn om de “change” te realiseren. Hij vertelde zijn verhaal en zijn moeilijkheden en al snel kwam er een heftige discussie/gesprek op gang. Voor Rik en mij was dit een erg bijzondere ervaring, aangezien het voor ons moeilijk is, om de problemen en strubbelingen te begrijpen. Daniël deed het erg goed. In mijn optiek gaf hij ze motivatie om aan de “change” te werken, maar gaf hij ook aan dat ze geduldig moeten zijn en goed in de spiegel moeten kijken, omdat ze het uiteindelijk toch zelf moeten doen. Ze kunnen hulp krijgen van bijvoorbeeld Paul en Ibrahim (collega van Paul), maar met enkel alleen hulp gaan ze het redden. Ze zullen zelf er hard aan moeten werken. Na deze heftige, maar goede discussie, hebben we gezamenlijk een collage gemaakt op een grote muur. Het thema was uiteraard “The Future”. Een ieder schreef een tekst, plakte plaatjes of maakte een tekening over zijn gewilde toekomst. Het is een erg inspirerende muur geworden.

Het goede hieraan is dat ze telkens als ze hem zien herinnert worden aan zijn gewilde toekomst. Een extra motivatie om te werken aan de “change”.

Sietse

Donderdag 6 augustus en vrijdag 7 augustus

2009-08-07T20:33:00.000+02:00

Donderdag 6 juli

We begonnen de dag in Soweto een klein buitenwijkje van Jinja. Mister lugero voor ons een programma gemaakt hebben. Nou naar drie kwartier wachten komt hij. Moesten we noch een half uur wachten voordat hij uitgepraat was met de kleuterjuf. En toen gingen we naar de mangoboom waar ze altijd vergaderingen houden. Ging hij het zelfde verhaal van de eerste keer dat we hem zagen noch een keer vertellen maar dan langer. En toen kwamen er een stuk of acht vrouwen met de ketingen hebben we een half uur onderhandeld over de prijs en toen ging rik kindjes die daar waren w.m.c.a leren.

Lunchen…

Daarna gingen ik sietse en wout spelletjes spelen bij de mugaga boys dat was in ieder geval de bedoeling. Want ze waren al aan het voetballen en toen lukte het al niet om een ander spelletje gaan spelen dan voetbal toen dachten we dan gaan we bekertjes voetbal spelen. Maar niemand had de bekertjes voor zen ogen. Dus gingen we maar gewoon voetbal spelen. En wout had 1 goal, Sietse 2 en ik ook 1.

Vrijdag 7 augustus

Vanochtend was vrij gepland. Omdat eerder deze week een workshop niet door was gegaan, hadden Sietse en ik wel iets op de planning staan. Samen met de Matia’s hebben we Earth gekeken. Sowieso leuk om te laten zien omdat veel van de dieren ze hier niet kennen en nog nooit gezien hebben, maar tegelijkertijd een gelegenheid om over duurzaamheid te praten. Helaas blijft dit lastig. Het is soms erg lastig om echt een gesprek met de studenten hier aan te gaan. We stelden veel vragen, maar er kwam bijna geen responsie. We hopen maar dat ze in ieder geval wat van de film hebben geleerd.

Vanmiddag zijn we naar de cateringschool geweest. Tij en Wout hebben samen heerlijke hutspot gemaakt, de dames hebben cakejes gemaakt. Ik heb met de anderen gekletst. Ik heb ze laten reageren op een stelling. Ze moesten hun mening en argumenten op papier zetten, zodat ze later in het gesprek daar altijd op konden terugvallen. Dit ging best aardig, ze konden best goed onder woorden brengen waarom ze iets vonden. Maar ook hier kwam een gesprek niet echt op gang. We hebben het over onderwijs, vrouwenrechten, het huwelijk, het belang van werk gehad, allemaal onderwerpen die ze wel interesseren. Je merkt dat ze luisteren en soms iets naar elkaar fluisteren, maar het is voor hun erg moeilijk om in de groep te vertellen wat zij ergens van vinden. Ondanks dat heb ik wel een leuke middag gehad, want wat de meiden vertelden was erg interessant.

Net nog eventjes naar een plek bij de kerk gelopen waar je een prachtig uitzicht hebt op de stad en daarna nog even met de studenten van Matia gekletst. Nu gaan we een kip eten die Jacob vanochtend voor ons geslacht heeft.

Tineke

Woensdag 5 augustus

2009-08-05T21:10:00.001+02:00

Na een lekker boterhammetje gingen Paul, Sietse en ik richting het centrum van Jinja. We gingen met z’n drieën naar Flavours; een restaurantje dat gerund wordt door twee Nederlanders, en staat tevens bekend om de beste koffie van Uganda. Daniel werkt daar ook. Hij had veel indruk op me gemaakt toen hij langskwam bij Paul en Willem. Het is echt tof om te zien hoe Daniel nu in zijn leven staat, en oprecht trots is op wat hij tot nu toe heeft bereikt. Daniel is een jongen die niet stil blijft zitten, en hij heeft over een tijdje een stage in Kampala; bij één van de duurste hotels van de hoofdstad. Nadat we nieuwe flyers hadden neergelegd van de City Tour, en een heerlijk kopje koffie zijn we naar de garage gegaan. De auto moest gerepareerd worden. Willem had een heel waslijstje met mankementen gemaakt die Paul daar had afgegeven. We gingen vervolgens met de ‘Boda Boda’ naar de ADSN. Daar hebben Sietse en ik de hele ochtend met de jongeren gepraat, meegeholpen met katapulten maken en langs geweest bij de jongens die op straat aan het ‘hangen’ waren. Het blijft iedere keer erg raar om als ‘Mzungu’ door al die armoede te lopen. Wat me iedere keer blijft verbazen is het feit dat de mensen altijd aardig naar je blijven en even een praatje willen maken. Vaak willen de mensen na het praatje wat Ugandese Shillings, maar er zijn ook vele keren dat ze niets van je willen, en het al prima vinden om even met je te praten.
Bij het groepje jongens die langs het spoor zaten –sommige met een zakdoekje benzine- zag ik een jongen die ik herkende van de foto op de CD van de KisoBOKa clan. Hij stond helemaal versteld te kijken toen ik vertelde dat ik zijn CD had gekocht. Het is en blijft onvoorstelbaar om te zien en vooral te begrijpen hoe die mensen leven.

Vanmiddag zijn we met een aantal meiden naar de Bujangali Falls en de Itanda Falls gegaan. Deze meiden zitten op de cateringschool van de Italiaanse Alba. Net als voor de meiden, was het voor ons de eerste keer deze reusachtige watervallen te bewonderen. Het is leuk om met de meiden te kletsen, te keten en te lachen om van alles en nog wat. Na de interessante, bobbelige en naar kleine kindjes zwaaiende reis hadden we een paar heerlijke stukjes geit gegeten met een soepje vooraf. De geit was ’s middags al bereid door Jacob; de huisman.

Nu zitten we hier op z’n Hollands te sjoelbakken, koffie/bier te drinken en na te genieten van een wederom geslaagd dagje.

Rik

Zaterdag 01, Zondag 02, Maandag 03 -08-209

2009-08-03T21:00:00.002+02:00

Zaterdag 1 augustus

Na het ontbijt zijn we naar de mugaga boys gegaan , dat is een weeshuis bij ons onder aan de heuvel. We gingen spelletjes doen met de kinderen(tussen de 4 en 12 jaar) het was heel leuk om te zien dat ze veel spelletjes die wij spelen niet kennen en ook niet wisten hoe ze dat moesten doen. We hebben gesjoeld met de kinderen, twister gespeeld en ze begrepen niet zo goed hoe dit werkte. Ik had van Paul een hand vol ballonnen gekregen en de kinderen wisten niet wat hun overkwam. Ze kwamen allemaal op me afgestormd en ze vonden dat echt geweldig.

Na de lunch zijn we naar het voetbaltoernooi gegaan, dat is georganiseerd tussen de verschillende organisaties die meewerken met het project. Ik en tij moesten grensrechter zijn bij voetbal, we kenden alleen de regels niet zo goed dus we deden maar gewoon hetzelfde wat de scheidsrechter deed. De jongens die aan het voetballen waren , waren heel erg gedreven en enthousiast dat was wel erg leuk om te zien.

Wout

Zondag 2 augustus

Vandaag ging de wekker om 7 uur , we moesten onze mooie kleren aantrekken want we gingen naar de mis bij de plaatselijke kathedraal. Iedereen was netjes gekleed en de mis begon. Ik ben zelf al een paar jaar niet meer in de kerk geweest maar ik vond het wel leuk om te zien dat de mensen heel traditioneel waren in het naar de kerk gaan. Er werd veel gezongen en gepraat . ik wist niet zo goed hoe ik mezelf houding , midden in de mis ging iedereen naar voren om geld te geven, of hoe een vrouw ons het even duidelijk maakte ‘they’re making gifts’ dus dat hebben wij ook maar gedaan. Er werd onderscheid gemaakt tussen, mannen, vrouwen en kinderen er waren ook 3 verschillende boxen waar je het geld in kon doen. Daarna werd opgelezen hoeveel elke groep had opgebracht. Naar ongeveer 2,5 uur in de kerk gezeten hebben mochten we weer gaan. Naar een uurtje wachten werden we verblijd met de komst van Sietse en rik.

Wout

Maandag 3 augustus

Vandaag hebben Wout, Tij en ik de computercursus voor het eerst gegevens. Deze vond plaats op het ADSN. Zelfs voor de officiële tijd waren alle deelnemers aanwezig, dus zijn we eerder begonnen. Iedereen heeft hard tot 2 uur gewerkt. Allemaal hebben ze erg hard gewerkt. Ze hebben goed opgelet en konden als al veel laten zien. Na afloop ben ik samen met Tij op de boda boda terug naar huis gegaan. Daar hebben we samen geluncht. Eigenlijk zou ik daarna met Sietse om 14 uur een workshop geven na aanleiding van de film ‘earth’. Deze werd verplaatst naar 16 uur vanwege de examens, maar toen we daar aankwamen bleek dat de lunch wat langer had geduurd, waardoor de examens ook later waren begonnen. Helaas konden wij toen niet meer de workshop geven. Thuis hebben we wel eventjes wat spelletjes voorbereid om met de mugagaboys te kunnen spelen. Daar kwam ook Daniël langs, een jongen die Paul en Willem onder hun hoede hebben. 2 jaar geleden is hij opgepakt door de politie. Vanaf dat moment heeft hij vele grote veranderingen doorgemaakt. Van een gevaarlijke straatjongen is het een jongen geworden die hard werkt in een lunchcafé. Hij leefde al vanaf zijn 5^e op straat omdat zijn stiefvader niet voor hem wilde zorgen. Om te overleven gebruikte hij drugs, bedelde en stal. Doordat hij in contact kwam met ‘good people’ zoals hij dat noemde, na zijn arrestatie ontdekte hij een kracht in zichzelf, waardoor hij uit deze situatie kon komen. Hij is naar school gegaan, waar hij over 3 maanden mee klaar is. Dan heeft hij zijn cateringsopleiding afgerond. In de tussentijd heeft hij in een tehuis gewoond waar veel jonge kinderen zitten terwijl ze wachten op permanente verblijfplaatsen. Daniël kon erg goed onder woorden brengen hoe hij zich voelde op de straat, maar ook waar hij de kracht vandaan haalde om zijn situatie te verbeteren. Met ontzettend veel bewondering hebben we naar zijn verhaal geluisterd. Een echt geval van: kisoboka.

Tineke

Vandaag hadden Rik en ik citytour: “The other side of Jinja”, deze was voor mij erg indrukwekkend. Samen met onze tourgide Francis gingen we langs de minder welvarende delen van Jinja. Francis legde alles erg goed uit en hielp ons ook erg goed. Waarschijnlijk had ik het, achteraf gezien, niet aangedurfd om deze route alleen met Rik te lopen. Overal waar we liepen werden we als mzungu’s flink aangestaard en niet altijd even positief. Dit was erg begrijpelijk. De mensen werken hard, maken van staal, hout en rubber nieuwe dingen om te verkopen in de hoop hun voedsel voor de dag bij elkaar te sprokkelen en daar komen dan Sietse en Rik naar kijken. In dure kleren, schoenen, en met een dure fotocamera op zak, komen de welvarende Westerlingen eens even kijken hoe zij leven. Het liefst had ik mijn kleren afgegeven, oude ‘rotte’ aangetrokken en mezelf smerig gemaakt om niet op te vallen, maar zo werkt het natuurlijk niet. Een enkele keer kwamen Rik en ik in een wat benauwde situatie, omdat de automonteur met ons in gesprek gingen, niet erg aardig waren en ons agressief aankeken. Francis hielp ons goed door smoezen te vertellen aan hen, zodat we snel weg konden. Verder waren er totaal geen problemen en waren de mensen erg vriendelijk. Ze wilden erg graag met ons praten over Nederland en over ons. Ook wilden enkele van hen speciaal op de foto om hem later te zien en verlangden ze dat we hem in Nederland aan iedereen laten zien, zodat ze geld of iets anders op gaan sturen. Verder heb ik geen foto’s gemaakt. Ik vond het te asociaal en enkel met toestemming van Francis heb ik een foto gemaakt.

Nadien hebben Rik en ik samen met Francis gegeten, pocho. Niet erg smaakvol, maar goed te eten. Omdat Francis het zo goed had gedaan als tourgide en hij erg gezellig en leuk was, wilden we hem iets extras geven. Op advies van Paul is dat deze maaltijd geworden. ’s Middags ging de workshop helaas niet door, zoals Tineke al beschreven heeft. Ook ik ben nog steeds erg onder de indruk van het verhaal van Daniël. Ik was even een klein rondje lopen met Tij en toen we terugkwamen was hij er. Uit interesse vroegen we naar zijn relatie met Paul en Willem en toen kwam zijn verhaal. Nog steeds spookt het in mijn hoofd rond. Het verhaal ga ik natuurlijk niet verder uitleggen, want dat heeft Tineke al gedaan, maar over Daniël kan ik nu alleen maar zeggen dat hij een inspiratie voor iedereen is en ik erg veel bewondering en respect voor hem heb. Hij is een voorbeeld voor iedere straatjongere en een motivatie voor ons en vooral voor Paul om zijn werk door te zetten.

Sietse

Donderdag 30 en vrijdag 31 juli 2009

2009-08-01T20:46:00.001+02:00

Donderdag 30 juli

We begonnen om naar kimasa te gaan. Een soort krottenwijk van drie verschillende volken kitobe maken te en iets met sa daarvan ki ma sa. We werden rondgeleid door paul (chairman). Bij die rondleiding gingen we eerst naar school kimasa primary school. En eerst was die school gratis maar later gingen ze toch betalen voor de pap die ze kregen. Die school had zeven klaslokalen en 988 leerlingen en 24 leraren. Toen gingen we verder met de rondleiding. Toen liepen we even door het dorp. Kwamen we bij een stokerij waar ze warangi stookte. En dat stonk als de gekke. Toen gingen we naar een optreden die de bevolking had gemaakt met veel gedans en met die heupen tekeer gingen zonder iets van hun bovenlijf te bewegen. Nou 2,5 uur later waren ze klaar en toen gingen we naar het Victoriameer en de oorsprong van de nijl we namen edward en andrew mee twee kleine jongetjes die naast paul en willem wonen. En hadden we aapjes gezien langs de nijl. Daarna gingen we eten in een restaurant met de vorige groep en dat was lekker en gezellig.

Tij

Vrijdag 31 juli

Vandaag stond in het teken van de farewellparty voor groep 1.Terwijl Babet haar haren liet behandelen door de studenten, gingen anderen nog even de laatste souvenirs halen. Samen met Willem, Marjon en Wout hebben we nog even de laatste spullen gekocht. Deze hebben we bij Alba neergezet, waar het feest zou gaan plaatsvinden.

’s Middags hebben we gezamenlijk ook geëvalueerd over de afgelopen weken. Individuele ervaringen en belevenissen werden gedeeld, maar duidelijk was dat het voor iedereen een zeer bijzondere reis was.

Rond 17u begon de party. Van elk van de deelnemende partijen van het project waren er meerdere afgevaardigden. De dansgroep uit Kimasa deden meerdere dansen en liederen, maar lieten ook een toneelstuk zien wat zij gebruiken om HIV/aids-voorlichting mee te geven. Ook st. Matia deed een stukje over hoe het leven er vooral niet moet uitzien (drank/drugs/vrouwen lastigvallen). De leerlingen van Alba hadden heerlijk gekookt, waar ook erg goed van gegeten werd. De Nederlandse groep heeft na een woord van dank, de bezoekers de kabouter plop dans geleerd. Iedereen deed hier erg enthousiast aan mee. Ook werd er gretig van de bitterballen gegeten. Daarna werd er nog veel gekletst en gedanst. Een erg leuke avond waarin duidelijk werd dat de eerste groep erg gewaardeerd werd. Ze stappen met vele mooie herinneringen het vliegtuig in, waarvan dit er ook weer een was.

Tineke

Woensdag 29 Juli

2009-07-29T20:04:00.001+02:00

Vandaag na het ontbijt gingen we naar ADSN met de straatjongens katapulten maken, het was heel erg gezellig en het is leuk om met de jongens te praten , je merkt dat ze het ook leuk vinden om met jou te praten. En ze zijn heel enthousiast over alles wat ze vertellen. Daarna gingen we naar masese 3 een heel erg arme buurt. Ik sta er steeds weer versteld van onder welke omstandigheden sommige mensen hier leven, je beseft je op die momenten hoe goed je het eigenlijk in Nederland hebt. Mensen die de hele dag staan te werken onder bare omstandigheden voor maar 30 cent per dag. De kleine kinderen vinden het heel apart om een blanke te zien , hier ook wel muzungu genoemd we gingen naar masese 3 naar de oude school van een van onze gidsen we kwamen er aan en een groep van minstens 10 kleine kinderen kwam op ons afgestormd en maar roepen muzungu muzungu deze kinderen hebben echt een oprechte interesse in je en vinden alles heel apart, de beugel van Tij is iets wat ook alle kinderen heel erg opvalt , er word vaak gevraagd of dit een sieraad is . Elke keer als we bij iemand komen, bijvoorbeeld de directeur van een school en een opvang, zijn deze mensen graag aan het woord en willen vertellen wat voorn werk ze doen, dit is vaak iets waar ze zelf weinig profijt bij hebben, en dit maakt het extra bijzonder dat ze zoveel opofferingen doen voor de kinderen deze mensen handelen echt uit liefde voor elkaar en voor de kinderen. Eenmaal toen de tour geëindigd was zijn we nog eventjes de stad in geweest langs het internetcafé waar je bijna een uur kon internetten voor nog geen 30 cent het blijft me verbazen hoe goedkoop alles hier is , voor 30 cent kan je ook met de boda boda , dit is een soort taxi alleen dan op een brommer , erg wennen want de wegen zijn nog al hobbelig en ze rijden hier links dus het blijft een aparte ervaring. Het was vandaag wederom een bijzondere dag en ik kijk al uit naar morgen !

Wout,

Dinsdag 28-07-2009

2009-07-28T19:18:00.002+02:00

Vandaag een dag vol eerste ontmoetingen. We begonnen met een city tour vanuit ADSN. Francis en Esther hebben ons een zeer bijzondere rondleiding gegeven door een Jinja wat de meeste toeristen niet zullen bezoeken. We begonnen bij een soort smederij. Hier waren mannen allerlei metaal en blik aan het recyclen. Een hoop lawaai en bedrijvigheid daar. In deze straat was eigenlijk een grote openbare garage. Mensen brachten daar hun auto en er komt dan wel een monteur. Daar stonden veel auto’s dus geparkeerd, wat de verkeerssituatie niet veel overzichtelijker maakte. Sowieso vielen we daar extra op, er waren bijna alleen maar donkere mannen. Dus met een groep witte mensen (mzungu’s) en een paar vrouwen trek je wel de aandacht. Af en toe werden we na geroepen in het Luganda, maar goed dat verstaan we niet, en wat niet weet, wat niet deert.
Ook hebben we over de plaatselijke markt gelopen. Het is zo speciaal om daar rond te lopen. Er zijn enorm veel kraampjes die groenten, fruit, sloten, kleding, zeep enzovoorts verkopen. Iedereen is erg vriendelijk naar ons. Marjon en Wout kopen een geluksfles. Na heel wat afpingelen is het nog steeds erg duur, maar de fles zorgt er wel voor dat de bad spirits wegblijven en dat is natuurlijk onbetaalbaar! Toen zijn we naar een plek gegaan waar ze van maïs meel maken om pocho van te maken. Ten slotte komen we langs de plek waar veel straatjongeren leven. Weer veel nieuwe indrukken. We sluiten de tour af met een lunch bij de cateringschool naast ADSN. Daar typisch Ugandees gegeten, niet bijzonder lekker, maar wel goed om te eten.
Hierna hebben we de technische school en het weeshuis op het terrein van Paul en Willem. Bij de school kregen we een rondleiding en moesten daarna voor de studenten gaan zitten om wat over onszelf te vertellen. Erg bevlogen docenten die met veel passie hun vak uitvoeren. Ook de leerlingen laten met veel plezier zien waar ze mee bezig zijn.
Bij het weeshuis worden we ook met open armen ontvangen. We worden door twee broeders rondgeleid die ons de verschillende gebouwen en de bijbehorende plantage zien. Erg prachtig met hoeveel gevoel deze mensen hun werk doen. Met erg veel liefde vangen ze deze weeskinderen op. Door ze verantwoording te laten dragen voor de dieren, naar school te laten gaan en een huis te bieden, willen ze de kinderen een betere toekomst geven. Heel uniek om dit allemaal te zien.
Nu zit ik op de veranda bij Paul en Willem. Babet, Jeroen, Joep, Thieu, Guido, Gijs en Willem zijn hun tocht naar de Murchison Falls gestart. Morgen zullen zij een tour door het park doen. We hebben al gehoord dat ze goed op hun overnachtingsplek zijn aangekomen.
Ik ben benieuwd naar de dag van morgen, wanneer we op ADSN mee gaan doen aan de activiteiten.

Tineke

25/26/27 juli 2009

2009-07-27T21:56:00.002+02:00

’s Ochtends 5 uur mama: ‘hé sta je op’. Ik meteen uit bet helemaal blij dat ik eindelijk er naar toe mocht. Naar het vliegveld en de grote reis gaat beginnen . Eenmaal in het vliegtuig opgestegen kregen we vrij snel eten en het was ook nog eens lekker. Een hele voorspoedige vlucht. Op het vliegveld ook heel snel geholpen. De 20 tassen waren er snel Willem kwam ons op wachten met robbert die een goeie vriend is van Paul en Willem. Nog even gegeten. En snel slapen

De volgende dag op zondag werden we kwart voor acht wakker. Werden we verwelkomt door aapjes. En gingen we ontbijten. Daarna gingen we naar Kampala inkopen doen voor de komende drie weken. Maar onderweg ging de auto heel raar doen. Toen gingen we naar een garage vlakbij een supermarkt. Hij wist meten wat het was en zei: ‘’only twenty minutes’’ wij gingen dus 20 minuten inkopen doen. Wij gingen dus terug naar de auto na 20 minuten. En hij was nog niet gemaakt en nou was het iets anders dat kapot was. En zo ging het ongeveer vijf keer en na vijf uur was hij dan toch gemaakt. In ieder geval dat dachten we. Na een uur sprong het autoraam, waar Wout zat. De oorzaak was onduidelijk. Wout heeft er verder niks aan overhouden. Met de wind in onze haren eindelijk de rit afmaken. Ten minste dat dachten we. Want tien minuten voor Paul en Willems huis toen kwam er heel veel rook van de auto en moesten we weer stoppen. Toen kwam de monteur die Paul en Willem altijd hebben en Paul kwam ons toen ophalen.

Eindelijk gearriveerd in Jinja. Nog net in het licht. Aan gekomen veilig en wel. Helemaal welkom geheten door de mensen en natuur. Toen we naar onze slaapplek liepen Wouden allemaal kindjes onze hand vast houden en onze tassen dragen niet om te stelen of om geld maar gewoon omdat wij heel bijzonder voor hun zijn. En weer lekker uitrusten heerlijk chinees gegeten. En slapen

Acht uur weer ontbijten. Met onze 6 blokken/bollen kaas, nu al een blok op. Daarna gingen we naar de ‘’town’’. Naar het A.D.S.N. om kennis te maken. En naar de crèche en al die kindjes naar je toe en je hand vast houden. En knuffelen en voelen hoe die blanke huid voelt. En ze gingen zingen voor ons. En elke keer als we een foto met flits maakten dan gingen ze juichen. En toen gingen we de wijk in die daar bij ligt. Een soort krottenwijk. Echt een heel gek gevoel als je ziet hoe die mensen daar leven in hele kleine huisjes. En in de modder spelen op die kleine blote voetjes. En ze maakten ook een jenever. En dat is heel gevaarlijk werk want dat doen ze met tonnen en die ontploffen ook soms. En de lucht is door die geur heel slecht voor je. En weer naar huis. Het huis van Paul en Willem dan. En dan ben ik nu dit verhaal aan het schrijven. Maar er kan niet alles in wat ik wil vertellen. Anders wordt het heel lang.

Tij Verhees

Zondag 26-07-09

2009-07-26T16:08:00.002+02:00

Om 6 uur moesten we opstaan. En om half 8 hadden we ontbijd. (dus we hadden nog een uur in bed kunnen liggen!) Om 8 uur waren we bij Mabira Forest en gaf de gids al zovast wat informatie. Daarna begon de tocht van 2,5 uur door de bush bush. We hebben veel mooie natuur gezien. Mooie bomen, planten, apen en interessante vogels. We hebben veel foto’s gemaakt en gefilmt. Nadat we terug kwamen hebben we roll-eggs gegeten, het was erg lekker. (Dat is een soort pannekoek van maisdeeg met daarop een gebakken ei met daarin groente)

Daarna zijn we terug gegaan, maar we pasten niet allemaal in de auto dus moesten wij (Jeroen en Babet) en 2 dames van de ADSN maar met de taxi gaan. We zaten met 20 mensen in 1 taxi die voor 12 personen bestemd is. Het was dus behoorlijk warm in de taxi en niet geheel pijnloos. (Die taxi’s zijn levensgevaarlijk) De taxi reed behoorlijk hard en we werden midden in het centrum van Jinja afgezet. We wisten niet wat we moesten doen, en hoe we thuis moesten komen. We liepen de dames maar achterna maar die gingen eerst boodschappen doen. En daarna gingen ze naar huis dus daar hadden we ook niet veel aan. Uiteindelijk hebben we maar een boda-boda genomen en die heeft ons naar huis gebracht. We waren minstens een uur aan het reizen.

Het was een gezellige avond, we hebben veel gelachen.

Jeroen en Babet.

Zaterdag 25-07-09

2009-07-26T16:02:00.001+02:00

Om 08.00uur zijn we opgestaan. We zijn eerst gaan ontbijten en zijn rond 10.00uur naar Robbert gegaan. (Dit is een jongen die op school zit op Mutia Mulumba en Paul en Willem betalen zijn schoolgeld)

Toen we daar aankwamen hebben we eerst koffie en thee gedronken. Daarbij kregen we nootjes en bananen. Robbert mag er zelf niet bij zitten (terwijl hij ons heeft uitgenodigt) omdat dit het huis van de vader is, en dus ook zijn gasten.

Daarna hebben we een rondleiding gehad rond zijn huis en bij zijn oma (een vrouw van 87). Ze hadden ook nog een lunch klaar gemaakt voor ons, met rijst, groente, aardappelen en kip. Wij zaten in de huiskamer te eten en de vader van Robbert zat net buiten de huiskamer. (Dit is hun cultuur om dat zo te doen) Rond half 3 zijn we naar Mabira Forest gegaan, samen met 3 meiden en 2 straatjongens van de ADSN. Toen we daar aankwamen moesten we meteen gaan wandelen. Het was een zware wandeling met veel stijle heuvels.

Toen we terug kwamen hadden we eerst wat gedronken met zijn alle. En om 7 uur begonnen we met de BBQ. De straatjongens hebben samen de BBQ aangestoken. En een van de dames heeft geholpen met BBQen.

Het was een gezellige avond.

Jeroen en Babet.

Vrijdag 24-07-09

2009-07-26T15:51:00.001+02:00

In de morgen waren we naar de stad toe geweest, behalve Guido ging niet mee omdat hij zich niet zo goed voelden. We gingen met ze allen met een boda-boda naar de stad (mainstreed) we hadden daar van alles gekocht.

Rond 2 uur gingen naar Alba, we gingen hier kookles geven en Engels les geven. Guido en Joep hadden kookles gegeven, ze hadden samosas gemaakt. En wij en Thieu hadden Engelse les gegeven we hadden het veel over het geloof over hier in Uganda.

Rond half 9 waren we nog uitgeweest met een 2 dames. We zijn van allerlei cafétjes en clubs afgegaan het was kei gezellig later op die avond hadden we nog gedanst met Tomas het was een gezelige avond.

Jeroen en Babet.

donderdag 23-07-2009

2009-07-23T22:06:00.002+02:00

The day started like always with breakfast. We went together with Jacob, Bacalli en Robert to the agriculture show. (An annual show that gets bigger and bigger almost every year.) Very many people come to this event every year, even from whole Uganda to come to the Agriculture show. You see a lot of busses from different schools which come particular to the Agriculture show. While you are waiting, or just walking around you see a lot of different school uniforms one purple the other black or yellow. At a sudden moment we were searching for the animals and we couldn’t find them, but they were there. We had to pay 1000 Shilling for seeing the animals. But they weren’t as we had expected them. It were five animals in a little cage, and they were bored…. A monkey was walking to the right and the left and so on. We had lunch on the showground, we all ate roll-eggs (eggs and chapatti rolled into each other) it tasted very nice and it was something very special.

En nu verder in het Nederlands:

In de middag zijn we naar Soweto voor de opening van de crêche gegaan. Toen we daar aankwamen hebben Babet en Ik nog een snelle rondleiding gehad door het dorpje. Het was heel indrukwekkend het is er nog armer dan in Kimasa, overal waren waranji-stokerijen. Tijdens de opening werd er gespeeched, gedanst en gezongen. Willem had zelf ook een speech voor kisoboka. Wij hebben samen nog “lang zal ze leven” gezongen om de sfeer er in te houden. Op een gegeven moment begon het te regenen maar de opening ging gewoon door iedereen kwam steeds meer onder het zeil staan, wat denk ik zelf eerst was opgehangen voor de zon. Toen het klaar was zijn we weer terug gegaan naar huis. we zouden na het eten naar Susan gaan om daar een oud hollandse spelletjes avond te hebben, maar die belde af.

Joep,

Woensdag 22 juli.

2009-07-23T18:17:00.001+02:00

‘s Ochtends gaan Thieu en ik met Paul mee naar het ADSN om van daaruit met een aantal straatjongens te gaan vissen. Jeroen en Joep verzorgen een computer les en Gijs en Babet gaan een kijkje nemen binnen een mental hospital.

We gaan vissen vanaf de oever aan het victoria meer, op de manier zoals de straatjongens het gewend zijn. Dat houdt in dat we gaan vissen met een visdraad met wat lood en een haakje. De draad zit om een plastic flesje en dat flesje houdt je tussen je voeten zodat je niet alles weg gooit. Een worm aan het haakje en we kunnen gaan vissen. Maar eerst nog een mooi plekje zoeken waar we kunnen vissen. Eerst aan wat militairen gevraagd om vanaf hun oever te vissen, maar dit was geen optie omdat ze met een oefening bezig waren. Toen een stuk verderop gevraagd aan bewakers of we vanaf hun terrein mochten vissen, maar dit was tegen de regels... Tenzij we 50.000 Ugandese shilling zouden betalen, dus gingen we weer verder. Uiteindelijk zijn we naar de oude spoorbrug gereden, waar we terecht kwamen op een zeer mooi en rustig plekje. Waar een van de jongens voor 11 jaar geleefd had, totdat hij op een nacht wakker gemaakt werd met een machine geweer tegen zijn hoofd en de mededeling dat ze hem om zouden leggen.

Het vissen was een leuke ervaring, maar de vangst viel tegen. 2 Erg kleine visjes.

Bij terug komst bij het ADSN kwamen Gijs en Babet aan, die gingen met een dokter en Paul op huis bezoek bij een gezin waarvan 3 kinderen aan een uiterst zeldzame (onbekende) en lugubere ziekte leiden. 1 Van de kinderen is hier inmiddels al aan overleden. Bij deze ziekte worden de kinderen langzaam aan van binnen uit ‘opgevreten’ en op foto’s van de inmiddels overleden jongen, zijn ook gapende wonden in zijn schedel en aangezicht te zien.

S’middags gaan we naar Balitabene, waar Thieu en Babet computer les gaan geven aan een aantal meiden en Joep en ik gaan buiten in de tuin met een aantal meiden een ‘engelse les’ houden in de vorm van een conversatie. Nadat we beidde een aantal foto’s van het thuisfront hebben laten zien volgt er een leuk gesprek, waarbij we op de meest uiteenlopende onderwerpen uitkomen. Het is leuk om te merken dat ze steeds meer durven te zeggen en ook lastige onderwerpen niet uit de weg gaan.

Guido

dinsdag 21-07-2009

2009-07-22T20:59:00.001+02:00

Vandaag zijn we in ochtend naar de crèche geweest, in Iganga. Deze creche is bedoeld voor de wat jongere jongeren die bijvoorbeeld ter vondeling zijn gelegd, of hun moeder hebben verloren zodat ze gewoon op hun zelf zijn aangewezen. De creche word gerunt door zusters. En het blijft mooi om te zien dat de jongeren in jonge leeftijd altijd aanhankelijk gedrag vertonen tegen de blanken, in ieder geval dat is mijn mening. Zo waren er bijvoorbeeld 2 kleine jongetjes die al aanwezig waren bij aankomst, en die blijven de rest van de rondleiding op het terrein van de creche bij je, en ook precies dezelfde kinderen, ook al lopen er 30 kleine kindjes mee. Overigens kreeg ik wel een brok in mijn keel bij het zien een bepaalde slaap gelegenheid. De slaapgedeeltes waren ingedeeld in bepaalde leeftijden, en aan het eind van de gang sliepen de kinderen tot 1 jaar.....En dan liggen er 2 kleine kinderen die niet veel ouder zijn dan 4 maanden, en dan krijg je te horen dat ze gewoonweg ter vondeling gevonden zijn, en zoiets maakt toch wel iets los in mij.

In de middag zijn we opnieuw naar de school van Alba geweest om computerles te geven, althans Babet en ik. En Joep en Guido hadden een engelse conversatie. De bedoeling van de computerles is jammer genoeg nog steeds niet altijd duidelijk. Zo had de broeder van de sint mugaga school voor ogen dat er elke computerles 8 nieuwe kinderen konden komen. Maar nog steeds zien we liever wat oudere kinderen die de stof beter oppakken en wat beter engels kunnen, en we hebben nog altijd maar plek voor 6 jongeren. En daarbij komt dat we elke les het liefst 6 dezelfde personen zien zodat we elke keer meer vooruitgang boeken in plaats van elke keer weer vanaf het begin beginnen. Maar goed ook bij Alba was het verhaal niet helemaal duidelijk, en ook zij had 2 groepen voor ogen die dan in de 2 en half uur tijd de les konden volgen. Uiteindelijk was het ook zo gegaan, maar dat was eigenlijk niet de bedoeling. Maar met zoiets merk je wel of er veel kennis is blijven zitten en wat men zich nog kan herrineren, aangezien dit de tweede computerles was bij Alba. En dat is nog knap lastig want sommige mensen konden zich nog alles herinneren, en sommige wisten niet eens meer hoe ze ‘word’ moesten openen, daarom bleef ik hammeren dat ze aantekeningen moesten maken. Maar goed al met al leren ze steeds meer, en je ziet ze progressie maken en dat geeft toch een goed gevoel.

Thieu,

maandag 20-07-2009

2009-07-22T20:49:00.002+02:00

Rond half 10 gingen we naar Kimasa, naar de crêche. Hier zitten kinderen tussen de 0 en 6 jaar. We gingen eerst naar de lerarenkamer om het visitorsbook in te vullen (dit is een boek waar de bezoekers hun naam opschrijven en je kunt een opmerking opschrijven over de school) Daarna gingen we naar de klas waar ongeveer 30 kinderen zitten. Ze hadden van allerei liedjes geoefend, het was best mooi om te zien. Toen ze klaar waren mochten we onszelf voorstellen, daarna hadden wij hoofd, schouder, knie en teen gezongen en gedanst. Ze deden het allemaal goed mee het was best leuk om te zien hoe die kinderen dit doen. Rond 11:30 gingen we met de kinderen naar buiten om wat spelletjes te spelen, eerst deden hun wat spelletjes en daarna mochten wij een spel bedenken voor hun. We hadden eerst overlegt met elkaar en kozen voor het spel overlopertje. Na uitleg aan de leraar kon zij het dan weer in het Afrikaans aan de kinderen vertellen. Toen ze alles begrepen gingen we het spelen, de dames aan de rechterkant en de heren aan de linkerkant en wij mochten in het midden gaan staan om te gaan tikken. Het was best moelijk om ze allemaal te tikken ze zijn razend snel (sneller dan de kinderen in Nederland) de leraren deden niet mee maar ze keken toe hoe wij de kinderen tikten. Rond 12:30 liepen we weer terug naar Paul en Willems huis de leraar liep met ons mee om de weg te wijzen ze had een kortere route genomen dan dat Paul ons had gezegt. Toen ze met ons de hele route had mee gelopen hadden we haar 1000 shilling gegeven voor de boda-boda. Toen we thuis aankwamen had Gijs al de tafel gedekt voor de lunch. Rond half 2 gingen we naar het A.D.S.N (het werk van Paul) om daar een computerles en een workshop te geven. Guido en Joep gingen de computerles geven en Babet, Thieu en ik gingen naar de dames om een workshop te geven. Toen we aankwamen in het lokaal was het nogal stil. We hadden ons eerst even voorgestel aan de dames en ze konden wat vragen stellen over hoe wij leven, en hoe de regels zijn in Nederland. De eerst paar vragen waren ze een beetje verlegen, maar daarna waren ze niet meer verlegen en kwamen er onzettend veel vragen over van alles en nog wat in Nederland. Toen ze een heel eind door de vragen heen waren, ging een van de dames een korte samenvatting maken hoe ze hier leven in Uganda, het was best boeiend. En daarna mochten wij vragen stellen over dingen die wij graag zouden willen weten, ik had bijvoorbeeld een vraag over, stel dat je een ongeluk krijg op straat met een auto wat gebeurt er dan? Ze zeiden dat ze hier gewoon een ambulance voor zo’n soort ongevallen hebben. Toen wij ook al onze vragen gesteld hadden aan de dames hadden wij nog ons foto album over de famlies laten zien, we gingen in groepjes van ongeveer 7 dames praten over de families van ons, het was best wel gezellig in het begin durfde ze bijna niets te vragen en op het eind waren ze niet te stoppen met de vragen. Rond half 5 gingen we weer met Paul mee terug naar huis om even te relaxen. En tegen half 8 gingen we lekker eten en weer optijd naar bed voor de volgende dag.

Jeroen van Hoenselaar

Zondag 19-07-2009

2009-07-22T20:47:00.001+02:00

Vandaag zijn we naar de SipiFalls geweest. Het was 3 uur rijden voor dat we er waren. Er gingen 5 vrouwlijke studenten van Alba (Alba is een Italaliaanse vrouw die een kookschool heeft) mee. Onderweg hebben we nog een pause gehad om wat te drinken, en moesten toen nog ongeveer een uur anderhalf uur rijden. Eenmaal aangekomen hebben we eerst allemaal een keuze gemaakt wat we wilden eten als we terug kwamen van de waterval. Toen begonnen we de tocht samen met een gids. Je moest goede schoenen aanhebben want het was een eind lopen. (de gids was op zijn slippertjes) Het begon met een trap naar beneden dat viel allemaal nog wel mee. Toen nog wat smalle paadjes waar je goed moest uitkijken dat je niet uitgleed en eraf viel. Het was een hele tocht naar de waterval toe. Door smalle paadjes en stijl naar beneden. (Ik vreesde al voor de terug weg, toen ik de heenweg zag hoe stijl we naar beneden gingen) Onderweg kwamen we hutjes tegen waar mensen woonde, en een oude vrouw die met gemak naar boven toe liep. Ook kwamen we veel kinderen tegen (het waren net aapjes hoe die overal op klommen en rende). Die hielpen ons door de smalle paadjes heen. Eenmaal bij de waterval aangekomen wat het prachtig om te zien. Het was erg warm onderweg, maar bij de waterval was het fris. (Dat was ook wel even lekker na zo’n wandeling in het warme weer. We hadden de waterval al van een afstand gezien, maar van dichtbij was het echt prachtig en groot. Mja toen moesten we nog terug. In het begin van de terug weg viel het nog wel mee. Maar hoe langer we liepen en hoe stijler het weer omhoog ging. Pff het was verschikkelijk! En dan te zien dat sommigen het zo gemakkelijk konden. En ik zweete en kreeg bijna geen lucht. (Toen besefte ik me weer hoe slechte conditie dat ik heb) En dan op het einde die trappen weer op. Ik had het echt gehad en was blij dat we er weer waren. Toen kregen we lekker wat te eten. (Ik had weer een lekker gebakken eitje). En zo had ieder wat die graag wilden eten. Daarna zijn we weer naar huis gegaan. (Weer 3 uur in de auto) Eindelijk thuis waren we allemaal erg moe. (Vandaar dat dit stukje er ook pas later opstaat)

Maar het was een geslaagde dag.

Babet de Wit.

Zaterdag 18-07-2009

2009-07-22T20:45:00.000+02:00

‘s morgens vroeg evaluatie over hoe alles tot nu verloopt en hoe de groep functioneerd. We kregen een stuk of 7 vragen zoals: wat is je het meest opgevallen? En wat heeft het meeste indruk op je gemaakt? Alles verliep goed geen nare meldingen naar elkaar toe. Het was wel een gezellig gesprek en iedereen durfde wel te zeggen wat ze dachten.

Voor de middag was het voetbaltoernooi ingeplant. Hebben eerst wat voorbereiding getroffen zoals: lijnen getrokken en hoekvlaggen (boomtakken) neergezet. Toen de teams aankwamen had Paul gezien, dat de coach van een team die de vorige keer om schoenen had gevraagd voor een van de spelers ze nu zelf droeg. Zo gaat het hier je moet overal opletten of ze niet teveel van je profiteren. Toen de wedstrijden begonnen moesten we omstebeurt grensrechter zijn. In de rust van elke wedstrijd gaven we water aan de spelers en de scheidsrechter, voor de nodige afkoeling. Tijdens de wedstrijden was er veel sfeer, er waren mensen met trommels en later gingen ze ook nog zingen en dansen. Als er gescoord werd renden de mensen het veld op ze schreeuwde en sprongen in de lucht. Het was echt leuk om daar te zijn en al die mensen zo te zien.

’s Avond waren we uitgenodigd om bij Thomas (pricipal van st. mutia mulumba) te gaan eten. De echte traditionele Ugandese keuken. We kregen matoke, rijst, aardappelen, chapati, kip en groenten. Het eten was heel erg lekker en het was natuurlijk een gezellige avond.

Het was een niet zo heel drukke dag maar toch wel vermoeiend.

Joep Vedder

17-07 vrijdag

2009-07-17T21:45:00.002+02:00

Vanochtend heerlijk uitgeslapen tot half 10. . Je merkt wel dat je dat af en toe nodig hebt. We hebben een goed gevuld programma en ook het laten inwerken van alle indrukken kost energie. Zeker de eerste dagen was ik s’ochtends nog erg moe, maar nu begin ik steeds meer gewend te raken aan veel dingen. Paul en Willem hebben tijdens deze ochtend een vergadering gehad, met alle betrokken partijen. ’s Middags zijn Joep en Babet naar de source of de Nile geweest, voor deze tocht waren ook een drietal jongeren van het ADSN uitgenodigd. Samen met Willem hebben ze aan deze toch deelgenomen. Tijdens deze boottocht krijg je een mooi stuk natuur te zien met aan de oevers ongerepte stukken, waarbij je met een beetje geluk groepen met apen aantreft, net zoals vandaag. De rest is naar Balidhabene gegaan, de school van Alba. Daar hebben Thieu en Gijs een workshop first Aid gegeven. En Jeroen en ik hebben de dames een appeltaart laten maken. Gelukkig kwam deze perfect uit de oven en ze vonden hem ook nog eens erg lekker. De volgende keer leren ze ons hoe we somosa’s moeten maken. Een lokaal gerecht/ snack. Het is leuk om te zien hoezeer de mensen het op prijs stellen als je met ze aan de slag gaat en het is nog leuker als je ze iets op een leuke manier bij kunt brengen. Vanavond hebben we kunnen genieten van een barbecue en van de gisteren geslachte geit. Het smaakte allemaal erg goed. En voor de liefhebbers, we hebben alle slachtpartijen opgenomen.

Guido

Donderdag 16 juli

2009-07-16T21:24:00.001+02:00

De ochtend planning ging wat anders dan gepland. De reden daarvoor was dat Mister Lugero zijn afspraken niet na is gekomen. We zouden namelijk naar Soweto gaan, naar de crèche en Joep en ik zouden met de dames gaan praten. Maar er was niks geregeld, dus we waren in de ochtend al vrij om Jinja town te gaan bezoeken. In Jinja hebben we wat souveniertjes gekocht en natuurlijk konden sommige mensen, en met name Gijs, het niet laten om wat af te pingelen. Op straat werden we zo af en toe aangesproken door wat kinderen: Please sir, im hungry give me some money, please. Maarja ook al is het nog zo moelijk gewoon negeren, want het zijn veelal kinderen die door de ouders op straat worden gestuurd om geld te bedelen en door ze geld te geven houdt je het systeem in stand. Dus gewoon niks geven. Wat lekker gegeten in een tentje en ook daar kwam een kind bedelen. Die stuurden we weg maar die werd weer terug gestuurd door een wat groter kind. Op een gegeven ogenblik gingen ze beiden weg. Later bleek waarom ze weg gingen, de tas van een van de klanten die in het restaurantje zaten was gestolen. Dus blijf altijd opletten! De weg terug zou worden afgelegd op een boda boda, een taxi of een motor of scooter of fiets. In ons geval een motor anders zouden we de berg, waarop Paul en Willem wonen, niet op komen. Maar voordat we ook daadwerkelijk op de boda boda zaten, zagen we een opstoot met mensen, en meestal betekent dat niet iets goeds. We zagen een man wat mank lopen met wat kapotte kleren en dat was wel indrukwekkend om te zien. Want je hoort toch verhalen, van hele groepen mensen die een persoon afmeppen omdat die iets gestolen heeft, en waarschijnlijk had die ene man ook iets gestolen.

In de middag zijn er weer activiteiten geweest op de sint Mugaga school, Joep en ik hebben computerles gegeven, en Babet, Jeroen en Guido hebben spelletjes gedaan met je jongens. Volgens mij hadden de broeders de boodschap niet echt begrepen want er zaten vooral jongeren in plaats van wat oudere jongens, en daardoor verliep de communicatie ook wat minder, dus ik heb naar mijn gevoel niet goed kunnen presteren. Maarja al met al komen we er wel.

Thieu,

15-07-2009

2009-07-15T21:40:00.001+02:00

We waren om 7:30 op gestaan we haden eerst geonbijt toen we klaar waren zat becardie al op mijn te wachten om mee te gaan naar de bouw school ik mocht samen met hun een muurtje metselen op hun manier, het was best wel indurkwekent hoe ze op hun manier metselen. Je kunt het totaal niet vergelijken met Nederland.

Guido en Thie gingen computerles geven aan de Matia Mulumba

En Babet en Joep gingen naar het ADSN met Paul samen om daar wat te knutselen

met de straatjongeren.

Eerst ontmoeten ze de meisjes die de hairdressing studeren en kijken ze wat dat precies is. Babet kreeg na een tijdje een baby van een van de meisje.

Daarna gingen Joep en Babet met Paul naar de jongeren op de straat om ze te ontmoeten en zien wat ze doen. Eenmaal daar aan gekomen zei een van de jongens dat een van hun in de gevangenis zat en dat ze 10000 shilling (± €3.50) moesten betalen om hem eruit te halen. Na een tijdje met die jongens gepraat te hebben ging een van de jongens een liedje zingen. Erg indrukwekkend hoe z’n jongen zijn gevoelens uit in een mooi liedje.

Daarna liepen Babet, Joep en Paul terug naar ADSN en gingen Babet en Joep samen met de jongens tekenen en katapulten maken. Ook legden de jongens uit hoe hun precies hun t-shirts bedrukken. Erg leuk om te zien dat die jongens en meisjes daar een vak leren zodat ze geld kunnen verdienen en niet meer op straat hoeven te leven.

Rond 2 uur waren we weer allemaal weer bij Paul en Willems huis

We hadden eerst lekker geonbijt. Rond 3 uur gingen we met een paar dames en jongens van de school Matia Mulumba. We gingen met ze allen naar Itanda om daar mooie watervallen te bekeiken. Onderweg daar heen was de weg behorlijk ruig. Het was op zich wel leuk om daar zo’n weg heen te gaan. Toen we aankwamen gingen we van de berg af om te kijken naar de watervallen. Toevalig waren ze aan het craften (met zo’n bootje op ruig water varen). Toen we terug gingen we naar een toristice waterval die was ook best mooi om te zien. We kregen van alles aangeboden, boottochtjes, shows, spulletjes, en als hun op een ton gaan zitten vande waterval van af (kon je allen kijken hoe ze dit deden)

Rond 5 uur waren we weer terug van weg geweest.

Babet en ik (Jeroen) hadden pannenkoeken gemaakt het was gezelig in de keuken we hadden ongeveer 40 pannekoeken gemaakt.En ze waren gelukkig allemaal op gegaan

We hadden weer een geslachten dag gehad met de jongeren.

Vandaag zijn Joep en ik (babet) naar het ADSN (het werk van Paul) geweest samen met Paul. Zoals hier boven al beschreven stond.

Eerst hebben we bij de meiden gezeten, de meiden waren bezig met haren invlechten. Dat doen ze met gewoon touw, want de meiden zelf hebben heel kort haar en worden zo verlengt met het touw. Leuk om te zien hoe ze bezig zijn, het ziet er ook pijnlijk er word echt aan het haar getrokken om het touw er strak in te krijgen. Maar met een mooi resultaat.

Verder heeft een van de meiden Joep en mij geleerd met kralen een ketting te maken. Dat doen ze door kleine kraaltjes om een grotere kraal te rijgen het geeft een leuk effect.

Daarna zijn we met Paul de straat op gegaan, om straat jongeren te stimuleren om naar het ADSN te komen.

Indrukwekkend om te zien hoe de jongeren op straat leven.

Kleren op de grond in de troep. En ze zitten daar dan een groot deel van de dag.

Een van de jongens vroeg of die een liedje mocht zingen voor Paul, lief om te zien hoe een grote ‘stoere’ jongen een liedje gaat zingen voor ons. En daarmee zijn gevoelens uit.

Verder hebben Joep en ik nog bij de straatjongeren gezeten op het ADSN, we hebben getekend met ze, en ze hebben ons geleerd om een kattepult te maken.

De jongens waren benieuwd of dit in Nederland ook zo was, dat er jongeren op straat leven zoals in die situatie als dat zij zitten.

Het was leuk dat ze nieuwsgierig waren daarin, dus hebben we leuk gesprekje gehad.

Ik vond het een leerzame dag, en heel indrukwekkend om te zien hoe de straatjongeren hier leven. En besef dan ook hoe goed dat ik het heb in Nederland. (niet dat ik vond dat ik het slecht had). Maar ook als meisje zijnde heb je een makkelijker leven in Nederland dan hier in Uganda.

Je staat hier tog meer onder de man, en komt snel in de protustutie om aan geld te komen.

Jeroen, Babet en Joep

14-07 dinsdag

2009-07-14T21:29:00.002+02:00

Vanmorgen werden we wakker van een tikkend geluid op het dak…. Regen.

Tijdens het ontbijt kwam ter sprake dat als de regen aan zou houden er waarschijnlijk

niet veel van het programma terecht zou komen. Want er is vrijwel niemand die door

de regen heen op pad gaat. Gelukkig houdt de regen al op voordat we klaar zijn met ontbijten.

Na het ontbijt gaan we op pad, eerst worden Joep en Babet afgezet in Kimasa. Waar zij ook worden rond geleid binnen de gemeenschap, ze krijgen de hutjes, de drukke school en niet te vergeten de varkens te zien. Op het einde worden ze welkom geheten met een indrukwekkende voorstelling, waar twee groepen bestaande uit vrouwen hun dansen vertonen. Op het einde mochten Joep en Babet terug naar Rubaga Hill met de Boda een (moter) Taxi en meteen een indrukwekkend vervoersmiddel.

Al glibberend en glijdend over de modderige weg komen wij aan bij onze bestemming, Soweto. Jeroen, Thieu, Gijs en ik, worden door Willem afgezet. Dit is een van de armste gedeeltes in de buurt van Jinja. Je merkt dat je wat went aan de taferelen als de omstandigheden zoals bij de stokerijen, maar nog steeds maakt alles erg veel indruk. Zeker de huisjes die ze hier hebben stellen vrij weinig voor. De gemiddelde huur voor de huisjes ligt rond de 6000 shilling per maand (zo’n 2 euro).. Maar ja als je niks verdient is dit een hoop geld. Tijdens de rondleiding, worden wij continu gevolgd door een groep jonge kinderen, waarschijnlijk rond de leeftijd van 4 jaar. Deze kinderen blijven bij ons en komen steeds dichterbij. Op een gegeven moment vervolgen sommigen van ons de rondleiding zelfs, met aan elke hand drie van deze ‘schattige’ kinderen. Het is erg intrigerend om te zien hoe deze mensen leven en we krijgen nu echt te maken met mannen die om 10.30 al stomdronken zijn van de lokaal gestookte drank (Warangi).

’s Middags na de lunch vertrekken we met zijn allen richting Alba, waar een aantal van ons zich voegen bij de kooklessen. En Joep en ik gaan aan de slag met de computer cursus. Bij het koken word een lokaal gerecht bereid, bestaande uit gerookte vis en een pinda saus met spinazie en knoflook. Daarna hebben ze ook pannenkoeken gebakken.

De computer lessen zijn erg leuk. De dames zijn erg geïnteresseerd en leergierig dat alles laat het geheel soepel verlopen.

Na een dankbaar afscheid vertrekken wij richting ‘huis’.

Guido

12-'07 en 13-'07

2009-07-13T21:42:00.000+02:00

12-07-2009

8uur in de morgen, Willem klopt op de deur dat we moeten opstaan.

Ik had nog wel een paar uur willen slapen. Al lag het bed niet heel comfortabel, ik moest schuin liggen anders staken mijn voeten uit het bed.

Eenmaal opgestaan zaten we buiten op het ontbijt te wachten.

Willem had het ontbijt een avond van te voren al besteld, maar het was druk en we moesten een uur wachten. (ik had gewoon nog wat langer in bed kunnen liggen)

Na ongeveer een uur wachten kregen we het ontbijt. Ik had toast met een gebakken ei, mijn favoriet. Het was erg lekker.

Na het ontbijt zijn we van Entebbe naar Kampala gereden, om bootschappen te doen.

Het is een grote supermarkt heel anders dan ik had verwacht. Ze hebben daar van alles; eten, servies, speelgoed.

Nadat de boodschappen zijn gedaan zijn we naar Jinja gereden.

Het is indrukwekkend om te zien hoe de mensen hier leven.

Langs de weg allemaal kleine winkeltjes en kraampjes, met houtenplanken schots en scheef tegen elkaar aan.

Onderweg moesten we ook nog tanken, dat gaat ook heel anders als in Nederland.

Je blijft gewoon in de auto zitten en iemand die daar werkt gooit je tank vol. Als dat klaar is betaal je aan die persoon die jou auto heeft getankt.

Er moest ook nog wat lucht in de banden, ook dan blijf je gewoon in je auto zitten en je banden worden opgepompt.

Eenmaal aangekomen in Jinja, hebben we de koffers naar binnen gesjouwd. En hebben daarna met z’n alle wat gedronken en beetje bijgepraat.

Ik vond het een vermoeiende maar erg leuke dag.

Babet

13-07-2009

Om 8uur gaan we ontbijten, even bespreken wat iedereen de dag gaat doen vandaag.

Ik ben voor het eerst echte Jinja ingetrokken eerst de hoofdstraat van Jinja daar na naar ADSN gegaan. Guido en Jeroen gaan de computerles geven. Ik heb nog even geholpen met de opstart daarvan, helaas lukte het niet met de beamer.

Daarna hebben Babet en ik de citytour gekregen.

De eerste echte indrukken van het straatleven in Jinja, erg indrukwekkend hoe al die mensen daar leven en wat er allemaal gebeurt op straat. Mensen die in hun marktkraampje leven, hoeveel mensen er daar op de been is.

Na deze overdonderende wandeling de eerste echte plaatselijke maaltijd gehad, Matoke (een soort banaan die gepureerd is) en pocho (aangemaakte maïsmeel) met bonen. Het was niet verkeerd.

Toen terug naar huis gegaan. Guido, Gijs, Jeroen, Paul en Ibrahim ( collega van Paul op ADSN) waren over de workshop aan het praten(onderwerp: drugs), hoe ze die in gaan delen.

Ik ben toen samen met Babet spelletjes met de kinderen van het weeshuis gaan spelen. Het was erg leuk, het sjoelen viel erg in de smaak maar ook bij Twister waren wat kinderen. De kinderen vonden het erg leuk om de spelletjes te spelen.

De workshop was erg interessant de soorten drugs in Nederland en Uganda zijn duidelijk weergegeven en ook erg belangrijk voor de studenten was te zien dat de redenen om naar drugs te grijpen voor de Nederlanders en de Ugandesen overeenkomen, zoals het onderdrukken van emoties en groepsdruk.

Ook hebben wij erg veel geleerd en het is leuk om te zien dat er ondanks het gevoelige onderwerp, toch nog een hoop vragen vanuit het publiek komen. Dus al met al een vruchtbare dag.

Daarna nog even nagepraat over de dag en de beamer aan de praat gekregen nog lekker gegeten. Het was een leuke dag waar ik veel heb geleerd over hoe alles hier loopt.

Joep

Vrijag 10 juli en zaterdag 11 juli

2009-07-11T20:24:00.000+02:00

Vrijdag 10 juli en zaterdag 11 juli

Op vrijdag hebben we de eerste introductie gehad op de school van Alba. Alba is een kennis van Paul en Willem hier in Uganda, en haar school bevindt zich redelijk dichtbij. De eerste kennismaking met de dames van haar school verloopt een beetje verlegen, vervolgens leid Alba ons rond in haar school en het gebied rondom de school. De dames die op haar school zitten voor een soort van horeca opleiding zijn de armste van de armste, en daarom hoeven ze geen schoolfee’s te betalen, dus beter gezegd de school is gratis. Alba haalt het geld om de school in ‘leven’ te houden uit appartementen die ze verhuurt op het schoolterrein. Op het terrein bevindt zich ook een groentetuin, die men gebruikt voor het koken van gerechten. De echte kennismaking met de dames van de opleiding is pas na de korte rondleiding. Die kennismaking is meteen een stuk diepgaander en gaat onder andere over wat ze willen worden in de toekomst, de een wil chef worden de ander wil een eigen restaurant openen, en de ander wil weer leraar worden. Dus verschillende toekomst beelden, Alba richt zich tot ons en zegt dat het niet verkeerd is om te dromen over de toekomst maar ze zegt er ook bij dat deze toekomst beelden hoogstwaarschijnlijk niet uitvoerbaar zullen zijn. De vragenronde gaat verder en komt op een gevoelig onderwerp voor de Ugandese vrouwen, ze hebben plichten maar hebben ze als de dames getrouwd zijn ook rechten net zoals de man rechten heeft. Er komt ter sprake dat de dames wel rechten hebben maar dat ze die in werkelijkheid niet echt kunnen uiten omdat ze toch wat onderdrukt worden door de mannen, maar als dames meer opleidingen hebben, hebben ze ook meer aanzien en dus ook meer rechten. Op een gegeven ogenblik ging Alba naar buiten en kwam 5 minuutjes later terug om te zeggen dat ze een cadeautje heeft voor ons, een ‘animal’.

Nadat we de laatste vragen van de dames, die steeds meer vragen begonnen te stellen en steeds ‘losser’ werden, hadden beantwoord gingen we naar buiten om te kijken waar Alba het over had. Wat bleek het ging om een mount lizard, een grote salamander die de riolering was ingedoken tijdens het schoonmaken van de riolering.

Zaterdag 11 juli

Op deze dag hebben we de eerste stap gezet met het spelen met spelletjes, met de jongeren. Als eerste waren de jongeren van het sint. Mugaga aan de beurt, er waren maar een klein aantal jongeren aanwezig want er was een opening waarbij een groot aantal van de jongeren moest dansen en zingen. Toen we aankwamen zagen we een tv aanstaan waarbij een soort van rambo film opstond. Ik dacht bij mezelf hoe kan dit in een gelovig huis voor jongeren, achteraf was de conclusie heel makkelijk: de begeleiders waren niet aanwezig, dus ook hier in Uganda geldt als de kat van huis is dansen de muizen op tafel. Nadat we even snel een hapje hebben gegeten na de spelletjes van de jongens, zijn we doorgegaan naar het voetbaltoernooi. De eerste echte wedstrijden tussen de ploegen heeft vandaag plaats gevonden. Echt super mooi om te zien dat Paul dit allemaal heeft opgezet en er is nog redelijk wat publiek komen kijken. De dames hadden vandaag ook de eerste wedstrijden met korfbal. En de school die hier op het terrein van Paul en Willem staat heeft zowel de voetbal als de kortbal wedstrijd gewonnen. Alhoewel, de voetbalwedstrijd ….. De tegenstander is niet op komen dagen, dus de partij had gewoonweg zonder tussenkomst van een echte wedstrijd 3 punten gescoord en gewonnen. Overigens had ik zeer zeker veel respect voor de scheidsrechter die 2 wedstrijden achtereen in de hitte moest fluiten op een veld zonder belijning. But i’m looking forward to the next football matches.

Thieu,

donderdag 9-7-09

2009-07-10T10:37:00.002+02:00

Donderdag 09-07-2009

We waren om 8:30 wakker. We kregen eerst lekker ontbijt. We moesten om half 10 in Kimasa staan. Heba van Xplore ging ook mee.

Toen we daar aankwamen werden we meteen ontvangen door Paul. Hij is de baas in Kimasa een soort Burgemeester, zoals wij die kennen.

We liepen eerst door het dorpje heen om te zien hoe hun leven in Kimasa is.

We zagen ook een huisje waar de hele zijgevel was omgevallen. Dit was best zielig om te zien. Het was zeer indrukwekkend hoe ze in Kimasa warangi stoken (lokale jenever). Het stonk enorm naar die geur; volgens mijn was het niet echt gezond voor je eigen als je daar een hele dag staat te stoken.

Het is mooi om te zien. Het ergste is dat ze maar 1500 shillings verdienen per dag; dat is 45 euro cent. Toen we de rondleiding hadden gehad in Kimasa gingen we naar de lagere school in Kimasa. We gingen eerst naar het kantoor van de school. We moesten eerst het gastenboek in vullen. Toen vroeg iemand hoeveel leerlingen hier op school zaten. Er zitten daar 940 leerlingen en 24 leraren. Dus ze zitten in een klas van ongeveer 200 leerlingen.

De kinderen zaten op een bankje met 7 leerlingen naast elkaar; het bankje is ongeveer 2 meter lang. In vergelijking met ons onderwijssysteem zijn dit behoorlijk grote klassen. Bij ons zitten in dezelfde ruimte ongeveer 30 leerlingen.

We zijn in alle klassen voorgesteld. Wij vertelden in het Engels wie we waren en waar we vandaan kwamen. Daarna gingen we naar een zaal met een podium.

We gingen luisteren naar een voorstelling die ze hadden geoefend. Het was heel mooi om te zien hoe die mensen een feestje organiseren. Na afloop konden we nog van alles kopen: Mandjes, kettingen en matjes, enz.

We gingen om half 2 weer terug naar het huis van Paul & Willem

We hadden eerst lekker samen een lunch gebruikt. Toen het 3 uur was gingen we naar het Bukaja (een gehucht bij Jinja). Paul had uitgelegd waar Jacob (huismeester van Paul en Willem) woont.

We gingen een boot tocht maken over het Victoriameer.

We hadden eerst de boot van Paul en Willem gepakt, maar ongeveer na 5 meter varen deed de motor raar en er kwam water binnen in de boot.

Dus we besloten om terug te gaan. We konden een boot nemen van het bedrijf. Met deze boot voelden we ons toch wel een beetje veiliger. We vaarden eerst naar een klein eilandje in het meer. Een man was aan het uitleggen dat er een sterke rolering in het water zit.

Omdat er vroeger een hoge waterval zat van 32 meter. Maar nu hebben ze daar een dam gebouwd. Het is de oorsprong van de Nijl.

Van daar uit vaarden we door langs een mooie gebergte langs het meer.

We zagen van allerlei mooie en aparte vogels grote en kleine.

We hadden ook nog wat aapjes gezien; dit was wel mooi om te zien.

Toen we terug vaarden stond er een behoorlijke stroming.

Het was zeer mooi om een boottocht te maken op het Victoriameer

We waren om half 8 aan het eten

En tegen 9 uur gingen we nog naar de dames hier op het terrein om een gezellig kampvuurtje te maken

Jeroen v.Hoenselaar

Woensdag 8 juli

2009-07-08T22:07:00.000+02:00

We kwamen stipt op tijd aan om 9 uur, op het ADSN. Daar aangekomen nog even iedereen goedemorgen gezegd.

'Thank You sir' is een uitspraak die je dan veelal hoort. Maar vandaag zou het een dag worden, om kennis te maken met de werkelijke straatkinderen met wie Paul en Ibra werken. Eerst nog even kennis gemaakt en geintroduceerd bij de dames die ook op het centrum zitten (deze dames zijn geen straatkinderen). Daarna vervolgen we onze ochtend met het opzoeken van de straatkinderen we maken kennis met hen en nemen een aantal van hen naar het centrum. Deze trip ging door een gedeelte van het dorp, waar we met de citytrip gisteren ook doorgewandeld zijn. De jongeren zaten met zijn allen bij elkaar op een stukje grond, al snel zagen ze Paul en Ibra en hadden ze door dat er ook 'visitors' bij zaten dus keken ze hun ogen uit. Al snel kennis maken en lachen over onze namen, die ze na veel herhalen toch redelijk konden uitspreken. Mijn eerste indruk over hoe ze er daar bij zaten was best indrukwekkend. Gewoon een stel jongeren bij elkaar op een stukje gebied en dat was het. Leuk was wel dat ze een kleine hondjes hadden, en ze wilden op de foto met iedereen en aangezien we een digitale camera bij ons hadden konden we de foto's meteen terug zien, wat voor hen natuurlijk zeer leuk was en er toe leidde dat ze alleen maar meer foto's wilden.

Er liepen maar een paar jongeren van de grote groep mee terug naar het centrum, daar aangekomen wilden ze zich eerst wassen om goed voor de dag te kunnen komen voor de visitors. Wat ook wel begrijpelijk is. Jeroen, Eva, Maartje en ik (Eva en Maartje zijn van Xplore) zijn begonnen bij de dames die verschillende activiteiten haddden. De dames maakten kettingen waar we meegeholpen hebben, en van dun papier die ze zeer strak oprollen maken ze kralen en van deze kralen maken ze dan ook kettingen, maar dat was een priegel werk waar je u tegen zegt. Guido heeft geleerd hoe hij zeefdrukken moet maken en heeft meegeholpen met het bedrukken van kleren met zeefdruktechniek. Gijs de begeleider is vandaag een verplicht dagje thuis gebleven. De staatjongens waren op een gegeven moment aan het tekenen geslagen, en wilden alles laten zien aan ons. Het was best mooi om te zien hoe ze hun gedachten en emoties verwerken in deze tekeningen. Op een gegeven moment kreeg je een tekst voor je neus van een tekening waar je de herkenning van het werk van Paul en Ibra goed in terug zag. Er stond dat er een paar jongens waren opgepakt voor het slapen op straat, ADSN probeert de jongeren een slaapplek te geven zodat ze van de straat af zijn ‘s nachts. In ieder geval stond er in het engels dat ze tired waren om op straat te slapen en dat ze met ADSN kans hebben op een betere toekomst. ‘s middags samen met de straatkinderen gegeten, en ze wilden graag tussen de Mzungu’s (blanken) gaan zitten tijdens het eten. Dat geeft toch een goed gevoel, en al helemaal toen iemand naast mij zijn eten met mij wilde delen, natuurlijk heb ik dat afgewezen en gewoon gezegd dat ik vol zat, wat ik overigens ook daadwerkelijk zat.

Vervolgens rond een uur of 3 hebben we gedag gezegd en toen nog een paar vragen beantwoord of we bijvoorbeeld gelovig zijn en op welke manier we met onze godsdienst omgingen. Nadat we Maartje en Eva terug bij het hotel hadden gezet, gingen we onze weg terug naar huis. Na een indrukwekkende dag die mij redelijk heeft uitgeput.

Thieu,

eerste dagen in Jinja.

2009-07-07T22:43:00.002+02:00

5-6-'09 zondag

Onze eerste nacht op het Afrikaanse land is voorspoedig verlopen. Na 's ochtends een lekkere frisse douche te hebben gehad (de stroom was uitgevallen, dus er was alleen koud water) zijn we vol goede moed aan deze dag begonnen. Daarna genoten van een ontbijt bereid op de afrikaanse manier, na wat geduld toch een erg smakkelijke aangelegenheid.

Daarna zijn we begonnen aan de tocht van Entebbe richting Jinja, met een tussenstop in Kampala voor wat boodschappen.

Eenmaal verder op weg kwamen we al snel in de file terecht en op de aanwijzingen van een taxi chauffeur hebben we een sluiproute genomen, we zijn langs plekjes gekomen die ook voor onze afrikaanse reisgenoot onbekend waren. Na een hoop gehobbel en het ontwijken van gaten in de weg komen we uiteindelijk toch weer op de 'grote' weg richting Jinja uit.

Rond 15.00 komen we aan bij onze eindbestemming op het mooie Rubaga Hill. Na een rondleiding in en rondom het huis halen we al onze spulletjes van het dak van de auto.

Rond 17.00 komen er heel wat vrienden van Paul en Willem om gezamenlijk de verjaardag van Willem te vieren. Het was erg gezellig, veel gepraat en heel wat tips meegekregen. En meteen een mooie afsluiting van een mooie eerste dag.

6-7-'09 maandag

Dit wordt een rustige dag, waardoor we wat bij kunnen komen van de toch indrukwekkende eerste indrukken waar we mee te maken hebben gekregen. In de ochtend en het begin van de middag hebben we genoten van de mooie tuin en zijn alle spulletjes uitgepakt.

Na de lunch zijn we in de auto gestapt en heeft Willem ons al rijdende de stad Jinja laten zien. Erg leuk om te zien was, is dat je op elke hoek van de straat een parkeer wacht hebt staan. En al rijd je honderd meter verder en stap je uit om eventjes snel iets te vragen, je krijgt meteen een bonnetje waarop staat dat je wat moet betalen.

Op de weg is het erg chaotisch, de auto's taxibusjes en vooral de motoren vliegen je van alle kanten om de oren. Dit is erg apart, maar heeft toch zeer zeker zijn charme. De hoofd straat is al langere tijd afgesloten wegens werkzaamheden, ook komen we door straten met allerlei kleine toeristische winkeltjes en we passeren een straat waar alles in het teken staat van auto's en het repareren ervan. Dit is een erg druk gedeelte.

Ook gaan we kijken naar de oever van het Victoria meer, dit doen we op een plek waar een als het ware gesloten gemeenschap houtskool 'importeert' vanaf de overkant van het meer. Dit is een echt stukje afrika, waar eigenlijk geen toeristen komen. Er werd ook een spel gespeeld een soort variant van het nederlandse 'mens erger je niet' en erg leuk om te zien is dat er gebruik wordt gemaakt van een viertal namen. Namelijk; Manchaster United, Arsenal, Chelsea en Liverpool. Nadat we in de auto stapten om verder te rijden werd al snel duidelijk aan alle opwinding dat het spelletje waarschijnlijk niet om knikkers gespeeld werd.

Na thuiskomt genoten van een heerlijke maaltijd en een welverdiend afrikaans biertje.

7-7-'09 dinsdag

Eigenlijk een best speciale dag, het is al de tweede verjaardag die ik meemaak in Afrika en ik ben hier nog maar amper 4 dagen, Thieu wordt namelijk 19 jaar en mag dat hier 'vieren'. Daarbij komt ook nog eens kijken dat vandaag de echte vuurdoop plaatsvindt, we gaan Jinja in, onder begeleiding van een aantal 'straat jongeren'.

Eerst worden we bij het ADSN welkom geheten, dit is de plek waar Paul hier werkzaam is. Hier wordt gewerkt met straat kinderen en hen wordt de kans gegeven om aan een betere toekomst te werken. Door ze vaardigheden te leren en ze van de straat af te houden. Na een formeel welkom, komen we al snel bij de jongeren terecht die ons zullen gidsen door de 'andere kant' van Jinja. Harid, Francis en Bettie zijn onze gidsen en ze zijn erg enthousiast en het is leuk om kennis met hen te maken. De plekken die we te zien krijgen zijn niet alleen de plekken waar de toeristen komen, maar ook de plekken waar eigenlijk alleen maar de lokale bevolking zich begeeft en waar je, je als toerist alleen ook niet echt veilig waant.

We wandelen eerst door de straat waar je alleen bewerkt metaal vindt; halverweg de straat is een grote poort met een soort van entree in het midden. Met een beetje bukken komen we er allemaal doorheen, maar wat ons daar te wachten staat is erg indrukwekkend. Het zijn middeleeuwse taferelen waarbij vele mensen in zeer kleine ruimtes bezig zijn met het bewerken van allerlei soorten materialen. Tijdens deze tour gaan we over de markt waar alleen de plaatselijke bewoners komen, de paden zijn klein er is van alles te vinden. Een waar doolhof voor ons. Ook komen we op de plekken waar ze achter een zelfde soort poort bezig zijn met auto's. Hier stappen we rechts een gebouw binnen en ineens uit het niets staat daar een mooie pool tafel waar een aantal jonge mannen bezig zijn met poolen. Hierbinnen staat ook het fitness toestel waar Harid zijn dagelijkse workuit doet, het is mooi om te zien hoe deze in elkaar gezet is met allerlei materialen van auto's en na een demonstratie van Harid weten we ook meteen dat alles goed werkt.

Bij terugkomst worden we voorzien van een lekkere Afrikaanse maaltijd bij de catering op leiding op het werk van Paul.

In de middag worden we verwelkomd op de school op hetzelfde terrein bij Paul en Willem. Eerst krijgen we een rondleiding waarbij we te zien krijgen in welke omstandigheden de kinderen naar school gaan en waar ze slapen. Erg indrukwekkend.

Daarna worden alle jongeren verzameld en komen we tegenover hen te zitten, we introduceren onszelf en er komt ruimte voor vragen. Als het ijs eenmaal gebroken is komen er leuke onderwerpen en vragen naarvoren.

Daarna gaan we verder naar st. mugaga een opvangplek voor jonge jongens ook gelegen tegen het terrein van Paul en Willem. De jongens zijn tussen de 6 en 16jaar. Na een rondleiding door de vertrekken en de slaapzalen kregen we ook alle dieren te zien. De varkens, de (friessche) koeien, de geiten, de eenden, den kippen en ga zo maar door. Ook is er een erg grote bananenplantage waar we doorheen gelopen zijn.

Na de rondleiding werden we ontvangen in en zaaltje waar we te maken kregen met een erg mooie voorstelling van de jongens, ze zongen en dansten en het was erg leuk. Erg mooi hoe deze jongens dit optreden hebben neergezet.

Een erg lange en mooie dag waarop we veel indrukken hebben meegekregen.

Ter aflsuiting zijn wij uit eten geweest bij een leuk restaurant waar wij ook weer lekker gegeten hebben.

Guido,

Fundraising diner

2009-07-07T14:15:00.003+02:00

Afgelopen zaterdag, 4 juli, heeft in Boxmeer een geweldige actie plaatsgevonden. Onder leiding van Mies van Driel en Hans Vedder is er een fundraising diner georganiseerd, waarbij de opbrengst ten goede komt voor de computerschool in Jinja. Het heerlijke weer, het geweldige eten en de gezellige mensen zorgen sowieso al voor een erg gezellige avond. Daarnaast heeft het ook nog een prachtig bedrag opgeleverd voor de computerschool. Als jongeren willen we iedereen die zich hier voor ingezet heeft enorm bedanken, en vooral alle gasten die gekomen zijn, Anneke en Vincent voor het beschikbaar stellen van hun tuin, Martijn voor de geweldige culinaire leiding tijdens de dag en Mies en Hans voor het organiseren voor deze super leuke dag!

Hier een impressie van deze dag:

Start van de reis.

2009-07-06T22:21:00.000+02:00

Start van de reis naar Uganda op 4 juli 2009.

Om 5.30uur vertrokken vanuit ’s-Hertogenbosch vol gepakt met 2 auto’s naar Brussel, Jeroen is om 4uur 30 vertrokken uit Boxmeer en we treffen elkaar om 8uur 30 in Brussel.

Na alle voorbereidingen en het inpakken is de dag van vertrek aangebroken, vanaf Brussel vliegen we via Kigali naar Entebbe in Uganda.

In Brussel is het in de hal waar we moeten inchecken een drukte van veel Afrikanen die vol gepakt naar Afrika willen, het is wel duidelijk dat we niet de enige zijn met zoveel bagage!!

Ieder mag 46 kg meenemen naast 5 kg handbagage voor Guido, Jeroen., Thieu en Gijs komt dat op 184kg en het wordt gezamenlijk gewogen, thuis hebben we alles apart gewogen per persoon, dat was niet nodig geweest, het gaat op de grote hoop…vol verbazing wordt de sjoelbak aangenomen en die moet apart in het vliegtuig worden ingeladen, kan niet op de loopband bij de overige tassen.

Na gezamenlijk iets te hebben gedronken is de tijd om afscheid te nemen van onze dierbare aangebroken, een moeilijk en emotioneel moment.

Nu door de douane, schoenen uit, riemen af en we worden gescreend, Jeroen mag zijn liter cola uit zijn tas halen en inleveren.

We zitten op tijd in het vliegtuig en door het hele vliegtuig verspreid, raar we dachten met ons vieren bij elkaar te zitten, helaas niet en Jeroen heeft het voor elkaar gekregen dat zijn buurvrouw met Gijs van plaats wisselt zodat Jeroen met Gijs bij elkaar kunnen zitten, Thieu zit naast een Amerikaan langs het raam en Guido een paar rijen achter Jeroen en Gijs.

Het vertrek laat wat langer op zich wachten, er is teveel bagage aan boord, daar kan ik me wel iets bij voorstellen nadat we gezien hadden hoe het er bij de incheckbalie aan toe ging.

Met een uur vertraging vertrekken we dan toch.

Wat details tijdens de reis, op een bepaald moment vliegen we met een snelheid van ruim 900km, op een hoogte van 10900 meter en met een buiten temperatuur van -48graden Celsius.

Om 19.15 zijn we in Kigali voor de tussen stop en vertrekken na een uur richting Entebbe waar we om 22.30uur aankomen.De reis verloopt voorspoedig.

Op het vliegveld staan mannen met pakken en maskers die ons een formulier geven die we meteen moeten invullen, het gaat over de Mexicaanse griep en belangrijk voor hen is om te weten waar we de komende tijd verblijven, hier vullen we de plaatsnaam Jinja in en het telefoonnummer van Willem.

Ons paspoort laten zien, tassen ophalen alles op karretjes laden en waar zijn de sjoelbakken?

Gelukkig liggen ze ergens in de hal en kunnen we die ook meenemen, met hulp van een Ugandees, gaan we naar de uitgang waar Willem met Robbert staan te wachten, het is dus toch allemaal echt, wat een weerzien.

De auto wordt volgepropt en we gaan eerst iets eten en drinken ons eerste Ugandees pils, smaakt uitstekend, de eerste overnachting is in het Hostel van Frank.

Groeten Jeroen, Guido, Thieu en Gijs

Let's introduce ourselves

2009-06-10T16:13:00.014+02:00

This summer a group of 15 young people from Holland will go to Jinja, Uganda. We are going to our friends Paul and Willem. They have a foundation called Kisoboka (http://www.kisoboka.nl/). Kisoboka means: it is possible. We are going to Uganda to see wat Paul and Willem are doing there. We will experience their daily life in Africa. We will help with all kinds of projects that they're doing. One of the things we are going to do is to set up computerlessons. With a mobile computerschool we will teach the kids from Jinja how to work with the computer.
In Holland we had several meetings to prepare ourselves for this impressive journey. We learned about development work, about the computer and about Uganda.
In this blog we'll keep you updated about the trip. You can read what we did and how we experienced it all. But first: let's introduces ourselves!

The first group will go from the 2nd of july until the 2nd of august.

My name is Joep Vedder and I’m 18 years old.
I was born and raised in Boxmeer (Netherlands) and still living there with my parents and the cat.
I have one sister she is 21 years old and she’s living in the city of Nijmegen and she comes in the weekends home.
This year I’m finishing at school and next year I’m going to study Physics.
My hobbies are playing computer games, playing football and filming and editing. I listen to all sorts of music especially rock music.
The reasons why I wanted to go to Uganda are to experience a different culture and learn things of it.
Also I always wanted to go to Africa and this was a great opportunity.
I’m looking forward coming to Uganda and meet you all.
Joep Vedder

I am Babet and I’m 17 years old. I live with my parents and two brothers in a village named Nieuw-Bergen (the Netherlands). I follow the study of nursing for the second year. When I finish my study, I want to work in a foreign country as a nurse. For example I like to work in a country in war with shortage of medical care. My hobby’s are drawing, painting and reading. I also like to socialize with my friends. So now you know something about me.
I am looking forwards to go to Uganda.

Hello, my name is Guido Ackermans. I'm 21-years old and I am studying Small Business and Retail Management. This study is about starting your own company and managing. To finance my study, I work at a bar where they play reggae and hip hop music. Before this job, I worked at a restaurant where I cooked meals. Also I do a lot of sports and video games on the computer in my free time. I also like to hang out with my friends. And I have a girlfriend for almost 4 years.
My motivation to go to Jinja in Uganda is because I like to learn about other cultures and see other parts of the world. Also I like to help other people and share my knowledge with them. I am looking forward to being in Africa, to see the cultural differences and to experience new things. If you have any questions about me or where I am from, do not hesitate to ask me about it.
I am looking forward to meet you all.
Greetings,
Guido

Hello everyone who is reading this. I’m Thieu and I live in Den Bosch in The Netherlands.
Im 18 years old, and im currently doing my exams at school. I like playing game’s at my pc or whit friends.
One of the reasons that i want to go to Uganda, is that i’m curious about the way you are living there. I always see Afrika from the tv or picture’s on the internet or the newspaper, and now i can realy see everything whit my own eyes, and i also can help some people. So whats better then that ? ….
I dont know what i should expect in Uganda, because its totally different the way I live here i think, both livingstyle and a totaly different community.
I am curious about what your opinions are about us, and what your expectations are about us.
Greetings
Thieu,

Hello I am Jeroen I am 17 years old I live in Boxmeer this please lie in North - Brabant
I follow a technique training in Boxmeer I must year still 1 to school and then am I with the basis technique ready. I gladly still by want as an executants for construction
I have to a lot of sense to your belong to, to look at how your there live and how culture there is.
I hope that I can learn of your something for example how your your own maisonnettes make, how transport your something.
But I hope of course also that your of my something can learn how we live here in the Netherlands.

Hello,

I am Gijs and I am 54 years old. Guido and Thieu are my sons and I live with them in ’s-Hertogenbosch which is the capital city of Noord-Brabant, one of the 12 provinces in The Netherlands.
Guido and Thieu are not my only sons, I also have a son called Roel. He is 24 years old and married with Petra, and they have a little daughter together called Roselie, who is 21 months old right now.
The mother of Roel, Guido and Thieu died in 1992.
I work as a nurse at a medical institution for child and youth psychiatry. It is for children from 0 to 18 years old with psychological problems.
I am the leader of the Group of Guido, Thieu, Babet, Jeroen and Joep.
We have prepared ourselves a lot, but that is nothing compared to what it is going to be in the real world, when we are actually there. What is your country like? How do you live there? How do you work? Do you also have clinics like we have in The Netherlands?
I just hope to learn a lot from you, being accompanied by Willem and Paul, who have put lots of energy into this project.
I am very open-minded and welcome everything, and I have no expectations. What are your expectations from us?

Gijs,

The second group will stay from july, 25 until august, 23.

Hello my name is Tij
I’m 13 years old
I live in Boxmeer in Holland
I have 1 brother and 1 sister
My brother is named Rik and my sister’s name is Tineke
My hobby is tennis
I go to school in Nijmegen (a big city in the Netherlands)
I’m coming with my aunt because my father is ill
I like to come over to Uganda to learn things from you
This is me see you soon
Tij Verhees

I’m Tineke. I’m 21 and want to become a teacher in social studies. I hope to be graduated next year. I live in Tilburg, with 4 other students in what we call a studentshouse. I like to hang out with my friends, cook, go to the movies and read a good book. Together with my two brothers Tij and Rik, my aunt Marjon, a friend Wout and my boyfriend Sietse, I’ll come to Uganda. I’m looking forward to this adventure. In the Netherlands we tend to think within the boarders of our own country. By going to Uganda and experience the daily life I hope to make my world bigger. Hope to have a great time, together with you!
Tineke Verhees

Hello!
I would like to introduce myself to you. My name is Sietse and I’m 22 years old. I live in Tilburg. That’s a city in the south of the Netherlands. I live in one house with 11 other students. I also want to become a teacher in social studies, like Tineke. This year I am trying to graduate.
My biggest passion is football (soccer). I am a big fan of the football team NAC Breda. It is a (small) club that plays in the middle of the first league in the Netherlands. Besides football I am a member off the boy scouts. I am a leader of young boys from the age off 7 to 11 years. Every Saturday we’re going to the woods and play games.
I’m very curious about you and Uganda. I would like to learn how you live and what Uganda is like, so that I can tell this to my future students.
Sietse Huijben

Hello, my name is Rik and I am 20 years old.
I don’t live with my parents anymore, I study in a different city where I also live. I live in house with 5 other students which is a lot of fun.
I want to be a teacher at a primary school.
I love to hang out with my friends and to do some cool things together.
I also love to cook. I enjoy food very much and I think it’s great to make it myself.
I hope I can do a lot of fun stuff with you in Jinja. I want to know more about your culture and what your daily life looks like.
Rik Verhees

Hello I'm Wout and I'm 20 years old, I'll become 21 on the 21st of August. I live with my parents and 2 little brothers in Malden; a very little town in the Netherlands. My brothers are 17 years old and 10 years old. I like sports very much; mountain biking, snowboarding and running. I like to spend a lot of time with my friends to do nice thing. I like to go to concerts and festivals and I like to watch movies. Playing guitar is also one of the thing I like tot do. Next year I want to go college and I want to study psychology. Now I work in a restaurant and I like that very much.
I like to go to Uganda to discover more of the world and other cultures. I think its very exiting because I think it is a whole different world than where I'm living in right know.
Wout van Gendt

Nice to meet you……………………………………………………
My name is Marjon Verhees.
This summer I will meet you in Uganda. Together with the second group (Tineke, Rik, Tij, Sietse and Wout) I will spend over three weeks in Jinja. I am very eager to get there and see what is going on. I like to tell you about our lives in The Netherlands and of course I want to learn about your way of living.
I am 47 years old. I have two wonderful sons of 19 and 18 years old. I live in Boxmeer and I work as a mathematics teacher on a high school. I like my job very much. In my free time I like to play the saxophone and the bassoon in several music groups. At home I like to be lazy and read a book or watch television. I also like to do crafts, like knitting, crochet and sewing, but I had little time to do that for the last few years.
For a few years I lived abroad, in the USA and China. I never traveled to Africa so that will be a new experience. I am looking forward to that.

The third group will be in Jinja from the 10th of august until the 3rd of September. Hi, I'm Frank.
I'm 14 years old and I live in Boxmeer, a small town in The Netherlands nearby the German border.
My school is the Elzendaal College, which is also in Boxmeer. My hobbies are playing Baseball and playing computer games. I also play keyboard. I spend my day with going to school. What do you regular do on a normal day? I hope to hear from you soon.

Dear friends in Uganda,
I’m Karin van de Weijer and I am 20 years old. My birthday is the 12th of August. This means that I am celebrating my birthday when I am visiting you all. I am living in Boxmeer. This is a little town in the Netherlands. I am living with my mother (her name is Ellis) and my little brother(his name is Roel). We also have a little dog. Her name is PIP. It’s my dog and one of my best friends. With my boyfriend Peter I am looking for a nice place to live. We didn’t find anything yet but we keep looking. My father and his new wife are living about 18 miles away. I am visiting them every 2 weeks. At this moment I am studding to be a teacher. I just did my first year. I like this very much. I love to work with little children. At Saturday I work as a mail delivery person. I like this very much. Its outside and I have much social contact with people. Beside my school and work I love to read. I don’t specifically like a sort of books. I like Romans, history and travel books. I also love to travel. I went al over Europe. I like to meet new people, history’s, languages, cultures en stories. This is the first time I am travelling outside of Europe. I find it a little bit scary but I can’t wait to go on this adventure. I hope I can make a lot of new friends and go home with beautiful stories.
Together with the group how is visiting you all I have been busy organise sum activities. I hope we can do a lot of fun things together. I hope I can learn from you, you country and your culture. And perhaps you can learn something from me.

Dear friends I am gone see you in August.
Love,
Karin

Hello! My name is Lieke. I am 21 years old. I was born in Boxmeer and my parents and my younger brother Joep still live there. I am now living in Nijmegen, a city 30 kilometres from Boxmeer, in a house for students. In Nijmegen I am studying for psychiatric nurse. In a few months I will have finished my study and then I want to go working in the mental health care. In Nijmegen I like doing things together with my friends: we cook and eat together, go to the sport centre and like watching movies. In the weekend I go to my parents in Boxmeer. In the evenings I like to meet my friends there and we go together to the pub. My hobbies are listening to music, reading books and of course I like doing all kinds of things with my friends: talking, shopping and partying. I am looking forward to go to Uganda this summer. I would like to see other parts of the world and learn about your culture. I always wanted to see something of Africa and in this way I get the opportunity to meet Africa. I like to see the life in Uganda and learn about your way of living. I would like to talk with you about our lives and exchange our knowledge.I am looking forward to this experience!
Greetings,
Lieke

Hello,
It is so exciting to write you all, because the day I will see you all looks much closer now! First let me tell you something about myself:
My name is Minke and I am 19 years old. Two weeks ago I did my last exam, so with a little bit of luck I have my diploma of VWO next Thursday (I know it does not mean really much to you, but you can compare it with High School).
Next year I am going to study in Amsterdam. I will be living on my own than, so it is a big step in my life! Now I am living with my parents in Boxmeer. I have a brother and sister, but they are older than I am, so they do not live at home any more.
In my spare time I like to play the trumpet, to play hockey, to do sports in general, chat with my friends, to go out dancing, to be with my boyfriend (he will be going to Uganda as well) and to dream about going to Uganda, of course.
In Uganda I want to learn a lot of you. Music is my passion, so I hope we are going to make a lot of music in Uganda! It will be nice to be in a total different environment, with a different culture!
See you the 11nth of August!

Hi There,
The name is Joep Kusters. I’m 26 years old and I’m living in Nijmegen a Town of 156.000 people in the South East of the Netherlands. I work as a school teacher is Geographic and I’m a part time student at the Radboud University of Nijmegen.
Besides work and school I like to play the trumpet. I play in two orchestras. But my biggest hobby is playing handball. I play for the first team of Nijmegen and I would really like to play sports like handball or football in Uganda.
I like traveling a lot! I’ve been to Africa before in Ghana. This project was organized by Paul and Willem.
I‘m really looking forward to come to Uganda.
With kind regards
Joep Kusters

Hello,
Here am I…….My name is Mieke en I’m coming to visit your lovely country with the third en last group in August.
I’m the companion of Karin, Lieke, Minke, Frank en Joep.
I’m looking forward to meet you and to see your nice country. Meanwhile I’ve learned a lot about the geographic, politics and the lake en falls together with the young ones, but not enough about your all day living. That you can only do by visiting. So, I’m very eager to see en to meet you there. And also to see old friends Willem and Paul en there dogs. I’m interested in how there doing and off course what they’re doing. And also see there way off living.
In daily live I’m a teacher and I’m having at to moment a practice for children en young one from the age 4 till 23. Children are coming to me with all kind of psychical problems en they speak or play about there problem. I’m also working with the parents of the young children. I see those kids about 13 times for an hour in the week and that’s enough to see them smile again en have a nice life.
I’m also married and have a son of 14 years. Besides that I’m having several hobbies.
I like to work with children, reading, working in my (vegetable) garden, visiting other countries and cultures, cooking, listing music, doing social activities with family and friends, walking and sports. Never a dull moment!
So, I hope this is enough about me. The best way to meet you is to come in August!
I’ll see you then. Nice to meet you!!