Woensdag 29 Juli

Vandaag na het ontbijt gingen we naar ADSN met de straatjongens katapulten maken, het was heel erg gezellig en het is leuk om met de jongens te praten , je merkt dat ze het ook leuk vinden om met jou te praten. En ze zijn heel enthousiast over alles wat ze vertellen. Daarna gingen we naar masese 3 een heel erg arme buurt. Ik sta er steeds weer versteld van onder welke omstandigheden sommige mensen hier leven, je beseft je op die momenten hoe goed je het eigenlijk in Nederland hebt. Mensen die de hele dag staan te werken onder bare omstandigheden voor maar 30 cent per dag. De kleine kinderen vinden het heel apart om een blanke te zien , hier ook wel muzungu genoemd we gingen naar masese 3 naar de oude school van een van onze gidsen we kwamen er aan en een groep van minstens 10 kleine kinderen kwam op ons afgestormd en maar roepen muzungu muzungu deze kinderen hebben echt een oprechte interesse in je en vinden alles heel apart, de beugel van Tij is iets wat ook alle kinderen heel erg opvalt , er word vaak gevraagd of dit een sieraad is . Elke keer als we bij iemand komen, bijvoorbeeld de directeur van een school en een opvang, zijn deze mensen graag aan het woord en willen vertellen wat voorn werk ze doen, dit is vaak iets waar ze zelf weinig profijt bij hebben, en dit maakt het extra bijzonder dat ze zoveel opofferingen doen voor de kinderen deze mensen handelen echt uit liefde voor elkaar en voor de kinderen. Eenmaal toen de tour geëindigd was zijn we nog eventjes de stad in geweest langs het internetcafé waar je bijna een uur kon internetten voor nog geen 30 cent het blijft me verbazen hoe goedkoop alles hier is , voor 30 cent kan je ook met de boda boda , dit is een soort taxi alleen dan op een brommer , erg wennen want de wegen zijn nog al hobbelig en ze rijden hier links dus het blijft een aparte ervaring. Het was vandaag wederom een bijzondere dag en ik kijk al uit naar morgen !

Wout,

Dinsdag 28-07-2009

Vandaag een dag vol eerste ontmoetingen. We begonnen met een city tour vanuit ADSN. Francis en Esther hebben ons een zeer bijzondere rondleiding gegeven door een Jinja wat de meeste toeristen niet zullen bezoeken. We begonnen bij een soort smederij. Hier waren mannen allerlei metaal en blik aan het recyclen. Een hoop lawaai en bedrijvigheid daar. In deze straat was eigenlijk een grote openbare garage. Mensen brachten daar hun auto en er komt dan wel een monteur. Daar stonden veel auto’s dus geparkeerd, wat de verkeerssituatie niet veel overzichtelijker maakte. Sowieso vielen we daar extra op, er waren bijna alleen maar donkere mannen. Dus met een groep witte mensen (mzungu’s) en een paar vrouwen trek je wel de aandacht. Af en toe werden we na geroepen in het Luganda, maar goed dat verstaan we niet, en wat niet weet, wat niet deert.
Ook hebben we over de plaatselijke markt gelopen. Het is zo speciaal om daar rond te lopen. Er zijn enorm veel kraampjes die groenten, fruit, sloten, kleding, zeep enzovoorts verkopen. Iedereen is erg vriendelijk naar ons. Marjon en Wout kopen een geluksfles. Na heel wat afpingelen is het nog steeds erg duur, maar de fles zorgt er wel voor dat de bad spirits wegblijven en dat is natuurlijk onbetaalbaar! Toen zijn we naar een plek gegaan waar ze van maïs meel maken om pocho van te maken. Ten slotte komen we langs de plek waar veel straatjongeren leven. Weer veel nieuwe indrukken. We sluiten de tour af met een lunch bij de cateringschool naast ADSN. Daar typisch Ugandees gegeten, niet bijzonder lekker, maar wel goed om te eten.
Hierna hebben we de technische school en het weeshuis op het terrein van Paul en Willem. Bij de school kregen we een rondleiding en moesten daarna voor de studenten gaan zitten om wat over onszelf te vertellen. Erg bevlogen docenten die met veel passie hun vak uitvoeren. Ook de leerlingen laten met veel plezier zien waar ze mee bezig zijn.
Bij het weeshuis worden we ook met open armen ontvangen. We worden door twee broeders rondgeleid die ons de verschillende gebouwen en de bijbehorende plantage zien. Erg prachtig met hoeveel gevoel deze mensen hun werk doen. Met erg veel liefde vangen ze deze weeskinderen op. Door ze verantwoording te laten dragen voor de dieren, naar school te laten gaan en een huis te bieden, willen ze de kinderen een betere toekomst geven. Heel uniek om dit allemaal te zien.
Nu zit ik op de veranda bij Paul en Willem. Babet, Jeroen, Joep, Thieu, Guido, Gijs en Willem zijn hun tocht naar de Murchison Falls gestart. Morgen zullen zij een tour door het park doen. We hebben al gehoord dat ze goed op hun overnachtingsplek zijn aangekomen.
Ik ben benieuwd naar de dag van morgen, wanneer we op ADSN mee gaan doen aan de activiteiten.

Tineke

25/26/27 juli 2009

’s Ochtends 5 uur mama: ‘hé sta je op’. Ik meteen uit bet helemaal blij dat ik eindelijk er naar toe mocht. Naar het vliegveld en de grote reis gaat beginnen . Eenmaal in het vliegtuig opgestegen kregen we vrij snel eten en het was ook nog eens lekker. Een hele voorspoedige vlucht. Op het vliegveld ook heel snel geholpen. De 20 tassen waren er snel Willem kwam ons op wachten met robbert die een goeie vriend is van Paul en Willem. Nog even gegeten. En snel slapen

De volgende dag op zondag werden we kwart voor acht wakker. Werden we verwelkomt door aapjes. En gingen we ontbijten. Daarna gingen we naar Kampala inkopen doen voor de komende drie weken. Maar onderweg ging de auto heel raar doen. Toen gingen we naar een garage vlakbij een supermarkt. Hij wist meten wat het was en zei: ‘’only twenty minutes’’ wij gingen dus 20 minuten inkopen doen. Wij gingen dus terug naar de auto na 20 minuten. En hij was nog niet gemaakt en nou was het iets anders dat kapot was. En zo ging het ongeveer vijf keer en na vijf uur was hij dan toch gemaakt. In ieder geval dat dachten we. Na een uur sprong het autoraam, waar Wout zat. De oorzaak was onduidelijk. Wout heeft er verder niks aan overhouden. Met de wind in onze haren eindelijk de rit afmaken. Ten minste dat dachten we. Want tien minuten voor Paul en Willems huis toen kwam er heel veel rook van de auto en moesten we weer stoppen. Toen kwam de monteur die Paul en Willem altijd hebben en Paul kwam ons toen ophalen.

Eindelijk gearriveerd in Jinja. Nog net in het licht. Aan gekomen veilig en wel. Helemaal welkom geheten door de mensen en natuur. Toen we naar onze slaapplek liepen Wouden allemaal kindjes onze hand vast houden en onze tassen dragen niet om te stelen of om geld maar gewoon omdat wij heel bijzonder voor hun zijn. En weer lekker uitrusten heerlijk chinees gegeten. En slapen

Acht uur weer ontbijten. Met onze 6 blokken/bollen kaas, nu al een blok op. Daarna gingen we naar de ‘’town’’. Naar het A.D.S.N. om kennis te maken. En naar de crèche en al die kindjes naar je toe en je hand vast houden. En knuffelen en voelen hoe die blanke huid voelt. En ze gingen zingen voor ons. En elke keer als we een foto met flits maakten dan gingen ze juichen. En toen gingen we de wijk in die daar bij ligt. Een soort krottenwijk. Echt een heel gek gevoel als je ziet hoe die mensen daar leven in hele kleine huisjes. En in de modder spelen op die kleine blote voetjes. En ze maakten ook een jenever. En dat is heel gevaarlijk werk want dat doen ze met tonnen en die ontploffen ook soms. En de lucht is door die geur heel slecht voor je. En weer naar huis. Het huis van Paul en Willem dan. En dan ben ik nu dit verhaal aan het schrijven. Maar er kan niet alles in wat ik wil vertellen. Anders wordt het heel lang.

Tij Verhees

Zondag 26-07-09

Om 6 uur moesten we opstaan. En om half 8 hadden we ontbijd. (dus we hadden nog een uur in bed kunnen liggen!) Om 8 uur waren we bij Mabira Forest en gaf de gids al zovast wat informatie. Daarna begon de tocht van 2,5 uur door de bush bush. We hebben veel mooie natuur gezien. Mooie bomen, planten, apen en interessante vogels. We hebben veel foto’s gemaakt en gefilmt. Nadat we terug kwamen hebben we roll-eggs gegeten, het was erg lekker. (Dat is een soort pannekoek van maisdeeg met daarop een gebakken ei met daarin groente)

Daarna zijn we terug gegaan, maar we pasten niet allemaal in de auto dus moesten wij (Jeroen en Babet) en 2 dames van de ADSN maar met de taxi gaan. We zaten met 20 mensen in 1 taxi die voor 12 personen bestemd is. Het was dus behoorlijk warm in de taxi en niet geheel pijnloos. (Die taxi’s zijn levensgevaarlijk) De taxi reed behoorlijk hard en we werden midden in het centrum van Jinja afgezet. We wisten niet wat we moesten doen, en hoe we thuis moesten komen. We liepen de dames maar achterna maar die gingen eerst boodschappen doen. En daarna gingen ze naar huis dus daar hadden we ook niet veel aan. Uiteindelijk hebben we maar een boda-boda genomen en die heeft ons naar huis gebracht. We waren minstens een uur aan het reizen.

Het was een gezellige avond, we hebben veel gelachen.

Jeroen en Babet.

Zaterdag 25-07-09

Om 08.00uur zijn we opgestaan. We zijn eerst gaan ontbijten en zijn rond 10.00uur naar Robbert gegaan. (Dit is een jongen die op school zit op Mutia Mulumba en Paul en Willem betalen zijn schoolgeld)

Toen we daar aankwamen hebben we eerst koffie en thee gedronken. Daarbij kregen we nootjes en bananen. Robbert mag er zelf niet bij zitten (terwijl hij ons heeft uitgenodigt) omdat dit het huis van de vader is, en dus ook zijn gasten.

Daarna hebben we een rondleiding gehad rond zijn huis en bij zijn oma (een vrouw van 87). Ze hadden ook nog een lunch klaar gemaakt voor ons, met rijst, groente, aardappelen en kip. Wij zaten in de huiskamer te eten en de vader van Robbert zat net buiten de huiskamer. (Dit is hun cultuur om dat zo te doen) Rond half 3 zijn we naar Mabira Forest gegaan, samen met 3 meiden en 2 straatjongens van de ADSN. Toen we daar aankwamen moesten we meteen gaan wandelen. Het was een zware wandeling met veel stijle heuvels.

Toen we terug kwamen hadden we eerst wat gedronken met zijn alle. En om 7 uur begonnen we met de BBQ. De straatjongens hebben samen de BBQ aangestoken. En een van de dames heeft geholpen met BBQen.

Het was een gezellige avond.

Jeroen en Babet.

Vrijdag 24-07-09

In de morgen waren we naar de stad toe geweest, behalve Guido ging niet mee omdat hij zich niet zo goed voelden. We gingen met ze allen met een boda-boda naar de stad (mainstreed) we hadden daar van alles gekocht.

Rond 2 uur gingen naar Alba, we gingen hier kookles geven en Engels les geven. Guido en Joep hadden kookles gegeven, ze hadden samosas gemaakt. En wij en Thieu hadden Engelse les gegeven we hadden het veel over het geloof over hier in Uganda.

Rond half 9 waren we nog uitgeweest met een 2 dames. We zijn van allerlei cafétjes en clubs afgegaan het was kei gezellig later op die avond hadden we nog gedanst met Tomas het was een gezelige avond.

Jeroen en Babet.

donderdag 23-07-2009

The day started like always with breakfast. We went together with Jacob, Bacalli en Robert to the agriculture show. (An annual show that gets bigger and bigger almost every year.) Very many people come to this event every year, even from whole Uganda to come to the Agriculture show. You see a lot of busses from different schools which come particular to the Agriculture show. While you are waiting, or just walking around you see a lot of different school uniforms one purple the other black or yellow. At a sudden moment we were searching for the animals and we couldn’t find them, but they were there. We had to pay 1000 Shilling for seeing the animals. But they weren’t as we had expected them. It were five animals in a little cage, and they were bored…. A monkey was walking to the right and the left and so on. We had lunch on the showground, we all ate roll-eggs (eggs and chapatti rolled into each other) it tasted very nice and it was something very special.

En nu verder in het Nederlands:

In de middag zijn we naar Soweto voor de opening van de crêche gegaan. Toen we daar aankwamen hebben Babet en Ik nog een snelle rondleiding gehad door het dorpje. Het was heel indrukwekkend het is er nog armer dan in Kimasa, overal waren waranji-stokerijen. Tijdens de opening werd er gespeeched, gedanst en gezongen. Willem had zelf ook een speech voor kisoboka. Wij hebben samen nog “lang zal ze leven” gezongen om de sfeer er in te houden. Op een gegeven moment begon het te regenen maar de opening ging gewoon door iedereen kwam steeds meer onder het zeil staan, wat denk ik zelf eerst was opgehangen voor de zon. Toen het klaar was zijn we weer terug gegaan naar huis. we zouden na het eten naar Susan gaan om daar een oud hollandse spelletjes avond te hebben, maar die belde af.

Joep,

Woensdag 22 juli.

‘s Ochtends gaan Thieu en ik met Paul mee naar het ADSN om van daaruit met een aantal straatjongens te gaan vissen. Jeroen en Joep verzorgen een computer les en Gijs en Babet gaan een kijkje nemen binnen een mental hospital.

We gaan vissen vanaf de oever aan het victoria meer, op de manier zoals de straatjongens het gewend zijn. Dat houdt in dat we gaan vissen met een visdraad met wat lood en een haakje. De draad zit om een plastic flesje en dat flesje houdt je tussen je voeten zodat je niet alles weg gooit. Een worm aan het haakje en we kunnen gaan vissen. Maar eerst nog een mooi plekje zoeken waar we kunnen vissen. Eerst aan wat militairen gevraagd om vanaf hun oever te vissen, maar dit was geen optie omdat ze met een oefening bezig waren. Toen een stuk verderop gevraagd aan bewakers of we vanaf hun terrein mochten vissen, maar dit was tegen de regels... Tenzij we 50.000 Ugandese shilling zouden betalen, dus gingen we weer verder. Uiteindelijk zijn we naar de oude spoorbrug gereden, waar we terecht kwamen op een zeer mooi en rustig plekje. Waar een van de jongens voor 11 jaar geleefd had, totdat hij op een nacht wakker gemaakt werd met een machine geweer tegen zijn hoofd en de mededeling dat ze hem om zouden leggen.

Het vissen was een leuke ervaring, maar de vangst viel tegen. 2 Erg kleine visjes.

Bij terug komst bij het ADSN kwamen Gijs en Babet aan, die gingen met een dokter en Paul op huis bezoek bij een gezin waarvan 3 kinderen aan een uiterst zeldzame (onbekende) en lugubere ziekte leiden. 1 Van de kinderen is hier inmiddels al aan overleden. Bij deze ziekte worden de kinderen langzaam aan van binnen uit ‘opgevreten’ en op foto’s van de inmiddels overleden jongen, zijn ook gapende wonden in zijn schedel en aangezicht te zien.

S’middags gaan we naar Balitabene, waar Thieu en Babet computer les gaan geven aan een aantal meiden en Joep en ik gaan buiten in de tuin met een aantal meiden een ‘engelse les’ houden in de vorm van een conversatie. Nadat we beidde een aantal foto’s van het thuisfront hebben laten zien volgt er een leuk gesprek, waarbij we op de meest uiteenlopende onderwerpen uitkomen. Het is leuk om te merken dat ze steeds meer durven te zeggen en ook lastige onderwerpen niet uit de weg gaan.

Guido

dinsdag 21-07-2009

Vandaag zijn we in ochtend naar de crèche geweest, in Iganga. Deze creche is bedoeld voor de wat jongere jongeren die bijvoorbeeld ter vondeling zijn gelegd, of hun moeder hebben verloren zodat ze gewoon op hun zelf zijn aangewezen. De creche word gerunt door zusters. En het blijft mooi om te zien dat de jongeren in jonge leeftijd altijd aanhankelijk gedrag vertonen tegen de blanken, in ieder geval dat is mijn mening. Zo waren er bijvoorbeeld 2 kleine jongetjes die al aanwezig waren bij aankomst, en die blijven de rest van de rondleiding op het terrein van de creche bij je, en ook precies dezelfde kinderen, ook al lopen er 30 kleine kindjes mee. Overigens kreeg ik wel een brok in mijn keel bij het zien een bepaalde slaap gelegenheid. De slaapgedeeltes waren ingedeeld in bepaalde leeftijden, en aan het eind van de gang sliepen de kinderen tot 1 jaar.....En dan liggen er 2 kleine kinderen die niet veel ouder zijn dan 4 maanden, en dan krijg je te horen dat ze gewoonweg ter vondeling gevonden zijn, en zoiets maakt toch wel iets los in mij.

In de middag zijn we opnieuw naar de school van Alba geweest om computerles te geven, althans Babet en ik. En Joep en Guido hadden een engelse conversatie. De bedoeling van de computerles is jammer genoeg nog steeds niet altijd duidelijk. Zo had de broeder van de sint mugaga school voor ogen dat er elke computerles 8 nieuwe kinderen konden komen. Maar nog steeds zien we liever wat oudere kinderen die de stof beter oppakken en wat beter engels kunnen, en we hebben nog altijd maar plek voor 6 jongeren. En daarbij komt dat we elke les het liefst 6 dezelfde personen zien zodat we elke keer meer vooruitgang boeken in plaats van elke keer weer vanaf het begin beginnen. Maar goed ook bij Alba was het verhaal niet helemaal duidelijk, en ook zij had 2 groepen voor ogen die dan in de 2 en half uur tijd de les konden volgen. Uiteindelijk was het ook zo gegaan, maar dat was eigenlijk niet de bedoeling. Maar met zoiets merk je wel of er veel kennis is blijven zitten en wat men zich nog kan herrineren, aangezien dit de tweede computerles was bij Alba. En dat is nog knap lastig want sommige mensen konden zich nog alles herinneren, en sommige wisten niet eens meer hoe ze ‘word’ moesten openen, daarom bleef ik hammeren dat ze aantekeningen moesten maken. Maar goed al met al leren ze steeds meer, en je ziet ze progressie maken en dat geeft toch een goed gevoel.

Thieu,

maandag 20-07-2009

Rond half 10 gingen we naar Kimasa, naar de crêche. Hier zitten kinderen tussen de 0 en 6 jaar. We gingen eerst naar de lerarenkamer om het visitorsbook in te vullen (dit is een boek waar de bezoekers hun naam opschrijven en je kunt een opmerking opschrijven over de school) Daarna gingen we naar de klas waar ongeveer 30 kinderen zitten. Ze hadden van allerei liedjes geoefend, het was best mooi om te zien. Toen ze klaar waren mochten we onszelf voorstellen, daarna hadden wij hoofd, schouder, knie en teen gezongen en gedanst. Ze deden het allemaal goed mee het was best leuk om te zien hoe die kinderen dit doen. Rond 11:30 gingen we met de kinderen naar buiten om wat spelletjes te spelen, eerst deden hun wat spelletjes en daarna mochten wij een spel bedenken voor hun. We hadden eerst overlegt met elkaar en kozen voor het spel overlopertje. Na uitleg aan de leraar kon zij het dan weer in het Afrikaans aan de kinderen vertellen. Toen ze alles begrepen gingen we het spelen, de dames aan de rechterkant en de heren aan de linkerkant en wij mochten in het midden gaan staan om te gaan tikken. Het was best moelijk om ze allemaal te tikken ze zijn razend snel (sneller dan de kinderen in Nederland) de leraren deden niet mee maar ze keken toe hoe wij de kinderen tikten. Rond 12:30 liepen we weer terug naar Paul en Willems huis de leraar liep met ons mee om de weg te wijzen ze had een kortere route genomen dan dat Paul ons had gezegt. Toen ze met ons de hele route had mee gelopen hadden we haar 1000 shilling gegeven voor de boda-boda. Toen we thuis aankwamen had Gijs al de tafel gedekt voor de lunch. Rond half 2 gingen we naar het A.D.S.N (het werk van Paul) om daar een computerles en een workshop te geven. Guido en Joep gingen de computerles geven en Babet, Thieu en ik gingen naar de dames om een workshop te geven. Toen we aankwamen in het lokaal was het nogal stil. We hadden ons eerst even voorgestel aan de dames en ze konden wat vragen stellen over hoe wij leven, en hoe de regels zijn in Nederland. De eerst paar vragen waren ze een beetje verlegen, maar daarna waren ze niet meer verlegen en kwamen er onzettend veel vragen over van alles en nog wat in Nederland. Toen ze een heel eind door de vragen heen waren, ging een van de dames een korte samenvatting maken hoe ze hier leven in Uganda, het was best boeiend. En daarna mochten wij vragen stellen over dingen die wij graag zouden willen weten, ik had bijvoorbeeld een vraag over, stel dat je een ongeluk krijg op straat met een auto wat gebeurt er dan? Ze zeiden dat ze hier gewoon een ambulance voor zo’n soort ongevallen hebben. Toen wij ook al onze vragen gesteld hadden aan de dames hadden wij nog ons foto album over de famlies laten zien, we gingen in groepjes van ongeveer 7 dames praten over de families van ons, het was best wel gezellig in het begin durfde ze bijna niets te vragen en op het eind waren ze niet te stoppen met de vragen. Rond half 5 gingen we weer met Paul mee terug naar huis om even te relaxen. En tegen half 8 gingen we lekker eten en weer optijd naar bed voor de volgende dag.

Jeroen van Hoenselaar

Zondag 19-07-2009

Vandaag zijn we naar de SipiFalls geweest. Het was 3 uur rijden voor dat we er waren. Er gingen 5 vrouwlijke studenten van Alba (Alba is een Italaliaanse vrouw die een kookschool heeft) mee. Onderweg hebben we nog een pause gehad om wat te drinken, en moesten toen nog ongeveer een uur anderhalf uur rijden. Eenmaal aangekomen hebben we eerst allemaal een keuze gemaakt wat we wilden eten als we terug kwamen van de waterval. Toen begonnen we de tocht samen met een gids. Je moest goede schoenen aanhebben want het was een eind lopen. (de gids was op zijn slippertjes) Het begon met een trap naar beneden dat viel allemaal nog wel mee. Toen nog wat smalle paadjes waar je goed moest uitkijken dat je niet uitgleed en eraf viel. Het was een hele tocht naar de waterval toe. Door smalle paadjes en stijl naar beneden. (Ik vreesde al voor de terug weg, toen ik de heenweg zag hoe stijl we naar beneden gingen) Onderweg kwamen we hutjes tegen waar mensen woonde, en een oude vrouw die met gemak naar boven toe liep. Ook kwamen we veel kinderen tegen (het waren net aapjes hoe die overal op klommen en rende). Die hielpen ons door de smalle paadjes heen. Eenmaal bij de waterval aangekomen wat het prachtig om te zien. Het was erg warm onderweg, maar bij de waterval was het fris. (Dat was ook wel even lekker na zo’n wandeling in het warme weer. We hadden de waterval al van een afstand gezien, maar van dichtbij was het echt prachtig en groot. Mja toen moesten we nog terug. In het begin van de terug weg viel het nog wel mee. Maar hoe langer we liepen en hoe stijler het weer omhoog ging. Pff het was verschikkelijk! En dan te zien dat sommigen het zo gemakkelijk konden. En ik zweete en kreeg bijna geen lucht. (Toen besefte ik me weer hoe slechte conditie dat ik heb) En dan op het einde die trappen weer op. Ik had het echt gehad en was blij dat we er weer waren. Toen kregen we lekker wat te eten. (Ik had weer een lekker gebakken eitje). En zo had ieder wat die graag wilden eten. Daarna zijn we weer naar huis gegaan. (Weer 3 uur in de auto) Eindelijk thuis waren we allemaal erg moe. (Vandaar dat dit stukje er ook pas later opstaat)

Maar het was een geslaagde dag.

Babet de Wit.

Zaterdag 18-07-2009

‘s morgens vroeg evaluatie over hoe alles tot nu verloopt en hoe de groep functioneerd. We kregen een stuk of 7 vragen zoals: wat is je het meest opgevallen? En wat heeft het meeste indruk op je gemaakt? Alles verliep goed geen nare meldingen naar elkaar toe. Het was wel een gezellig gesprek en iedereen durfde wel te zeggen wat ze dachten.

Voor de middag was het voetbaltoernooi ingeplant. Hebben eerst wat voorbereiding getroffen zoals: lijnen getrokken en hoekvlaggen (boomtakken) neergezet. Toen de teams aankwamen had Paul gezien, dat de coach van een team die de vorige keer om schoenen had gevraagd voor een van de spelers ze nu zelf droeg. Zo gaat het hier je moet overal opletten of ze niet teveel van je profiteren. Toen de wedstrijden begonnen moesten we omstebeurt grensrechter zijn. In de rust van elke wedstrijd gaven we water aan de spelers en de scheidsrechter, voor de nodige afkoeling. Tijdens de wedstrijden was er veel sfeer, er waren mensen met trommels en later gingen ze ook nog zingen en dansen. Als er gescoord werd renden de mensen het veld op ze schreeuwde en sprongen in de lucht. Het was echt leuk om daar te zijn en al die mensen zo te zien.

’s Avond waren we uitgenodigd om bij Thomas (pricipal van st. mutia mulumba) te gaan eten. De echte traditionele Ugandese keuken. We kregen matoke, rijst, aardappelen, chapati, kip en groenten. Het eten was heel erg lekker en het was natuurlijk een gezellige avond.

Het was een niet zo heel drukke dag maar toch wel vermoeiend.

Joep Vedder

17-07 vrijdag

Vanochtend heerlijk uitgeslapen tot half 10. . Je merkt wel dat je dat af en toe nodig hebt. We hebben een goed gevuld programma en ook het laten inwerken van alle indrukken kost energie. Zeker de eerste dagen was ik s’ochtends nog erg moe, maar nu begin ik steeds meer gewend te raken aan veel dingen. Paul en Willem hebben tijdens deze ochtend een vergadering gehad, met alle betrokken partijen. ’s Middags zijn Joep en Babet naar de source of de Nile geweest, voor deze tocht waren ook een drietal jongeren van het ADSN uitgenodigd. Samen met Willem hebben ze aan deze toch deelgenomen. Tijdens deze boottocht krijg je een mooi stuk natuur te zien met aan de oevers ongerepte stukken, waarbij je met een beetje geluk groepen met apen aantreft, net zoals vandaag. De rest is naar Balidhabene gegaan, de school van Alba. Daar hebben Thieu en Gijs een workshop first Aid gegeven. En Jeroen en ik hebben de dames een appeltaart laten maken. Gelukkig kwam deze perfect uit de oven en ze vonden hem ook nog eens erg lekker. De volgende keer leren ze ons hoe we somosa’s moeten maken. Een lokaal gerecht/ snack. Het is leuk om te zien hoezeer de mensen het op prijs stellen als je met ze aan de slag gaat en het is nog leuker als je ze iets op een leuke manier bij kunt brengen. Vanavond hebben we kunnen genieten van een barbecue en van de gisteren geslachte geit. Het smaakte allemaal erg goed. En voor de liefhebbers, we hebben alle slachtpartijen opgenomen.

Guido

Donderdag 16 juli

De ochtend planning ging wat anders dan gepland. De reden daarvoor was dat Mister Lugero zijn afspraken niet na is gekomen. We zouden namelijk naar Soweto gaan, naar de crèche en Joep en ik zouden met de dames gaan praten. Maar er was niks geregeld, dus we waren in de ochtend al vrij om Jinja town te gaan bezoeken. In Jinja hebben we wat souveniertjes gekocht en natuurlijk konden sommige mensen, en met name Gijs, het niet laten om wat af te pingelen. Op straat werden we zo af en toe aangesproken door wat kinderen: Please sir, im hungry give me some money, please. Maarja ook al is het nog zo moelijk gewoon negeren, want het zijn veelal kinderen die door de ouders op straat worden gestuurd om geld te bedelen en door ze geld te geven houdt je het systeem in stand. Dus gewoon niks geven. Wat lekker gegeten in een tentje en ook daar kwam een kind bedelen. Die stuurden we weg maar die werd weer terug gestuurd door een wat groter kind. Op een gegeven ogenblik gingen ze beiden weg. Later bleek waarom ze weg gingen, de tas van een van de klanten die in het restaurantje zaten was gestolen. Dus blijf altijd opletten! De weg terug zou worden afgelegd op een boda boda, een taxi of een motor of scooter of fiets. In ons geval een motor anders zouden we de berg, waarop Paul en Willem wonen, niet op komen. Maar voordat we ook daadwerkelijk op de boda boda zaten, zagen we een opstoot met mensen, en meestal betekent dat niet iets goeds. We zagen een man wat mank lopen met wat kapotte kleren en dat was wel indrukwekkend om te zien. Want je hoort toch verhalen, van hele groepen mensen die een persoon afmeppen omdat die iets gestolen heeft, en waarschijnlijk had die ene man ook iets gestolen.

In de middag zijn er weer activiteiten geweest op de sint Mugaga school, Joep en ik hebben computerles gegeven, en Babet, Jeroen en Guido hebben spelletjes gedaan met je jongens. Volgens mij hadden de broeders de boodschap niet echt begrepen want er zaten vooral jongeren in plaats van wat oudere jongens, en daardoor verliep de communicatie ook wat minder, dus ik heb naar mijn gevoel niet goed kunnen presteren. Maarja al met al komen we er wel.

Thieu,

15-07-2009

We waren om 7:30 op gestaan we haden eerst geonbijt toen we klaar waren zat becardie al op mijn te wachten om mee te gaan naar de bouw school ik mocht samen met hun een muurtje metselen op hun manier, het was best wel indurkwekent hoe ze op hun manier metselen. Je kunt het totaal niet vergelijken met Nederland.

Guido en Thie gingen computerles geven aan de Matia Mulumba

En Babet en Joep gingen naar het ADSN met Paul samen om daar wat te knutselen

met de straatjongeren.

Eerst ontmoeten ze de meisjes die de hairdressing studeren en kijken ze wat dat precies is. Babet kreeg na een tijdje een baby van een van de meisje.

Daarna gingen Joep en Babet met Paul naar de jongeren op de straat om ze te ontmoeten en zien wat ze doen. Eenmaal daar aan gekomen zei een van de jongens dat een van hun in de gevangenis zat en dat ze 10000 shilling (± €3.50) moesten betalen om hem eruit te halen. Na een tijdje met die jongens gepraat te hebben ging een van de jongens een liedje zingen. Erg indrukwekkend hoe z’n jongen zijn gevoelens uit in een mooi liedje.

Daarna liepen Babet, Joep en Paul terug naar ADSN en gingen Babet en Joep samen met de jongens tekenen en katapulten maken. Ook legden de jongens uit hoe hun precies hun t-shirts bedrukken. Erg leuk om te zien dat die jongens en meisjes daar een vak leren zodat ze geld kunnen verdienen en niet meer op straat hoeven te leven.

Rond 2 uur waren we weer allemaal weer bij Paul en Willems huis

We hadden eerst lekker geonbijt. Rond 3 uur gingen we met een paar dames en jongens van de school Matia Mulumba. We gingen met ze allen naar Itanda om daar mooie watervallen te bekeiken. Onderweg daar heen was de weg behorlijk ruig. Het was op zich wel leuk om daar zo’n weg heen te gaan. Toen we aankwamen gingen we van de berg af om te kijken naar de watervallen. Toevalig waren ze aan het craften (met zo’n bootje op ruig water varen). Toen we terug gingen we naar een toristice waterval die was ook best mooi om te zien. We kregen van alles aangeboden, boottochtjes, shows, spulletjes, en als hun op een ton gaan zitten vande waterval van af (kon je allen kijken hoe ze dit deden)

Rond 5 uur waren we weer terug van weg geweest.

Babet en ik (Jeroen) hadden pannenkoeken gemaakt het was gezelig in de keuken we hadden ongeveer 40 pannekoeken gemaakt.En ze waren gelukkig allemaal op gegaan

We hadden weer een geslachten dag gehad met de jongeren.

Vandaag zijn Joep en ik (babet) naar het ADSN (het werk van Paul) geweest samen met Paul. Zoals hier boven al beschreven stond.

Eerst hebben we bij de meiden gezeten, de meiden waren bezig met haren invlechten. Dat doen ze met gewoon touw, want de meiden zelf hebben heel kort haar en worden zo verlengt met het touw. Leuk om te zien hoe ze bezig zijn, het ziet er ook pijnlijk er word echt aan het haar getrokken om het touw er strak in te krijgen. Maar met een mooi resultaat.

Verder heeft een van de meiden Joep en mij geleerd met kralen een ketting te maken. Dat doen ze door kleine kraaltjes om een grotere kraal te rijgen het geeft een leuk effect.

Daarna zijn we met Paul de straat op gegaan, om straat jongeren te stimuleren om naar het ADSN te komen.

Indrukwekkend om te zien hoe de jongeren op straat leven.

Kleren op de grond in de troep. En ze zitten daar dan een groot deel van de dag.

Een van de jongens vroeg of die een liedje mocht zingen voor Paul, lief om te zien hoe een grote ‘stoere’ jongen een liedje gaat zingen voor ons. En daarmee zijn gevoelens uit.

Verder hebben Joep en ik nog bij de straatjongeren gezeten op het ADSN, we hebben getekend met ze, en ze hebben ons geleerd om een kattepult te maken.

De jongens waren benieuwd of dit in Nederland ook zo was, dat er jongeren op straat leven zoals in die situatie als dat zij zitten.

Het was leuk dat ze nieuwsgierig waren daarin, dus hebben we leuk gesprekje gehad.

Ik vond het een leerzame dag, en heel indrukwekkend om te zien hoe de straatjongeren hier leven. En besef dan ook hoe goed dat ik het heb in Nederland. (niet dat ik vond dat ik het slecht had). Maar ook als meisje zijnde heb je een makkelijker leven in Nederland dan hier in Uganda.

Je staat hier tog meer onder de man, en komt snel in de protustutie om aan geld te komen.

Jeroen, Babet en Joep

14-07 dinsdag

Vanmorgen werden we wakker van een tikkend geluid op het dak…. Regen.

Tijdens het ontbijt kwam ter sprake dat als de regen aan zou houden er waarschijnlijk

niet veel van het programma terecht zou komen. Want er is vrijwel niemand die door

de regen heen op pad gaat. Gelukkig houdt de regen al op voordat we klaar zijn met ontbijten.

Na het ontbijt gaan we op pad, eerst worden Joep en Babet afgezet in Kimasa. Waar zij ook worden rond geleid binnen de gemeenschap, ze krijgen de hutjes, de drukke school en niet te vergeten de varkens te zien. Op het einde worden ze welkom geheten met een indrukwekkende voorstelling, waar twee groepen bestaande uit vrouwen hun dansen vertonen. Op het einde mochten Joep en Babet terug naar Rubaga Hill met de Boda een (moter) Taxi en meteen een indrukwekkend vervoersmiddel.

Al glibberend en glijdend over de modderige weg komen wij aan bij onze bestemming, Soweto. Jeroen, Thieu, Gijs en ik, worden door Willem afgezet. Dit is een van de armste gedeeltes in de buurt van Jinja. Je merkt dat je wat went aan de taferelen als de omstandigheden zoals bij de stokerijen, maar nog steeds maakt alles erg veel indruk. Zeker de huisjes die ze hier hebben stellen vrij weinig voor. De gemiddelde huur voor de huisjes ligt rond de 6000 shilling per maand (zo’n 2 euro).. Maar ja als je niks verdient is dit een hoop geld. Tijdens de rondleiding, worden wij continu gevolgd door een groep jonge kinderen, waarschijnlijk rond de leeftijd van 4 jaar. Deze kinderen blijven bij ons en komen steeds dichterbij. Op een gegeven moment vervolgen sommigen van ons de rondleiding zelfs, met aan elke hand drie van deze ‘schattige’ kinderen. Het is erg intrigerend om te zien hoe deze mensen leven en we krijgen nu echt te maken met mannen die om 10.30 al stomdronken zijn van de lokaal gestookte drank (Warangi).

’s Middags na de lunch vertrekken we met zijn allen richting Alba, waar een aantal van ons zich voegen bij de kooklessen. En Joep en ik gaan aan de slag met de computer cursus. Bij het koken word een lokaal gerecht bereid, bestaande uit gerookte vis en een pinda saus met spinazie en knoflook. Daarna hebben ze ook pannenkoeken gebakken.

De computer lessen zijn erg leuk. De dames zijn erg geïnteresseerd en leergierig dat alles laat het geheel soepel verlopen.

Na een dankbaar afscheid vertrekken wij richting ‘huis’.

Guido

12-'07 en 13-'07

12-07-2009

8uur in de morgen, Willem klopt op de deur dat we moeten opstaan.

Ik had nog wel een paar uur willen slapen. Al lag het bed niet heel comfortabel, ik moest schuin liggen anders staken mijn voeten uit het bed.

Eenmaal opgestaan zaten we buiten op het ontbijt te wachten.

Willem had het ontbijt een avond van te voren al besteld, maar het was druk en we moesten een uur wachten. (ik had gewoon nog wat langer in bed kunnen liggen)

Na ongeveer een uur wachten kregen we het ontbijt. Ik had toast met een gebakken ei, mijn favoriet. Het was erg lekker.

Na het ontbijt zijn we van Entebbe naar Kampala gereden, om bootschappen te doen.

Het is een grote supermarkt heel anders dan ik had verwacht. Ze hebben daar van alles; eten, servies, speelgoed.

Nadat de boodschappen zijn gedaan zijn we naar Jinja gereden.

Het is indrukwekkend om te zien hoe de mensen hier leven.

Langs de weg allemaal kleine winkeltjes en kraampjes, met houtenplanken schots en scheef tegen elkaar aan.

Onderweg moesten we ook nog tanken, dat gaat ook heel anders als in Nederland.

Je blijft gewoon in de auto zitten en iemand die daar werkt gooit je tank vol. Als dat klaar is betaal je aan die persoon die jou auto heeft getankt.

Er moest ook nog wat lucht in de banden, ook dan blijf je gewoon in je auto zitten en je banden worden opgepompt.

Eenmaal aangekomen in Jinja, hebben we de koffers naar binnen gesjouwd. En hebben daarna met z’n alle wat gedronken en beetje bijgepraat.

Ik vond het een vermoeiende maar erg leuke dag.

Babet

13-07-2009

Om 8uur gaan we ontbijten, even bespreken wat iedereen de dag gaat doen vandaag.

Ik ben voor het eerst echte Jinja ingetrokken eerst de hoofdstraat van Jinja daar na naar ADSN gegaan. Guido en Jeroen gaan de computerles geven. Ik heb nog even geholpen met de opstart daarvan, helaas lukte het niet met de beamer.

Daarna hebben Babet en ik de citytour gekregen.

De eerste echte indrukken van het straatleven in Jinja, erg indrukwekkend hoe al die mensen daar leven en wat er allemaal gebeurt op straat. Mensen die in hun marktkraampje leven, hoeveel mensen er daar op de been is.

Na deze overdonderende wandeling de eerste echte plaatselijke maaltijd gehad, Matoke (een soort banaan die gepureerd is) en pocho (aangemaakte maïsmeel) met bonen. Het was niet verkeerd.

Toen terug naar huis gegaan. Guido, Gijs, Jeroen, Paul en Ibrahim ( collega van Paul op ADSN) waren over de workshop aan het praten(onderwerp: drugs), hoe ze die in gaan delen.

Ik ben toen samen met Babet spelletjes met de kinderen van het weeshuis gaan spelen. Het was erg leuk, het sjoelen viel erg in de smaak maar ook bij Twister waren wat kinderen. De kinderen vonden het erg leuk om de spelletjes te spelen.

De workshop was erg interessant de soorten drugs in Nederland en Uganda zijn duidelijk weergegeven en ook erg belangrijk voor de studenten was te zien dat de redenen om naar drugs te grijpen voor de Nederlanders en de Ugandesen overeenkomen, zoals het onderdrukken van emoties en groepsdruk.

Ook hebben wij erg veel geleerd en het is leuk om te zien dat er ondanks het gevoelige onderwerp, toch nog een hoop vragen vanuit het publiek komen. Dus al met al een vruchtbare dag.

Daarna nog even nagepraat over de dag en de beamer aan de praat gekregen nog lekker gegeten. Het was een leuke dag waar ik veel heb geleerd over hoe alles hier loopt.

Joep

Vrijag 10 juli en zaterdag 11 juli

Vrijdag 10 juli en zaterdag 11 juli

Op vrijdag hebben we de eerste introductie gehad op de school van Alba. Alba is een kennis van Paul en Willem hier in Uganda, en haar school bevindt zich redelijk dichtbij. De eerste kennismaking met de dames van haar school verloopt een beetje verlegen, vervolgens leid Alba ons rond in haar school en het gebied rondom de school. De dames die op haar school zitten voor een soort van horeca opleiding zijn de armste van de armste, en daarom hoeven ze geen schoolfee’s te betalen, dus beter gezegd de school is gratis. Alba haalt het geld om de school in ‘leven’ te houden uit appartementen die ze verhuurt op het schoolterrein. Op het terrein bevindt zich ook een groentetuin, die men gebruikt voor het koken van gerechten. De echte kennismaking met de dames van de opleiding is pas na de korte rondleiding. Die kennismaking is meteen een stuk diepgaander en gaat onder andere over wat ze willen worden in de toekomst, de een wil chef worden de ander wil een eigen restaurant openen, en de ander wil weer leraar worden. Dus verschillende toekomst beelden, Alba richt zich tot ons en zegt dat het niet verkeerd is om te dromen over de toekomst maar ze zegt er ook bij dat deze toekomst beelden hoogstwaarschijnlijk niet uitvoerbaar zullen zijn. De vragenronde gaat verder en komt op een gevoelig onderwerp voor de Ugandese vrouwen, ze hebben plichten maar hebben ze als de dames getrouwd zijn ook rechten net zoals de man rechten heeft. Er komt ter sprake dat de dames wel rechten hebben maar dat ze die in werkelijkheid niet echt kunnen uiten omdat ze toch wat onderdrukt worden door de mannen, maar als dames meer opleidingen hebben, hebben ze ook meer aanzien en dus ook meer rechten. Op een gegeven ogenblik ging Alba naar buiten en kwam 5 minuutjes later terug om te zeggen dat ze een cadeautje heeft voor ons, een ‘animal’.

Nadat we de laatste vragen van de dames, die steeds meer vragen begonnen te stellen en steeds ‘losser’ werden, hadden beantwoord gingen we naar buiten om te kijken waar Alba het over had. Wat bleek het ging om een mount lizard, een grote salamander die de riolering was ingedoken tijdens het schoonmaken van de riolering.

Zaterdag 11 juli

Op deze dag hebben we de eerste stap gezet met het spelen met spelletjes, met de jongeren. Als eerste waren de jongeren van het sint. Mugaga aan de beurt, er waren maar een klein aantal jongeren aanwezig want er was een opening waarbij een groot aantal van de jongeren moest dansen en zingen. Toen we aankwamen zagen we een tv aanstaan waarbij een soort van rambo film opstond. Ik dacht bij mezelf hoe kan dit in een gelovig huis voor jongeren, achteraf was de conclusie heel makkelijk: de begeleiders waren niet aanwezig, dus ook hier in Uganda geldt als de kat van huis is dansen de muizen op tafel. Nadat we even snel een hapje hebben gegeten na de spelletjes van de jongens, zijn we doorgegaan naar het voetbaltoernooi. De eerste echte wedstrijden tussen de ploegen heeft vandaag plaats gevonden. Echt super mooi om te zien dat Paul dit allemaal heeft opgezet en er is nog redelijk wat publiek komen kijken. De dames hadden vandaag ook de eerste wedstrijden met korfbal. En de school die hier op het terrein van Paul en Willem staat heeft zowel de voetbal als de kortbal wedstrijd gewonnen. Alhoewel, de voetbalwedstrijd ….. De tegenstander is niet op komen dagen, dus de partij had gewoonweg zonder tussenkomst van een echte wedstrijd 3 punten gescoord en gewonnen. Overigens had ik zeer zeker veel respect voor de scheidsrechter die 2 wedstrijden achtereen in de hitte moest fluiten op een veld zonder belijning. But i’m looking forward to the next football matches.

Thieu,

donderdag 9-7-09

Donderdag 09-07-2009

We waren om 8:30 wakker. We kregen eerst lekker ontbijt. We moesten om half 10 in Kimasa staan. Heba van Xplore ging ook mee.

Toen we daar aankwamen werden we meteen ontvangen door Paul. Hij is de baas in Kimasa een soort Burgemeester, zoals wij die kennen.

We liepen eerst door het dorpje heen om te zien hoe hun leven in Kimasa is.

We zagen ook een huisje waar de hele zijgevel was omgevallen. Dit was best zielig om te zien. Het was zeer indrukwekkend hoe ze in Kimasa warangi stoken (lokale jenever). Het stonk enorm naar die geur; volgens mijn was het niet echt gezond voor je eigen als je daar een hele dag staat te stoken.

Het is mooi om te zien. Het ergste is dat ze maar 1500 shillings verdienen per dag; dat is 45 euro cent. Toen we de rondleiding hadden gehad in Kimasa gingen we naar de lagere school in Kimasa. We gingen eerst naar het kantoor van de school. We moesten eerst het gastenboek in vullen. Toen vroeg iemand hoeveel leerlingen hier op school zaten. Er zitten daar 940 leerlingen en 24 leraren. Dus ze zitten in een klas van ongeveer 200 leerlingen.

De kinderen zaten op een bankje met 7 leerlingen naast elkaar; het bankje is ongeveer 2 meter lang. In vergelijking met ons onderwijssysteem zijn dit behoorlijk grote klassen. Bij ons zitten in dezelfde ruimte ongeveer 30 leerlingen.

We zijn in alle klassen voorgesteld. Wij vertelden in het Engels wie we waren en waar we vandaan kwamen. Daarna gingen we naar een zaal met een podium.

We gingen luisteren naar een voorstelling die ze hadden geoefend. Het was heel mooi om te zien hoe die mensen een feestje organiseren. Na afloop konden we nog van alles kopen: Mandjes, kettingen en matjes, enz.

We gingen om half 2 weer terug naar het huis van Paul & Willem

We hadden eerst lekker samen een lunch gebruikt. Toen het 3 uur was gingen we naar het Bukaja (een gehucht bij Jinja). Paul had uitgelegd waar Jacob (huismeester van Paul en Willem) woont.

We gingen een boot tocht maken over het Victoriameer.

We hadden eerst de boot van Paul en Willem gepakt, maar ongeveer na 5 meter varen deed de motor raar en er kwam water binnen in de boot.

Dus we besloten om terug te gaan. We konden een boot nemen van het bedrijf. Met deze boot voelden we ons toch wel een beetje veiliger. We vaarden eerst naar een klein eilandje in het meer. Een man was aan het uitleggen dat er een sterke rolering in het water zit.

Omdat er vroeger een hoge waterval zat van 32 meter. Maar nu hebben ze daar een dam gebouwd. Het is de oorsprong van de Nijl.

Van daar uit vaarden we door langs een mooie gebergte langs het meer.

We zagen van allerlei mooie en aparte vogels grote en kleine.

We hadden ook nog wat aapjes gezien; dit was wel mooi om te zien.

Toen we terug vaarden stond er een behoorlijke stroming.

Het was zeer mooi om een boottocht te maken op het Victoriameer

We waren om half 8 aan het eten

En tegen 9 uur gingen we nog naar de dames hier op het terrein om een gezellig kampvuurtje te maken

Jeroen v.Hoenselaar

Woensdag 8 juli

We kwamen stipt op tijd aan om 9 uur, op het ADSN. Daar aangekomen nog even iedereen goedemorgen gezegd.

'Thank You sir' is een uitspraak die je dan veelal hoort. Maar vandaag zou het een dag worden, om kennis te maken met de werkelijke straatkinderen met wie Paul en Ibra werken. Eerst nog even kennis gemaakt en geintroduceerd bij de dames die ook op het centrum zitten (deze dames zijn geen straatkinderen). Daarna vervolgen we onze ochtend met het opzoeken van de straatkinderen we maken kennis met hen en nemen een aantal van hen naar het centrum. Deze trip ging door een gedeelte van het dorp, waar we met de citytrip gisteren ook doorgewandeld zijn. De jongeren zaten met zijn allen bij elkaar op een stukje grond, al snel zagen ze Paul en Ibra en hadden ze door dat er ook 'visitors' bij zaten dus keken ze hun ogen uit. Al snel kennis maken en lachen over onze namen, die ze na veel herhalen toch redelijk konden uitspreken. Mijn eerste indruk over hoe ze er daar bij zaten was best indrukwekkend. Gewoon een stel jongeren bij elkaar op een stukje gebied en dat was het. Leuk was wel dat ze een kleine hondjes hadden, en ze wilden op de foto met iedereen en aangezien we een digitale camera bij ons hadden konden we de foto's meteen terug zien, wat voor hen natuurlijk zeer leuk was en er toe leidde dat ze alleen maar meer foto's wilden.

Er liepen maar een paar jongeren van de grote groep mee terug naar het centrum, daar aangekomen wilden ze zich eerst wassen om goed voor de dag te kunnen komen voor de visitors. Wat ook wel begrijpelijk is. Jeroen, Eva, Maartje en ik (Eva en Maartje zijn van Xplore) zijn begonnen bij de dames die verschillende activiteiten haddden. De dames maakten kettingen waar we meegeholpen hebben, en van dun papier die ze zeer strak oprollen maken ze kralen en van deze kralen maken ze dan ook kettingen, maar dat was een priegel werk waar je u tegen zegt. Guido heeft geleerd hoe hij zeefdrukken moet maken en heeft meegeholpen met het bedrukken van kleren met zeefdruktechniek. Gijs de begeleider is vandaag een verplicht dagje thuis gebleven. De staatjongens waren op een gegeven moment aan het tekenen geslagen, en wilden alles laten zien aan ons. Het was best mooi om te zien hoe ze hun gedachten en emoties verwerken in deze tekeningen. Op een gegeven moment kreeg je een tekst voor je neus van een tekening waar je de herkenning van het werk van Paul en Ibra goed in terug zag. Er stond dat er een paar jongens waren opgepakt voor het slapen op straat, ADSN probeert de jongeren een slaapplek te geven zodat ze van de straat af zijn ‘s nachts. In ieder geval stond er in het engels dat ze tired waren om op straat te slapen en dat ze met ADSN kans hebben op een betere toekomst. ‘s middags samen met de straatkinderen gegeten, en ze wilden graag tussen de Mzungu’s (blanken) gaan zitten tijdens het eten. Dat geeft toch een goed gevoel, en al helemaal toen iemand naast mij zijn eten met mij wilde delen, natuurlijk heb ik dat afgewezen en gewoon gezegd dat ik vol zat, wat ik overigens ook daadwerkelijk zat.

Vervolgens rond een uur of 3 hebben we gedag gezegd en toen nog een paar vragen beantwoord of we bijvoorbeeld gelovig zijn en op welke manier we met onze godsdienst omgingen. Nadat we Maartje en Eva terug bij het hotel hadden gezet, gingen we onze weg terug naar huis. Na een indrukwekkende dag die mij redelijk heeft uitgeput.

Thieu,

eerste dagen in Jinja.

5-6-'09 zondag

Onze eerste nacht op het Afrikaanse land is voorspoedig verlopen. Na 's ochtends een lekkere frisse douche te hebben gehad (de stroom was uitgevallen, dus er was alleen koud water) zijn we vol goede moed aan deze dag begonnen. Daarna genoten van een ontbijt bereid op de afrikaanse manier, na wat geduld toch een erg smakkelijke aangelegenheid.

Daarna zijn we begonnen aan de tocht van Entebbe richting Jinja, met een tussenstop in Kampala voor wat boodschappen.

Eenmaal verder op weg kwamen we al snel in de file terecht en op de aanwijzingen van een taxi chauffeur hebben we een sluiproute genomen, we zijn langs plekjes gekomen die ook voor onze afrikaanse reisgenoot onbekend waren. Na een hoop gehobbel en het ontwijken van gaten in de weg komen we uiteindelijk toch weer op de 'grote' weg richting Jinja uit.

Rond 15.00 komen we aan bij onze eindbestemming op het mooie Rubaga Hill. Na een rondleiding in en rondom het huis halen we al onze spulletjes van het dak van de auto.

Rond 17.00 komen er heel wat vrienden van Paul en Willem om gezamenlijk de verjaardag van Willem te vieren. Het was erg gezellig, veel gepraat en heel wat tips meegekregen. En meteen een mooie afsluiting van een mooie eerste dag.

6-7-'09 maandag

Dit wordt een rustige dag, waardoor we wat bij kunnen komen van de toch indrukwekkende eerste indrukken waar we mee te maken hebben gekregen. In de ochtend en het begin van de middag hebben we genoten van de mooie tuin en zijn alle spulletjes uitgepakt.

Na de lunch zijn we in de auto gestapt en heeft Willem ons al rijdende de stad Jinja laten zien. Erg leuk om te zien was, is dat je op elke hoek van de straat een parkeer wacht hebt staan. En al rijd je honderd meter verder en stap je uit om eventjes snel iets te vragen, je krijgt meteen een bonnetje waarop staat dat je wat moet betalen.

Op de weg is het erg chaotisch, de auto's taxibusjes en vooral de motoren vliegen je van alle kanten om de oren. Dit is erg apart, maar heeft toch zeer zeker zijn charme. De hoofd straat is al langere tijd afgesloten wegens werkzaamheden, ook komen we door straten met allerlei kleine toeristische winkeltjes en we passeren een straat waar alles in het teken staat van auto's en het repareren ervan. Dit is een erg druk gedeelte.

Ook gaan we kijken naar de oever van het Victoria meer, dit doen we op een plek waar een als het ware gesloten gemeenschap houtskool 'importeert' vanaf de overkant van het meer. Dit is een echt stukje afrika, waar eigenlijk geen toeristen komen. Er werd ook een spel gespeeld een soort variant van het nederlandse 'mens erger je niet' en erg leuk om te zien is dat er gebruik wordt gemaakt van een viertal namen. Namelijk; Manchaster United, Arsenal, Chelsea en Liverpool. Nadat we in de auto stapten om verder te rijden werd al snel duidelijk aan alle opwinding dat het spelletje waarschijnlijk niet om knikkers gespeeld werd.

Na thuiskomt genoten van een heerlijke maaltijd en een welverdiend afrikaans biertje.

7-7-'09 dinsdag

Eigenlijk een best speciale dag, het is al de tweede verjaardag die ik meemaak in Afrika en ik ben hier nog maar amper 4 dagen, Thieu wordt namelijk 19 jaar en mag dat hier 'vieren'. Daarbij komt ook nog eens kijken dat vandaag de echte vuurdoop plaatsvindt, we gaan Jinja in, onder begeleiding van een aantal 'straat jongeren'.

Eerst worden we bij het ADSN welkom geheten, dit is de plek waar Paul hier werkzaam is. Hier wordt gewerkt met straat kinderen en hen wordt de kans gegeven om aan een betere toekomst te werken. Door ze vaardigheden te leren en ze van de straat af te houden. Na een formeel welkom, komen we al snel bij de jongeren terecht die ons zullen gidsen door de 'andere kant' van Jinja. Harid, Francis en Bettie zijn onze gidsen en ze zijn erg enthousiast en het is leuk om kennis met hen te maken. De plekken die we te zien krijgen zijn niet alleen de plekken waar de toeristen komen, maar ook de plekken waar eigenlijk alleen maar de lokale bevolking zich begeeft en waar je, je als toerist alleen ook niet echt veilig waant.

We wandelen eerst door de straat waar je alleen bewerkt metaal vindt; halverweg de straat is een grote poort met een soort van entree in het midden. Met een beetje bukken komen we er allemaal doorheen, maar wat ons daar te wachten staat is erg indrukwekkend. Het zijn middeleeuwse taferelen waarbij vele mensen in zeer kleine ruimtes bezig zijn met het bewerken van allerlei soorten materialen. Tijdens deze tour gaan we over de markt waar alleen de plaatselijke bewoners komen, de paden zijn klein er is van alles te vinden. Een waar doolhof voor ons. Ook komen we op de plekken waar ze achter een zelfde soort poort bezig zijn met auto's. Hier stappen we rechts een gebouw binnen en ineens uit het niets staat daar een mooie pool tafel waar een aantal jonge mannen bezig zijn met poolen. Hierbinnen staat ook het fitness toestel waar Harid zijn dagelijkse workuit doet, het is mooi om te zien hoe deze in elkaar gezet is met allerlei materialen van auto's en na een demonstratie van Harid weten we ook meteen dat alles goed werkt.

Bij terugkomst worden we voorzien van een lekkere Afrikaanse maaltijd bij de catering op leiding op het werk van Paul.

In de middag worden we verwelkomd op de school op hetzelfde terrein bij Paul en Willem. Eerst krijgen we een rondleiding waarbij we te zien krijgen in welke omstandigheden de kinderen naar school gaan en waar ze slapen. Erg indrukwekkend.

Daarna worden alle jongeren verzameld en komen we tegenover hen te zitten, we introduceren onszelf en er komt ruimte voor vragen. Als het ijs eenmaal gebroken is komen er leuke onderwerpen en vragen naarvoren.

Daarna gaan we verder naar st. mugaga een opvangplek voor jonge jongens ook gelegen tegen het terrein van Paul en Willem. De jongens zijn tussen de 6 en 16jaar. Na een rondleiding door de vertrekken en de slaapzalen kregen we ook alle dieren te zien. De varkens, de (friessche) koeien, de geiten, de eenden, den kippen en ga zo maar door. Ook is er een erg grote bananenplantage waar we doorheen gelopen zijn.

Na de rondleiding werden we ontvangen in en zaaltje waar we te maken kregen met een erg mooie voorstelling van de jongens, ze zongen en dansten en het was erg leuk. Erg mooi hoe deze jongens dit optreden hebben neergezet.

Een erg lange en mooie dag waarop we veel indrukken hebben meegekregen.

Ter aflsuiting zijn wij uit eten geweest bij een leuk restaurant waar wij ook weer lekker gegeten hebben.

Guido,

Fundraising diner

Afgelopen zaterdag, 4 juli, heeft in Boxmeer een geweldige actie plaatsgevonden. Onder leiding van Mies van Driel en Hans Vedder is er een fundraising diner georganiseerd, waarbij de opbrengst ten goede komt voor de computerschool in Jinja. Het heerlijke weer, het geweldige eten en de gezellige mensen zorgen sowieso al voor een erg gezellige avond. Daarnaast heeft het ook nog een prachtig bedrag opgeleverd voor de computerschool. Als jongeren willen we iedereen die zich hier voor ingezet heeft enorm bedanken, en vooral alle gasten die gekomen zijn, Anneke en Vincent voor het beschikbaar stellen van hun tuin, Martijn voor de geweldige culinaire leiding tijdens de dag en Mies en Hans voor het organiseren voor deze super leuke dag!

Hier een impressie van deze dag:

Start van de reis.

Start van de reis naar Uganda op 4 juli 2009.

Om 5.30uur vertrokken vanuit ’s-Hertogenbosch vol gepakt met 2 auto’s naar Brussel, Jeroen is om 4uur 30 vertrokken uit Boxmeer en we treffen elkaar om 8uur 30 in Brussel.

Na alle voorbereidingen en het inpakken is de dag van vertrek aangebroken, vanaf Brussel vliegen we via Kigali naar Entebbe in Uganda.

In Brussel is het in de hal waar we moeten inchecken een drukte van veel Afrikanen die vol gepakt naar Afrika willen, het is wel duidelijk dat we niet de enige zijn met zoveel bagage!!

Ieder mag 46 kg meenemen naast 5 kg handbagage voor Guido, Jeroen., Thieu en Gijs komt dat op 184kg en het wordt gezamenlijk gewogen, thuis hebben we alles apart gewogen per persoon, dat was niet nodig geweest, het gaat op de grote hoop…vol verbazing wordt de sjoelbak aangenomen en die moet apart in het vliegtuig worden ingeladen, kan niet op de loopband bij de overige tassen.

Na gezamenlijk iets te hebben gedronken is de tijd om afscheid te nemen van onze dierbare aangebroken, een moeilijk en emotioneel moment.

Nu door de douane, schoenen uit, riemen af en we worden gescreend, Jeroen mag zijn liter cola uit zijn tas halen en inleveren.

We zitten op tijd in het vliegtuig en door het hele vliegtuig verspreid, raar we dachten met ons vieren bij elkaar te zitten, helaas niet en Jeroen heeft het voor elkaar gekregen dat zijn buurvrouw met Gijs van plaats wisselt zodat Jeroen met Gijs bij elkaar kunnen zitten, Thieu zit naast een Amerikaan langs het raam en Guido een paar rijen achter Jeroen en Gijs.

Het vertrek laat wat langer op zich wachten, er is teveel bagage aan boord, daar kan ik me wel iets bij voorstellen nadat we gezien hadden hoe het er bij de incheckbalie aan toe ging.

Met een uur vertraging vertrekken we dan toch.

Wat details tijdens de reis, op een bepaald moment vliegen we met een snelheid van ruim 900km, op een hoogte van 10900 meter en met een buiten temperatuur van -48graden Celsius.

Om 19.15 zijn we in Kigali voor de tussen stop en vertrekken na een uur richting Entebbe waar we om 22.30uur aankomen.De reis verloopt voorspoedig.

Op het vliegveld staan mannen met pakken en maskers die ons een formulier geven die we meteen moeten invullen, het gaat over de Mexicaanse griep en belangrijk voor hen is om te weten waar we de komende tijd verblijven, hier vullen we de plaatsnaam Jinja in en het telefoonnummer van Willem.

Ons paspoort laten zien, tassen ophalen alles op karretjes laden en waar zijn de sjoelbakken?

Gelukkig liggen ze ergens in de hal en kunnen we die ook meenemen, met hulp van een Ugandees, gaan we naar de uitgang waar Willem met Robbert staan te wachten, het is dus toch allemaal echt, wat een weerzien.

De auto wordt volgepropt en we gaan eerst iets eten en drinken ons eerste Ugandees pils, smaakt uitstekend, de eerste overnachting is in het Hostel van Frank.

Groeten Jeroen, Guido, Thieu en Gijs